Fatsoenlijk boos zijn

C. M. Chr. Rots - de Weger / 6 reacties

16-10-2018, 08:08

Vraag

Beste mevrouw Rots. Aan ú mijn vraag, omdat ik graag een nuchter advies krijg. Ik heb veel waardering voor de antwoorden die u op Refoweb geeft. Het gaat om het volgende: Tussen mijn man en mij is het een ding gaan worden om op een ‘waardige’ manier een verschil van inzicht te hebben. In het verleden hebben we vaak echt ruzie gemaakt om allerlei (soms kleine) dingen. We zijn beiden vrij vasthoudend met een stevige mening. Maar bij mij is een aantal jaar geleden echt de knop omgegaan: als je onenigheid hebt dan praten, rustig laten bezinken er later nog eens op terugkomen en sommige dingen die je niet kunt veranderen ook gewoon accepteren. Uiteraard kun je zeggen: “Waar er twee kijven, hebben er twee schuld” en die schuld wil ik ook zeker op me nemen maar daar verander ik onderstaande niet mee.

Als je kinderen krijgt, wil je niet dat zij de dupe zijn van wrijving tussen ouders. Zelf wil ik heel graag dat mijn kinderen terug kunnen blikken op een jeugd met ouders die veel van elkaar hielden, zeker wel verschil van mening hadden, maar dat op een volwassen manier uitpraatten en goedmaakten. Zo is het leven immers. We houden zeker veel van elkaar en mijn man deelt bovenstaand idee ook wel, maar regelmatig gaat het toch mis. Mijn man gaat dan erg kinderachtig doen, waar ook onze (groter wordende) kinderen bij zijn. Hij wordt dan woedend om dingen die anders gaan dan hij wil. Hij gaat dan bijvoorbeeld heel boos kijken, niks meer zeggen, langzaam rijden zodat ik bijna ergens te laat kom. Een tijd geleden is hij op zondagavond in de auto gestapt, terwijl er geen benzine meer in de auto zat. Onze dochter wist dat en vroeg: “Gaat papa nu ook tanken?” Dit was heel shocking voor haar, omdat we dat anders echt nooit doen. Ik zeg dan sussend: “Papa is heel boos, straks komt hij terug en praten papa en ik er nog over en dan is het weer over.” En zo zijn er heel veel vervelende voorvallen te noemen waar ik me echt voor schaam en die ik niet (meer) naar de kinderen weet goed te praten.

Een maand geleden is het voor mij echt tot een punt gekomen waar ik heb gezegd: zo wil ik niet verder met je, dit wil ik niet meer voor mijn rekening nemen. Tijdens de week vakantie die we weg waren, was er weer een meningsverschil waarbij mijn man erg kinderachtig reageerde terwijl onze kinderen erbij waren. Ik werd heel erg emotioneel en kon alleen maar huilen in de zin van: “Hou nou toch eens op, reageer gewoon en praat alsjeblieft.” Onze kinderen waren echt geschokt. Later hebben we het uitgepraat, mijn man heeft ook z’n excuses aangeboden aan de kinderen, maar het leed was weer geschied. We hebben toen (weer) afgesproken dat hij er echt aan gaat werken, dat het zo slecht is voor de kinderen etc. 

Ik zou heel graag willen dat mijn man hier hulp bij gaat zoeken. Ik vraag/smeek dit al jaren aan hem omdat hij op deze manier veel dingen kapot maakt. Het respect dat ik voor hem wil hebben en het respect dat onze kinderen moeten hebben, is natuurlijk niet vanzelfsprekend. Maar hij wil dat echt niet!!! Hij houdt niet van spitten en graven in zichzelf, is erg rationeel. Tijdens onze uitbarsting op vakantie heb ik bedongen: bedenk dan eens iets wat je doet als ‘straf’ als het weer gebeurt, want alleen beloftes heb ik al zo vaak gehoord. Hij bedacht: ik kom een week vroeg thuis, dan ga ik voor je koken (dat is echt heel vervelend voor hem want hij heeft een hele drukke baan). Maar nu is het weer tot een botsing gekomen en van het koken voor mij is het nog niet gekomen en eigenlijk hoeft dat van mij ook niet eens meer. Ik wil dieper gaan dan alleen symptoombestrijding. Ik heb nu gezegd: ik wil dat je hulp gaat zoeken. En nu is mijn man boos op mij omdat ik hem dwing om hulp te zoeken. Ik ben echt ten einde raad, want hij gaat het niet doen als ik geen rigoreuze stappen neem. Helaas heeft mijn man thuis ook niet geleerd om ‘fatsoenlijk’ boos te zijn. Het was dan drie dagen niet praten door hem en dan langzamerhand ging het weer over en werd het niet uitgepraat.

Mevrouw Rots, wat raadt u mij aan? We houden, ondanks bovenstaande, veel van elkaar en mijn man heeft heel veel fijne en lieve dingen waarbij we elkaar ook zeker gelukkig kunnen maken, maar zo verder kan en wil ik niet.

Antwoord

Beste mevrouw,

Zo wilt u niet verder, schrijft u en u vraagt mij om een nuchtere reactie: dóé het dan ook niet langer, gá zo niet verder! Nee, ik bedoel niet dat u wegloopt of de problemen op de spits drijft. Ik bedoel dat u, nu u uw grens hebt aangegeven, daar níét opnieuw overheen laat gaan. Hóé u dat doet is een andere vraag, waar meerdere oplossingen voor te bedenken zijn. Uw man gaat niet zomaar -zelf- hulp zoeken, dus doet ú dat! Om te beginnen deed u dat onlangs door deze brief naar Refoweb te schrijven. Sorry, dat mijn reactie even op zich liet wachten.

Maar daar gaan we. In het begin van uw brief schrijft u, dat u uw eigen schuld op u wilt nemen. Ik noem het geen schuld, maar úw reactie beïnvloedt die van uw echtgenoot. Precies zoals zíjn manieren ù beïnvloeden. Ú vindt een en ander kinderachtig en verwácht van uw echtgenoot dat hij verandert. Dat hij naar u toe beweegt in de relatie, omdat ú dat beter vindt voor uzelf en voor de kinderen. Ziet u dat het écht zo is dat ‘waar twee kijven er twee schuld hebben’? Ziet u ook, dat er geen sprake is van ‘schuld’, maar van gegroeide patronen? Actie en reactie vormen de uitdaging om er verandering in te brengen.

Vervolgens de zin: “Als je kinderen krijgt, wil je niet dat zij de dupe zijn van wrijving tussen ouders.” Dat roept al vragen op, als bijvoorbeeld: wat betekent “de dupe zijn”? Moeten ouders het (altijd) eens zijn, of op z’n minst waar de kinderen bij zijn? Leren de kinderen hoe ze met meningsverschillen om zouden kunnen gaan als ze die thuis niet zien? Een veilig thuis is een oefenschool voor het leven in al zijn facetten, toch? Dit zijn al een paar punten om over na te denken en te bespreken met elkaar, denk ik. 

Uw echtgenoot heeft vroeger thuis op een bepaalde manier geleerd om ruzie te maken, u ook. Dat zijn verschillende manieren, denk ik. Welke is ‘goed’ te noemen? Of in ieder geval zó, dat u er beiden mee kunt leven? U legt verwachtingen op waar uw man niet zo op reageert als u graag zou willen. Tja, ik schreef het al: dat is een probleem. Wie moet ‘veranderen’, of kunt en wilt u beiden naar elkaar toe bewegen om zo een fijn en vooral veilig thuis voor de kinderen creëren? Ziet u, dat dit inzet van u allebei vraagt? U wilt dat uw man hulp gaat zoeken...
 
De volgende regels in uw brief (ik citeer: “Zelf wil ik heel graag dat mijn kinderen terug kunnen blikken op een jeugd met ouders die veel van elkaar hielden, zeker wel verschil van mening hadden, maar dat op een volwassen manier uitpraatten en goedmaakten. Zo is het leven immers.”) bevatten ook úw manier. Niks mis mee, maar het zijn nogal waarden met bijbehorende normen. Uw man is het wel met u eens -in theorie waarschijnlijk- maar náleven is toch een moeilijke stap gebleken. Ga dus sámen terug naar het begin: wat zijn úw normen, wat zijn de dingen die híj heeft geleerd. Wát is belangrijk, hoe gaan jullie dat vorm geven. Nee, niet zo eenvoudig, maar zeker wel te leren. Door véél te praten, met elkaar of met een coach erbij. U kunt ook eerst iets lezen over conflicthantering, of een workshop volgen.
  
U wilt dat uw man hulp gaat zoeken... nee, helaas kunt u hém niet veranderen. U kunt ‘hulp’ ook niet afdwingen. U kunt wél zelf anders tegen de situatie aan leren kijken. Heb ik u iets op weg geholpen?

Ik hoop het, want jammer genoeg kan ik via de anonimiteit door middel van een schriftelijk antwoord op dit moment niet veel meer voor u doen.

Marijke Rots

C. M. Chr. Rots - de Weger

C. M. Chr. Rots - de Weger

  • Geboortedatum:
    18-02-1947
  • Kerkelijke gezindte:
    Christelijk Gereformeerd
  • Woon/standplaats:
    Aalten
  • Status:
    Actief
  • Bijzonderheden:

    Marijke leverde op 25-05-2017 haar 1000ste antwoord in de vragenrubriek af. Lees hier het jubileuminterview.

Tags in dit artikel:

communicatierelatieproblemen
6 reacties
hansa
16-10-2018 / 10:42
Lees ook eens het boek van Gary Chapman: De 5 talen van de liefde.
Er staan mooie adviezen in wat je zelf kunt doen als je man (of vrouw) niet mee wil in hulpverlening. Ook dan kun je iets bereiken, 'omdat actie en reactie de uitdaging vormen om er veranderingen in te brengen', zoals mw. Rots al zegt.
Catherine
16-10-2018 / 11:58
Jouw man heeft duidelijk moeite met conflictbeheersing. En dat kun je in standhouden door je reactie daarop. Misschien zou je eens kunnen proberen om weg te lopen uit de situatie. Hij heeft dan geen vonkje voor de brandstof die boosheid heet. Misschien heeft hij nooit geleerd om zijn gevoelens te uiten. En voelt hij zich in het nauw gedreven omdat je hem nu dwingt tot het zoeken van hulp. Bedenkt dat naarmate de kinderen ouder worden, het steeds moeilijker gaat worden, want zij vormen ook hun mening hierover. Val hun vader nooit af, dat keert zich tegen je! Maar goedpraten terwijl het fout is, werkt ook niet, evenmin als straffen. (een week koken). Daarmee krijgt hij echt geen inzicht in zijn daden en de gevolgen daarvan.
Sterkte! Je mag mijn mailadres opvragen bij RW.
moedervan2
17-10-2018 / 21:35
Maak een keuze om dit op een Bijbelse manier op te lossen. Wat is de Bijbelse manier? Dat begint bij uzelf. U mag als Jezus voor uw man zijn. Hem gelijkvormig worden.

Doet uw man kinderachtig tegen u? Voelt u dat u uzelf wil verdedigen? Reageer dan niet, verdraag het en bid het weg bij de Heere. Bid voor uw man of hij mag gaan inzien dat dit de weg niet is.

Heeft uw man op een nare manier kritiek op u of is hij onrechtvaardig? En wilt u dus weer voor uzelf opkomen? Reageer dan niet, verdraag het en bid het weg bij de Heere. Bid voor uw man of hij mag gaan inzien dat dit de weg niet is.

Bedenk ruzie is altijd zondig. De bijbel is er duidelijk over: twist is uit het vlees, woede is uit het vlees.
Dus heeft u irritatie tegen hem of hij tegen u, dan is het zaak dat u onder hem gaat staan. U lippen op elkaar en verdragen, bidden en wanneer u weer liefde voor uw man voelt zou u hem kunnen zeggen: 'Lieverd ik zou het fijn vinden als je dit of dat op deze manier zou kunnen doen.' Wil hij er niet in mee gaan, laat dat dan maar zo ipv er weer een ruzie over te gaan maken. Bid voor hem, steeds weer. De Heere zal in hem gaan werken.
Wanneer hij zondigt dan moet je hem berispen, maar niet als je boos bent of in irritatie. Het moet altijd in liefde zijn en tot opbouw van hem, niet om de dingen voor jezelf recht te zetten. Anders zit je in de hoogmoed. Breng dus je irritatie, boosheid en pijn steeds bij Hem. Ontvang zachtheid en nederigheid aan Zijn voeten. Hij zegt: 'Leer van Mij dat ik zachtmoedig ben en nederig van hart.' Zo is Hij, zo moeten wij ook zijn.
Voor jezelf opkomen is onbijbels. Voor je man bidden en elkaar onderdanig zijn is bijbels. Jezus keerde de andere wang toe en soms kon hij iets zeggen, maar hij zondigde hierin nooit. Wanneer wij geïrriteerd zijn, kunnen we nooit zonder zonde spreken. Laten we dat dan ook maar niet doen.

U zult merken dat het een stuk rustiger wordt in huis als u uw mond meer houdt en hem meer verdraagt. Is dat makkelijk? Nee, heel moeilijk. Maar in de binnenkamer zal u kracht en zegen hiervoor krijgen. Ga de weg die Jezus ging... Hij werd door zijn broeders veracht en gekruisigd en toch had Hij ze lief. Wij mogen Hem daarin volgen, maar dan is het gebed en de stille tijd een broodnodige zaak.
coby6
17-10-2018 / 22:46
moedervan2 zo heeft mijn moeder het gedaan. Ze bad: Heer verander hem, maar ze moest zelf veranderen. Vergeven en zegenen, zei ze altijd. Toen veranderde hij ook.
Ik deed altijd net of mijn neus bloedde als ie niks zei en was de bui weer over, dan gewoon weer gezellig doen alsof er niets aan de hand was geweest.
Lisanne
18-10-2018 / 07:57
Ik heb maar één advies voor je en dat is iets wat ik uit eigen ervaring heb geleerd. BID!! Echt, maak hier een gebedszaak van. De Heere kan je man echt veranderen. Jij niet, hoeveel van wat je tegen hem zegt ook waar is. Stort je hart uit bij de Heere. Ga niks meer zeggen, maar bid voor hem. Ik zeg je: je gaat versteld staan van wat er zal gebeuren.
Betrek er desnoods een of een paar vriendinnen bij, bid samen en verwacht dat de Heere iets gaat doen. Ik heb zelf ook veel geleerd vanuit het boek 'Elk kind heeft een biddende moeder nodig', zoveel waardevolle principes waar je echt wat mee gaat kunnen. Sterkte!
Mona
18-10-2018 / 17:46
Een boekentip voor praktische Bijbelse toerusting:
"De Godvrezende vrouw" van Martha Peace.

Terug in de tijd

In hoeverre is het niet zo erg als je niet alles van de preek en de bijbel begrijpt?
geen reacties
16-10-2005
Ik heb tijdens vakantie contact gekregen met een sympathieke jongen. En zou ik dit voeden (deze sympathieke gevoelens), ...
geen reacties
16-10-2017
Hoe zit het eigenlijk met gebed? Wat en hoe kun je als ongelovige bidden? Gods Woord lijkt helder en duidelijk en radica...
2 reacties
16-10-2017
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering