De zonde is als een hond

Aan ds. Harinck. Ik zat van het voorjaar in Haamstede in de kerk en daar preekte u uit Johannes 5:6: “Wilt u gezond worden?” U had het er toen ook over dat mensen zodra ze bekeerd zijn, niet altijd direct hun zondige neigingen kwijt zijn. U haalde een voorbeeld aan van een Engelse predikant die zei dat de zonde is als een hond, die zodra hij buiten de deur gezet wordt telkens  via de achterdeur weer binnen probeert te komen. Mijn vraag is: gaat het dan alleen over zondige neigingen of ook over zonden zelf, die je wel uit wil roeien, maar waar je na korte of langere tijd weer in valt?

Beste vraagsteller,

Onze natuur is door de zonde aangetast. Uit die onreine bron komen zondige gedachten, woorden en werken voort. Wanneer we wedergeboren zijn is in ons hart iets nieuws gekomen, een neiging niet tot kwaad, maar een verlangen om God te dienen en Zijn geboden te houden. Als gevolg daarvan wordt met smart over het kwaad, met alle bekende kwaad gebroken.

Je zou denken dat is dan het einde van alle kwaad. Maar de zonde laat zich niet gemakkelijk de deur wijzen. Ze zoekt ons hart en leven weer binnen te komen. En binnenin ons is al het kwaad nog niet verdwenen. Onze natuur is wel vernieuwd, maar er kleeft nog veel van de oude mens, de mens van voor de bekering, aan ons. Vandaar mijn opmerking daarover. Lees Romeinen 7. Paulus geeft ons daar een blik in zijn hart. Je ziet de strijd is niet voorbij, al kan hij zeggen: “Ik heb een vermaak in de wet Gods naar de inwendige mens.” Hij mag echter in Christus de overwinning en steeds nieuwe reiniging en verzoening vinden. Maar als je het hem kon vragen, zou hij geheel gezond willen zijn en van alle zonde verlost  worden.

Ds. C. Harinck