Wel bevel tot bekering, geen bevel tot geloof

In de Dordtse Leerregels hoofdstuk 2, artikel 5, wordt beleden dat de belofte van het Evangelie (dat een iegelijk die in de gekruisigde Christus gelooft het eeuwige leven heeft) aan alle mensen die het horen moet worden aangeboden, met bevel van geloof en bekering. Is dit bevel van geloof misschien niet naar de Schrift? Want in de preken die ik hoor, klinkt nauwelijks of niet dit bevel van geloof. Wel een soort bevel van bekering, maar geen bevel tot het geloof in de gekruisigde Christus. De dominees zijn soms wel heel erg gunnend en het blijft bij een wensen, maar tot een bevel komt het niet.

Vinden ze dat misschien niet terug in de Bijbel? Hebben ze daarin gelijk? Wel bevel tot bekering, maar geen bevel tot het geloof in Christus? Maar wat moet ik dan met wat daarover in de Dordtse Leerregels staat? Een vraag voor een dominee uit de Gereformeerde Gemeenten...

Ik kan allen maar zeggen dat je volkomen gelijk hebt. Het bevel is niet alleen: Bekeert u, maar ook geloof!

Johannes schrijft: En dit is Zijn gebod, dat wij geloven in de Naam van Zijn Zoon Jezus Christus, 1 Johannes 3:23. Het is een even sterk gebod als: Gij zult niet stelen, enzovoorts.  En allen die Gods geboden niet gehoorzamen zullen de straf en vloek van God ondervinden. Dat geldt ook voor het gebod om te geloven. Wij zeggen: maar mij ontbreekt de macht om te geloven! De vraag is: Wiens schuld is dat? Het is niet de schuld van God, maar onze schuld.
 
Door dit niet te preken, preek je de wet van God niet. Hij is ongehoorzaam. Je doet dan niet wat God van de prediker vraagt. De mens voelt zich dan niet schuldig voor zijn ongeloof. En zal niet bidden: Heere, ik geloof, kom mijn ongelovigheid te hulp.

Velen nemen het ongeloof in bescherming en vinden het  goed dat de mensen ongelovig blijven. De hoorder voelt zich dan onder de prediking wel slachtoffer, maar geen schuldige. En de genade wordt niet gezocht. Schadelijk dus in veel opzichten.

Ds. C. Harinck