Levendmaking

Als iemand de levendmaking kent, dan kent hij Christus nog niet, volgens mij. Die persoon weet dat er iets gebeurd is en vraagt zich af of dat de levendmaking is. D.m.v. geestelijk onderwijs komt hij of zij erachter dat hij of zij Christus nog niet kent. Dat wordt dus een gemis. Klopt het dat als Christus geopenbaard wordt, dat men dan pas weet dat men werkelijk al (in het verleden) levend gemaakt is?

Het lijkt mij van groot belang om de `zaken` waarom het gaat naar bijbelse orde bijeen te houden. De Bijbel laat ons zien dat er een bepaalde vorm van ellendekennis kan zijn die niet zaligmakend is; die dus ook niet bij de levendmaking behoort. Denk aan Judas. Echte ellendekennis wordt geleerd aan de voeten van Christus en leidt ook tot Hem.

Wat bedoel ik daarmee? We krijgen allereerst te maken met Christus als Profeet. Wanneer de Heilige Geest Zijn onderwijs toepast aan ons hart, worden we op dat moment levend gemaakt met Christus. Of we dat zo duidelijk zien is een andere vraag. Want die Profeet leert mij zien dat ik een strafwaardig zondaar ben. Maar zo leert Hij mij Christus ook nodig te krijgen als Priester; als Borg voor mijn schuld en als Koning, om mij te regeren. Het gaat dus in de levendmaking om het van harte verbonden worden aan Christus. Hoe zal ik ooit Zijn woorden ter harte nemen, als ik niet door Zijn Geest een betrekking op Hem krijg? Houd de dingen dus dicht bij elkaar.

Gods Woord leert ons wel, dat er een opwas is in de genade en de kennis van onze Heere Jezus Christus, waardoor ik meer zicht op Hem krijg en mij ook bewuster word van wat ik in Hem heb ontvangen.

Maar laten we maar niet teveel speculeren over het moment van de levendmaking; het gaat erom of we de zaken kennen in beginsel; of we een levende band aan de Persoon van Christus hebben, hoe pril die band misschien ook is.

Ds. P. D. J. Buijs