Gezellige vakantie...not

J. (Jantine) Stam-van de Beek / 18 reacties

18-09-2018, 09:50

Vraag

Dat was het dan; de zomervakantie zit er weer op. En wat wás het gezellig, die twee weken met mijn man en onze drie kinderen... u voelt de bui natuurlijk al hangen, niet dus. Van tevoren had ik er naar uitgekeken, maar er ook een beetje tegenop gezien omdat we bijna elke vakantie wel conflicten hebben. Ik hoopte zo dat het dit jaar anders zou zijn. Maar wat ik ook aan voorbereiding doe, samen met hem of alleen, het gaat altijd mis! En zo ook deze keer.

Vanwege de kinderen kozen we voor een familiepark, zodat ze bezig gehouden zouden worden en er vriendjes konden opdoen en zelf houd ik ook wel van de onderlinge contacten. Maar wat is me het tegengevallen. Niet wat de kinderen betreft, dat had ik wel juist ingeschat, maar wat mijn man betreft. Hij is niet erg sociaal en deed aan weinig mee. Hij had daardoor dus ook weinig contacten. Hij ergerde zich aan onze oudste zoon van acht die erg enthousiast (en soms ook hinderlijk druk) was, wat verschillende malen tot een conflict leidde. Ik schaamde me een beetje voor hem, zag al die enthousiaste vaders gezellig meedoen en hij zat of in het vakantiehuis, of stond er wat verveeld bij. Als ik iets zei, bijvoorbeeld dat hij toch wel kan reageren als een van onze kinderen naar hem roept vanuit enthousiasme, (hij reageerde er gewoon niet op en daar schaam ik me t.o.v. anderen gewoon voor) reageerde hij geprikkeld met: “Ik doe het weer niet goed zeker?!” En dat was een klein voorbeeld maar schermutselingen als deze waren er dagelijks.

We zijn heel verschillend als echtpaar en thuis hebben we er redelijk een weg in gevonden, maar op vakantie gaat het altijd mis. Ik voel me daar zo vreselijk onder, op zo’n moment zou ik het liefst direct uit elkaar gaan. Altijd voel ik dan weer die knagende, angstige onzekerheid; wij passen niet bij elkaar! Maar ja, we zijn nu eenmaal getrouwd... En als ik dan naar al die mooie, harmonische gezinnen om me heen keek op vakantie, dan voelde ik me zo vreselijk! We bespreken het achteraf wel, maar mijn man is dominant, zijn mening is de juiste. En ik moet vooral niet zo krampachtig zijn. Een knuffel en het is weer goed en meestal laat ik het er dan ook weer bij. Verder moeten de dingen gaan zoals hij ze in zijn hoofd heeft. Wil ik het anders dan is daar behoorlijk overredingskracht voor nodig. Anderzijds is hij erg behulpzaam, waar ik misschien iets teveel gebruik van maakt. Daardoor heeft hij denk ik teveel zeggenschap gekregen over ons gezamenlijke leven.

Hij zegt van me te houden, en ik geloof ook wel dat hij het meent, maar andersom weet ik het niet. Ik wil zo graag een harmonieus huwelijk, is dat dan teveel gevraagd met onze verschillende persoonlijkheden? Of moet ik misschien minder afhankelijk van hem zijn en wat meer mijn eigen gang gaan? Ik kan mezelf zonder hem prima vermaken. Sterker nog, dan ben ik veel meer mezelf. Met hem erbij voel ik me minder ontspannen en ben ik me veel meer van anderen om me heen bewust. Ik heb al gedacht, zou het een oplossing zijn om dan maar afzonderlijk op vakantie te gaan? Of alleen nog met anderen erbij? Ik weet het verder ook niet meer.

Antwoord

Hoi vraagstelster,

Door jouw verhaal heen klinken veel teleurstellingen. Wat sterk dat je ondanks dat de hoop nog niet opgeeft en hulp vraagt. Ik lees dat je gehoopt had op verlichting van het gemis waar je dagelijks mee leeft door die paar weken in het jaar wel harmonie te ervaren. Nu is dat niet gekomen en voel je hoe erg het eigenlijk voor je is dat je dit zo vaak mist. Het lijkt alsof je je daarmee afvraagt of je wel zo door wilt (en misschien wel kunt) gaan. Je stelt een diepe vraag waarbij het antwoord grote gevolgen kan hebben: Is er nog hoop op een harmonieus huwelijk of moet ik mijn eigen boontjes doppen, me meer van hem losmaken? 

Wat me direct opviel aan je verhaal is de frustratie die erin doorklinkt. Het zou me niet verbazen als je zelfs lichamelijke klachten ervaart die hiermee te maken hebben? Je verhaal klinkt als een puntje van de ijsberg van jarenlange opgekropte gevoelens van onmacht. Je voelt dat je tekort gedaan wordt, maar je weet niet of dat terecht is en wat je ermee moet. Om het wat te ordenen, heb ik een overzichtje gemaakt van welke problemen je lijkt te ervaren:

1. Jullie hebben onopgeloste conflicten en bereiken geen overeenstemming in sommige te maken keuzes. Hierdoor voel je spanning en mis je harmonie. 

2. De opvoeding van de kinderen gaat moeizaam, je man trekt zich sociaal gezien wat terug. Jullie pakken dit verschillend aan, je voelt je hierin niet gesteund. Mogelijk heb je het gevoel dat het slagen van de opvoeding van jou afhangt. 

3. Wanneer je iets zegt van wat je anders zou willen, lijkt dat averechts te werken. Je man voelt zich snel aangevallen. Wanneer dit gebeurt voel jij je mogelijk niet gehoord, misschien ten diepste niet welkom met je behoeften en moeite (aangezien hij in de verdediging schiet of cynisch reageert). 

4. Je bent bang dat je jezelf te afhankelijk van hem hebt gemaakt, dat je teveel gebruik maakt van zijn behulpzaamheid. Je voelt dat dit niet het effect heeft wat je wilt, maar weet ook niet hoe je wel krijgt wat je van hem verlangt. 

5. Je voelt mogelijk angst (en minachting?) over zijn dominante houding, waardoor je geen vrijheid ervaart om je hart te openen. Je toon is cynisch geworden. 

6. Jouw zorgen (krampachtigheid) worden afgewezen. Dit kan ervoor zorgen dat je het moeilijk vindt om jezelf te zijn en nog meer spanning ervaart. Dat je schrijft dat je gemakkelijker jezelf bent bij anderen, is daarom logisch (maar wel schrijnend en verdrietig).
 
7. Je schaamt je voor het afstandelijke gedrag van je man, bent bang voor het oordeel van anderen. Je weet niet goed hoe je je daarmee tot hem en anderen moet verhouden. 

8. Je mist gezelligheid, mogelijk vriendelijkheid, persoonlijke aandacht, warmte. 

9. De indruk die ik krijg is dat je je samengevat emotioneel tekortgedaan voelt, misschien zelfs verwaarloosd.

Ik twijfel er geen moment aan dat je veel in het werk gesteld hebt om deze problemen op te lossen. Je probeerde de vakantie bijvoorbeeld zo goed mogelijk voor te bereiden. Je hebt al heel wat mogelijk helpende ideeën zo tactisch mogelijk bij je man aangedragen (samen voorbereiden, steun bij de opvoeding, hem uitdagen initiatief te tonen, etc.) zonder resultaat en bent nu zover dat je alleen nog noodoplossingen ziet (met anderen op vakantie gaan, apart op vakantie gaan, etc.). Je voelt aan dat overgaan tot de noodoplossingen een grote stap zou zijn. Je geeft dan als het ware de hoop op samen gelukkig zijn op. En dat wil je niet maar je weet ook niet meer hoe het anders moet. Ik kan me de neiging om de strijd op te geven wel voorstellen. Telkens zo hard werken om een gezamenlijk probleem op te lossen wat de ander maar niet lijkt te erkennen, dat zuigt je leeg. Je kunt je dan erg alleen voelen, niet begrepen, keer op keer teleurgesteld, genegeerd, verkeerd beoordeeld en uiteindelijk moedeloos.

Het lijkt erop, dat ook je man niet wordt begrepen. Hij probeert op zijn manier een huwelijk vorm te geven. Omdat dit niet naar tevredenheid is, zijn er bij hem ook opgekropte frustraties ontstaan. Mogelijk kampt hij met gevoelens dat hij het nooit goed genoeg doet. Hij voelt jouw teleurstelling vast wel aan. Echter, dit activeert hem niet maar deactiveert hem. Je zou hem misschien eens kunnen vragen wat jouw gevoelens met hem doen. Mogelijk kun je je daardoor beter inleven in hoe die gevoelens (bijvoorbeeld van distantie en afsluiting) hem raken. Ook al probeer je dit misschien (om hem te sparen) zoveel mogelijk te verbergen, het is vast niet onmerkbaar. 

Ik begrijp wel dat je zo hard je best doet de situatie te veranderen. Het klinkt misschien gek, maar ik denk dat je daar beter mee kunt stoppen. Doordat je je heel alleen lijkt te voelen in de strijd en moeite die je ervaart, ga je van alles proberen om dat op te lossen. Daardoor neem je -zoals het op mij overkomt- gauw de regie. Je probeert de controle te krijgen of behouden. Waarschijnlijk uit de verwachting dat het anders toch niet verandert. En dat lijkt precies de allergie van je man, aangezien hij je krampachtigheid niet wil. Ik kan me voorstellen dat hij zich regelmatig in de hoek voelt staan, dat hij zich machteloos voelt. Mogelijk is hij het op den duur gaan opgeven en trekt hij zich nu bij het minste of geringste terug of valt hij je aan.   
 
Je schrijft dat je altijd onzekerheid ervaart: Wij passen niet bij elkaar. Dat lijkt me heel wat voor je!! Welk beeld heb je van bij elkaar passen; dat je elkaar aanvult, steunt, geniet van elkaar? Mogelijk zijn dat de dingen die je mist. De vraag is of je daarvoor passende karakters nodig hebt. Wat je nodig hebt is niet dat je elkaar probeert te veranderen. Ik zou zeggen: stop daarmee, stop met hem willen veranderen. Wat mogelijk wel helpt is openheid tegenover elkaar over je kwetsbare gevoelens, over je gemis, je frustratie, je nood. Zonder verwijten. Je verlangt waarschijnlijk beide naar de bereidheid van de ander je daarin te begrijpen en aanvaarden. 

Echte harmonie is iets wat niet zomaar ontstaat. Eigenlijk is harmonie heel simpel gezegd dat conflicten uitgepraat zijn. Tegen de achtergrond van je verhaal begrijp ik dat dit bij jullie niet lukt. Je voelt je mogelijk beide niet gehoord. Je doet beide op je eigen manier je best (al lijkt dat bij je man misschien niet zo, omdat hij zich terugtrekt), maar merkt telkens een blokkade. Ik krijg de indruk dat dit al lange tijd zo gaat. Dat betekent waarschijnlijk dat je samen telkens terechtkomt in patronen die schade aanbrengen bij de ander. Bijvoorbeeld wederzijdse verwijten, elkaar vermijden of claimen/controleren. De reden waarom ik je problemen zo confronterend op een rijtje zet en uitwerk is niet dat ik jou of je man in een kwaad daglicht wil stellen. Jullie gedrag is herkenbaar ;-) De reden is om je uit te dagen je verdriet te leren delen zonder druk op je man uit te oefenen. Omdat je zoveel afwijzing lijkt te hebben meegemaakt, denk ik dat je daar hulp bij nodig hebt. Jullie vertonen beiden gedrag waar je goede redenen voor hebt. Het lijkt me zinvol te stoppen met de focus op elkaars manier van aanpak en elkaar opnieuw te zoeken in de gevoelens en motivatie er achter. Samen met een professional stilstaan bij deze patronen geeft vaak de kans om elkaar weer te horen. Het kan opluchten als je het niet meer hoeft te hebben over wiens schuld het is, maar samen kunt gaan kijken naar de wederzijdse nood achter jullie moeilijkheden en elkaar daarin leert steunen. De weg naar harmonie is die van verstilde conflicten opnieuw aandacht geven. Niet in de vorm van een discussie of te snelle compromis, maar op een veilige plek, beiden open voor wat er in het hart van jezelf en van de ander leeft en gaandeweg gebeurd is. 

Om samenvattend terug te komen op je vragen:
 
Mijns inziens hangt een harmonieus huwelijk niet af van welke persoonlijkheden je hebt. Het lijkt me logisch dat je naar harmonie verlangt. Je wilt elkaar immers steunen en zo is het ook bedoeld. De weg er naartoe is echter niet zomaar te regelen. Verandering van je problemen ligt daarom waarschijnlijk ook niet in een andere invulling van de vakantie. Een fijne vakantie ontstaat uit een goede relatie met elkaar, vrijwel nooit andersom.
 
Je vraagt of je meer je eigen gang moet gaan. Het antwoord is wat mij betreft ja én nee. Ja, want het lijkt me duidelijk dat er niets verandert door je beredeneringen en pogingen je man te veranderen. Dus mijn advies is: besluit in je hart om de regie over hem los te laten. Nee, want om nader tot elkaar te komen is het nodig dat je je hart weer voor hem leert openen. Kwetsbaar en eerlijk over je machteloosheid, dat je het ook niet meer weet maar hem wel mist. 

Hernieuwde moed toegewenst. 

Vriendelijke groet,
Jantine Stam-van de Beek

J. (Jantine) Stam-van de Beek

J. (Jantine) Stam-van de Beek

  • Geboortedatum:
    07-12-1987
  • Kerkelijke gezindte:
    PKN (Hervormd)
  • Woon/standplaats:
    Barneveld
  • Status:
    Actief
  • Bijzonderheden:

    Functie: psychosociaal therapeut
    Website: dichterbijherstel.nl/jantine

18 reacties
Ermelo
18-09-2018 / 11:55
Zoals je je man beschrijft, zie ik veel kenmerken van autisme. Google daar eens op, bijvoorbeeld op de site van Helpende Handen.
Als hij inderdaad autisme heeft, lost dat niks op, maar kun jij misschien wel beter begrijpen hoe hij in elkaar steekt en wat je kunt doen om harmonieuzer te leven. Ook op vakantie...
damy
18-09-2018 / 12:49
Verkijk je niet op al die "mooie, harmonieuze gezinnen", de buitenkant lijkt vaak mooier dan het is..
Lekkerbek
18-09-2018 / 14:32
Wat een supergoed antwoord!
Verschillende vriendenstellen van mij zijn in relatietherapie geweest. Allen dachten van te voren dat het voor de ander hoog tijd was om te veranderen. Maar tijdens de therapie beseften ze dat ze zélf moesten veranderen omdat ze bepaalde patronen zelf in stand hielden.
Pak nu door en meld je aan voor therapie, een jaartje buffelen en blew volgend jaar kunnen jullie beiden écht genieten van vakantie!
Sterk dat er in het antwoord van de deskundige niet naar evt diagnoses van partner gekeken wordt, dat kun je ook totaal niet zeggen van een eenzijdig verhaal. Mijn advies is ook echt om juist niets te lezen over autisme omdat je dan vooral met het gedrag van de ander bezig bent en niet met het gedrag van jezelf!
Het is vroeg genoeg om over een onderwerp te lezen als een therapeut dit aankaart.
Wat zou het fijn zijn als je door het veranderen van je eigen gedrag verandering van de ander mag gaan zien!
Prisma23
18-09-2018 / 15:31
Let er op dat je het niet groter maakt dan dat het is.
Mijn ervaring is dat de eerste week van een vakantie altijd een beetje lastig is. Het hele jaar zie je elkaar maar een paar uur per dag. Iedereen is een groot aantal uren (vaak minstens 40) bezig met werk, school, kerk, verenigingen etc. In de vakantie zit je ineens 24/7 op elkaars lip in een ruimte (huisje/tent/caravan) die vaak kleiner is dan je eigen huis. Bij ons is iedereen dan ook eerder een beetje “kribbig”. Na week begint dan vaak het echte genieten. Dus til er niet te zwaar aan. Wat overigens ook kan helpen is de eerste week van je vakantie vol te plannen met van alles en nog wat, zodat je geen tijd hebt om je aan elkaar te ergeren, en pas te tweede en eventuele volgende weken “rust” te zoeken.
A1
18-09-2018 / 19:37
Lieve vraagsteller, als eerste zou ik willen zeggen: stop met denken dat die andere huwelijken zo goed zijn.. dat is helaas in veel gevallen slechts schone schijn. Ik weet dat vooral op vakantie alles er bij anderen zo leuk uitziet maar jij kijkt niet achter de voordeur. veel mensen zijn een ster in de schone schijn ophouden.

Ieder huwelijk is hard werken om het goed te laten werken. Dat is bij jullie ook zo. Het wil helemaal niet zeggen dat jullie niet bij elkaar passen. Mijn man en ik zijn heel erg verschillend en dat kan soms inderdaad best lastig zijn (ik herken zeker bepaalde dingen die je zegt).. de sleutel is denk ik dat je elkaar accepteert zoals je ben en dat je probeert een weg te vinden (bijv. de invulling van je vakantie) waar je je allebei gelukkig bij voelt.
Praat met elkaar; net zolang tot het voor allebei goed opgelost is.

En wat betreft het afvragen of je nog van hem houdt: kan ik me ook enigzins voorstellen omdat dingen zo tegenvallen en jullie connectie er even niet lijkt te zijn. Maar ga ervoor ! Je hebt niet voor niets ooit besloten met hem te trouwen:) Met Gods hulp kan je hier sterker en met nog meer liefde uitkomen!
Laura1977
19-09-2018 / 08:44
Mijn eerste reactie: wat een herkenbaar verhaal. Wat me opvalt aan de reacties die worden gegeven, is dat de kreet van de vragenstelster gebagatelliseerd wordt. Dit is mijns inziens totaal niet helpend. Toen ik het verhaal las, was ook mijn eerste gedachte dat deze man autisme heeft. En geloof me, ik spreek uit ervaring, dus deze gedachte is niet zomaar uit de lucht gegrepen. Als dit zo is, kun je in relatietherapie gaan tot je een ons weegt, maar de échte verbondenheid met elkaar zal ook dan toch nooit komen. Ik wens de vragenstelster heel veel kracht en moed toe.
Pubermoeder
19-09-2018 / 14:51
Is het misschien een optie om niet meer op een vakantiepark op vakantie te gaan? In een "gewoon" vakantiehuis zal je misschien meer jezelf kunnen zijn, zonder jaloers te kijken naar anderen en zonder sociale " verplichtingen" voor je man. Ja, je moet dan wel zelf dingen met je kinderen ondernemen, maar ze zijn nog jong zo te lezen....
Ik lees wel hele aardige dingen over je man: hij is behulpzaam, geeft je een knuffel, waardeer het maar! Veel sterkte en hopelijk de volgende keer een fijne vakantie!
Niagara
19-09-2018 / 15:43
Autisme of niet, je zult in beide situaties moeten focussen op je eigen houding en welke patronen jij in stand houdt. Inderdaad liefst met behulp van therapie.
Ik vind het een goed antwoord van de deskundige.
Ook herken ik mij in het emotionele tekort dat je kunt voelen richting je man.
Wat ik daarbij zelf nog heb geleerd, is inderdaad dat ik mij teveel focuste op het gedrag van mijn man (die in mijn geval ook autisme heeft, net als ik), doordat ik mijn heil meer van een harmonieuze relatie verwachtte dan van God. De moeite in mijn relatie heeft mij meer naar God uitgedreven. God is namelijk de enige die nooit teleurstelt. Een mens op die positie zetten van 'degene die mij nooit teleur zal stellen, altijd zal begrijpen etc.' is erg begrijpelijk, het wordt zeer gepromoot in onze maatschappij. Hoeveel boeken, films, liedjes etc. gaan er niet over 'love is all you need'. En dan bedoelen ze romantische liefde. Ik geloofde dat onbewust ook een hele tijd. En toen bleek ik getrouwd met een man die niet perfect was. Net als ieder ander mens. Ik zette hem op een voetstuk alsof hij wel in alles kon voorzien wat ik (emotioneel) nodig had. Maar dat was helemaal niet eerlijk van mij, want God is de enige die dat kan. Daardoor bracht ik mijn man in een positie dat ik voortdurend teleurgesteld in hem raakte en hij zich voortdurend tekort voelde schieten. Voor ons beiden zeer onprettig.
Toen ik begreep waar dat aan lag, en God op de eerste plek leerde zetten, bleek ik opeens veel beter bestand tegen alle stormen en tegenslagen in mijn huwelijk, en ging ik het mijn man niet meer zo kwalijk nemen als het even niet lekker ging. Want waar ik eerder het gevoel had dat mijn leven zinloos was als mijn huwelijk niet lekker liep, voelde mijn leven nu niet meer afhankelijk van de harmonie in mijn huwelijk.
God is de enige van wie mijn leven werkelijk afhangt.
Natuurlijk, ik hoop zoveel mogelijk in harmonie met mijn man samen te kunnen leven, en dat we elkaar de liefde mogen bewijzen die Jezus ons bewees, en daarvan kunnen genieten. Maar als dat even helemaal niet lukt, of langere tijd stroef verloopt, verlies ik nu niet al mijn houvast. Want Jezus is nu mijn vaste grond, en die wankelt niet al staat de hele wereld om mij heen op de kop. En omdat ik mag weten dat Jezus mij altijd hoort en begrijpt en wil helpen, hoef ik niet in paniek te raken als mijn man dat (even) niet doet/kan. Hoef ik niet meer boos op hem te worden of mezelf schuldig te voelen over hoe ik hem behandel. Hoef ik mij niet naar anderen voor hem te schamen om mijn reputatie hoog te houden. Want Gods oordeel over mij (en hem envenzo) is het enige wat telt, en Hij kijkt naar Jezus bloed en ziet mij als schoongewassen voor Hem staan. Hij bewijst mij zijn liefde volledig, waar mijn man dat in aardse afschaduwing gebrekkig doet. En ik mag mijn man liefhebben met Jezus' genadige liefde waar hij tekort komt. Hij doet dat evenzo bij mij. Dat is de enige gedachte waaruit ik niet teleurgesteld en cynisch word als het moeilijk is. Soms gaat het weer mis, dan moet ik gewoon terugkeren naar God, mijn ontrouw aan Hem belijden en Zijn vergeving en liefde ontvangen. Een relatie met Hem is de enige echte manier om deze stormen in je huwelijk te kunnen doorstaan. Niet dat het altijd makkelijk is, nee soms kost het veel moeite om vast te houden aan Jezus en het zicht op Hem niet te verliezen door alle drukte en moeilijkheden om je heen. Maar ga naar Hem en blijf naar Hem toegaan elke keer als je het moeilijk hebt. Hij alleen kan je hartsverlangen vervullen. Je man en je relatie zijn een aardse afspiegeling van wat je in volmaaktheid mag hebben met God. Zie het dan ook in dat perspectief, en niet als een vervanging voor of belangrijker dan een relatie met God.

Hangt je leven af van je huwelijk, dan bouw je je huis op zand. Maar de Rots van je leven, daarop kun je blijven staan in alle stormen.

Dat wou ik je graag meegeven.
vrouw78
19-09-2018 / 18:50
Ik herken wat Niagara zegt. Makkelijk? Nee dat niet. Wel het leven.
Soms gebeurt er iets wat ik na 20 jaar huwelijk nooit had verwacht.. Wauw denk ik dan, wat is God groot! Hij hoort m'n gebed. In al die jaren heb ik veel aan zelfreflectie gedaan. Boeken gelezen. Gesprekken gehad. En dat niet omdat mijn man zo moeilijk is, wel omdat ik vastliep in verwachtingen, gedachten en emotioneel. Dat kan niet opgelost worden doordat mijn man zou gaan veranderen tuurlijk, eerlijk gezegd had ik dat het liefste
vrouw78
19-09-2018 / 18:52
(Een stukje tekst werd niet geplaatst.)

Dan had ik echter veel geestelijke lessen moeten missen.
vrouw78
19-09-2018 / 18:55
Soms denk ik, hoeveel vrouwen zijn er die met eenzaamheid en emotionele pijn te maken hebben? Dan groeit mijn verlangen om elkaar te ontmoeten. Om te luisteren naar elkaar, te getuigen van wat God deed, dat Hij zo goed is. Elkaar te steunen, zo elkaars lasten te dragen..
Prisma23
20-09-2018 / 07:01
Probleem is dat je moeite hebt met het gedrag van je partner.
Oplossing:
1 label partner met autisme
2 zegt tegen iedereen dat je het zwaar hebt
3 laat je partner autistisch vereenzamen
4 jij krijgt alle aandacht van je omgeving
Probleem opgelost.
hans0166
20-09-2018 / 10:08
we gaan er bijna allemaal vanuit dat de vraagstelster "lijdend"voorwerp is..
wat ik nog niet voorbij heb zien komen is dat de man mogelijk met de allergrootste tegenzin in dat park zit, en mevrouw heel het jaar zit te zaniken dat ze naar het park wil.
Hij wil misschien wel gewoon eens met een hengeltje aan de dijk of meertje zitten... ff helemaal niks doen.

Het lijkt hier tegenwoordig net alsof iedere vent die niet doet wat het ideaal plaatje zou moeten zijn het stempel Autist of Narcist opgeplakt krijgt... doe ff een beetje normaal.
leene
20-09-2018 / 20:51
@Ermelo pfff. de eerste reactie die ik lees op deze vraag.. man heeft autisme. Ik word er een beetje moe van, zou kunnen natuurlijk maar ik lees helemaal niet dat deze meneer in andere omstandigheden slecht functioneert daar weten we niets van. Ik las onlangs wel dat als je naar de kenmerken van autisme kijkt waarschijnlijk meer dan de helft van de mannen een vorm van autisme heeft( volgens DSM 5 dan )
Misschien moet deze familie wel helemaal niet naar zo'n vakantiepark.. waar iedereen op elkaars lip zit. En in geval van een christelijk park is het ook nog eens ons kent ons. Griebels daar moet ik ook niet aan denken. Zou het niet helpen om eens een compleet andere vakantie te boeken? Ga in de bergen wandelen vinden kinderen opvallend vaak leuk, kunnen ze veel energie kwijt en hoeft meneer niet de hele dag verplicht sociaal te doen.
Het gaat natuurlijk niet alleen over de vakantie dat snap ik ook wel... maar ja aangezien je dan dicht bij elkaar zit...

Goed antwoord van de deskundige.. en ook een hele mooie reactie van niagara. Ik hoop dat vragenstelster daar wat aan heeft en mee doet
right4all
20-09-2018 / 22:41
Dit lijkt veel op de "duivelse kringloop" zoals die beschreven wordt in het boek "Houdt mij vast" van Sue Ellen Johnson. Dit booek gaat over de (succesvolle) EFT therapie, een aanrader voor jou en je man!

In Trouw stond bij in 2015 een artikel over deze vorm van relatietherapie, de openingsalinea luidt "Liep de spanning thuis hoog op tijdens de feestdagen? Is 'werken aan de relatie' een goed voornemen voor het nieuwe jaar? Misschien biedt EFT (emotionally focused therapy) uitkomst. Deze nieuwe vorm van relatietherapie gaat niet alleen over beter communiceren maar bovenal over verbinden. Oftewel: over de liefde."

Vervang "thuis hoog op tijdens de feestdagen" door "tijdens de vakantie hoog op" en je hebt m.i. de herkenning!

Als de een (weer) weet dat hij/zij veilig kwetsbaar kan zijn (zonder beoordeling of veroordeling) bij/door de ander, kunnen patronen doorbroken worden! Zeker weten!

En over autisme look-and-like gedrag: Er zijn mensen die autisme achtig gedrag gaan vertonen uit zelfbescherming om zo hun hevige (opvlammende) innerlijke pijn de baas te worden.

Links:
1) https://www.relatieverbeteren.nl/wp-content/uploads/2015/09/Artikel-TROUW_bijlage.pdf
2) https://www.spectrum13.nl/trainingen/houd-me-vast/
3) https://www.bol.com/nl/f/houd-me-vast/9200000005399519/
dorpeling
21-09-2018 / 10:04
'We zijn heel verschillend als echtpaar en thuis hebben we er redelijk een weg in gevonden, maar op vakantie gaat het altijd mis.'

Bij mij komt dan de vraag boven waarom je uberhaupt met hem getrouwd bent. Was hij voor jullie huwelijk wel vlot, sociaal, vrolijk? En zo niet, waarom doe je dan nu zo je best om hem (zijn karakter?) te veranderen?

Ik snap al die meelevende reacties wel.
Maar zoals ook in het antwoord staat, wanneer je steeds hoort dat je het niet goed doet en eens anders moet reageren of moet doen, legt dat een enorme druk op je en dan gooi je uiteindelijk ook weleens de kont tegen de krib; 'weet je wat, het is toch niet goed dus doe ik m'n best ook niet meer'.

Vooral als er op vakantie blijkbaar nóg meer van je verwacht wordt.
Waarom dan? Moet je dan verplicht leuk zijn of als gezellig gezin overkomen? Vakantie is toch ontspanning? Als hij dat zoekt door een mooi boek te lezen, laat hem en ga lekker zelf met de kinderen op stap!
Samanthi
23-09-2018 / 12:21
We weten allemaal wel een oplossing de beste reactie is die van Damy.

Niets lijkt wat het is.
DrSue
23-09-2018 / 14:08
Ik zou de vraagstelster (en alle reaguurders die het meteen over autisme hebben) willen adviseren "Houd me vast" van dr. Sue Johnson te lezen. Right4all neemt me de woorden uit de mond. Als je dit boek leest, is er veel herkenning en zie je dat dit soort conflicten vaak voorkomen in relaties. Dat is op zich al een opluchting. Daarnaast wordt er natuurlijk uitgelegd hoe je er aan kunt werken om het te voorkomen.

Terug in de tijd

Ik, een 18-jarige, heb een vraag. Hoe kan ik naar Jezus Christus gaan? Tot Hem komen? Ik lees regelmatig boekjes van Spu...
2 reacties
17-09-2014
Kunt u mij uitleggen waarom je als christen zo moet uitzien naar de wederkomst? Het is toch juist een vreselijke gedacht...
3 reacties
17-09-2012
Er is een stabiele thuissituatie, een gezin met kinderen. De vrouw is meerdere keren vreemd gegaan en zegt van beide man...
geen reacties
17-09-2008
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering