Hartenkenners of vruchtenkenners

Aan ds. C. Harinck. Hoe ga je er mee om als mensen, ook ambtsdragers, zeggen dat ze geen hartenkenners zijn, maar zich wel voor 100 procent zo gedragen? Als ze er dan niet uitkomen, zeggen ze dat ze wel ‘vruchtenkenners’ zijn. Ik word hier heel bang van.

Beste vraagsteller,

Ik hoor  alleen uw beleving van het ouderlingenbezoek. Dat maakt een antwoord wat moeilijk. Indien de broeders bedoeld hebben dat zij wel geen hartenkenner zijn, maar wel weten wat de vruchten en merktekenen van de genade van God zijn, kan ik mij daarin wel vinden. Jezus leerde ook: “Aan hun vruchten zult gij hen kennen.” Dat hoeft niet hoogmoedig te klinken. 

De manier waarop dit Bijbelse gegeven wordt gehanteerd kan natuurlijk een groot verschil maken. Het gaat verder niet om kenmerken, die wij de juiste bewijzen vinden van het bezit van Gods genade. Het moeten vruchten en kenmerken zijn die in de Bijbel genoemd worden. Denk aan de zaligsprekingen. Er wordt heel wat als kenmerk van genade en een waar geloof  gehouden, wat het niet is. Mensen en ook dominees hebben soms hun stokpaardjes en stellen dan: dit moet je persé kennen en ervaren hebben. Men vergeet dan doorgaans dat God met ieder mens en aparte weg gaat. De stokbewaarder en Lydia verschillen heel wat.

Houd je dus aan de Bijbel. Het kan troost bieden om in de Bijbel kenmerken tegen te komen die je met je hart kent. Aan de andere kant zijn kenmerken niet de grond van onze zaligheid, maar Jezus Christus en Die gekruisigd. 

Het is opmerkelijk dat in Dordtse Leerregels 1-artikel 12, kenmerken worden genoemd, maar begonnen wordt met het geloof. Het geloof dat zich schuldig en verloren op Christus verlaat en op de nodigende stem van het Evangelie tot Hem komt, is het eerste en belangrijkste kenmerk. Dat vind je over de hele wereld bij alle ware christenen, hoeveel ze soms ook in andere bijzaken verschillen.
 
Ds. C. Harinck