Vreemd aangekeken bij gebed

Aan iemand van de Gereformeerde Gemeenten. Ik werk geregeld bij een bedrijf met veel andere collega’s, zowel christelijke als niet-christelijke. Tijdens de etenspauzes probeer ik altijd voor mijn eten te bidden en te danken. Maar vaak word ik dan eerder vreemd aangekeken door collega’s die zoals ik zelf gewoon afkomstig uit één van de kerken, terwijl collega's die niet christelijk zijn soms nog meer respect hebben. Ik vind dat erg lastig. Hoe moet je daar mee omgaan? 

Een jongere.

Ik raad je aan om over het bidden en danken bij het eten aan de collega’s van wie je weet dat ze christelijk zijn onder vier ogen eens te vragen waarom ze dat niet doen. En dat niet om ze ter verantwoording te roepen, maar om aan te geven dat je zo fijn zou vinden wanneer zij dat ook zouden doen, zodat je elkaar tot steun kunt zijn. Ga dus een gesprek daarover aan. En dan zul je verbaasd zijn welke antwoorden je krijgt. Sommige mensen durven het niet. Anderen zouden het wel willen, maar zijn niet vanaf het begin van hun werken bij dat bedrijf begonnen te bidden en te danken bij het eten. En dan wordt het later moeilijker om er alsnog mee te beginnen. Ook zullen er zijn die in een vorige werkkring daarmee bespot zijn en het nu niet meer durven. 

Een open en eerlijk gesprek is het beste begin. En dan niet om je collega’s ter dwingen om het ook te (gaan) doen. Maar om elkaar te helpen om het te doen en te blijven doen. Daarbij moet je niet vergeten om de Heere te vragen om je te helpen om de juiste woorden te vinden. En je moet het geschikte moment zoeken. Dus bij voorbeeld niet over de tafel heen erover beginnen. In sommige gevallen kan ook volstaan worden af te spreken om aan het begin van de maaltijd te bidden en te danken en het danken na de maaltijd achterwege te laten. In het buitenland wordt dat door veel christenen gedaan. Wijsheid en voorzichtigheid toegewenst. Maar het is wel de moeite waard om er met elkaar over te praten.

J. H. Doeven,
Houten