Man wil scheiden

C. M. Chr. Rots - de Weger / 5 reacties

15-08-2014, 09:53

Vraag

Mijn man wil van mij scheiden. Al langer wist ik dat hij ongelukkig was, maar daar mocht nooit over gesproken worden. Nu is er een internetvriendin en is het voor hem kraakhelder dat ik de oorzaak van z’n ongeluk ben. Ik maak hem kapot, luister nooit etc. Relatietherapie heeft niet geholpen en is gestopt, (want?) afscheid nemen van de vriendin is voor hem geen optie. Ik ben er erg ontdaan van dat alles voorbij is. Ik had hemel en aarde wel willen bewegen om tot elkaar te komen. Maar in plaats daarvan zegt hij dat ik m’n best niet doe. Dat hij dat nergens aan merkt, in niks voelt dat ik van hem houd. Ook God en kerk hebben afgedaan. We hebben drie erg jonge kinderen. Ik vind het zo erg dat we hen dit aandoen. Het staat zo ver af van alles waar ik in geloof en wat ik waardevol vind. Die last ligt me zwaar op de schouders. Hij wil de zorgtaken gelijk delen. Misschien had ik eerder moeten ingrijpen, hulp moeten regelen. Hij was daar altijd tegen. Ik ben altijd bang geweest dat hij boos werd, bang voor escalatie en ik wilde het hem ook niet moeilijk maken. Hem ergens ook beschermen, denk ik. Ik voel me machteloos, maar iets kunnen doen is nu te laat. Nu worstel ik met de vraag hoe ik dit moet verantwoorden aan de kinderen. Nu, later, voor mezelf. Hoe moet ik God zien in dit alles? Als je leest hoe erg een scheiding voor kinderen is... Mijn toekomstplaatje is in duigen, maar ook het voorbeeld wat ik ze had willen meegeven. Je verdient de kost, zorgt voor eten en drinken, een huis en dan kun je niet geven wat misschien wel het belangrijkste is: een warm harmonieus gezin. M’n man zegt dat hij er door mij aan onderdoor gaat, dat is ook niet goed voor de kinderen... Ik vind het ondraaglijk. Het voelt ondraaglijk. Hoe moet dat nu?

Antwoord

Beste mevrouw,

Wat een wanhoopskreet... Ik kan me indenken dat het hele gebeuren “ondraaglijk voelt.” Helaas is de realiteit daar en u zult er mee verder moeten. Het intense, machteloze gevoel ten spijt. U schrijft zelf immers, dat het nu te laat is om iets te kunnen doen... wat verwacht u dat ik zeggen zal?

Natuurlijk is uw toekomstplaatje in duigen, maar het helpt niet veel om bij de pakken neer te gaan zitten. Dat klínkt heel hard, ik weet het. Zo bedoel ik het niet, maar u kunt zelf het beste beoordelen of er nog een soort van therapie mogelijk zou kúnnen zijn en of dat verandering in uw situatie teweeg zou kúnnen brengen.

Áls er nog ‘openingen’ zijn, lees dan eens de boeken van Gary Chapman: “Liefde helpt” en “Als sorry niet meer helpt.” Mogelijk kán dat uw beiden inzicht geven in de problematiek die er tussen uw beiden is gegroeid. 

Scheiden is inderdaad zeer ingrijpend, terwijl u toch door uw beider kinderen altijd met elkaar verbonden blijft. Helaas is er soms geen andere mogelijkheid en dan helpt het niet (meer) om te zeggen dat waar beiden een relatie in stand kunnen houden, ook béíden aandeel hebben in een eventuele scheiding. Waar echter geen wíl (meer) is, wordt de weg eveneens afgesloten. Hoe triest ook.

Verantwoorden naar de kinderen... is niet alleen uw verantwoordelijkheid, maar net zo goed die van uw echtgenoot. Gebruik uw kinderen echter niet als ‘motief’ om hém ter verantwoording te roepen U hebt sámen een huwelijk. De kinderen zijn daar later bijgekomen, zonder dat zij er om hebben gevraagd, nietwaar!

U moet zich goed realiseren dat scheiden lijden is -zeker- maar de kinderen buiten een mogelijk loyaliteitsconflict houden! Láát hen niet het slachtoffer worden van uw beider keuze (vrijwillig genomen, of niet). Kinderen kíézen niet. Kinderen zíjn. Zij blijven bij u, uw man of er wordt een (hopelijk goede) omgangsregeling afgesproken. Zorgtaken delen... soms is het inderdaad niet anders, hoe moeilijk te accepteren ook omdat er een verwachtingspatroon aan diggelen is. Uw droom is echter uiteengespat. Dat heeft gevolgen voor de kinderen, wier leven beïnvloed wordt door de beslissingen van hun ouders. Iedere keuze heeft zijn consequentie: bij elkaar blijven, maar ook uit elkaar gaan als echtpaar. Hoe ú daar mee omgaat is úw verantwoordelijkheid, naar hém en ook naar de kinderen. Zelfs naar de rest van de familie, waarbij ik onder andere ook denk aan opa’s en oma’s!
  
Verantwoorden tegenover God? Zelfde verhaal: belijd daarin úw zonden, uw aandeel dat er ongetwijfeld is, naast dat van hem waar híj mee in het reine moet zien te komen.  

Ik wens u heel veel sterkte en bovenal Gods zegen over alles wat u onderneemt en/of besluit in deze trieste periode.

Gode bevolen,
Marijke Rots

C. M. Chr. Rots - de Weger

C. M. Chr. Rots - de Weger

  • Geboortedatum:
    18-02-1947
  • Kerkelijke gezindte:
    Christelijk Gereformeerd
  • Woon/standplaats:
    Aalten
  • Status:
    Actief
  • Bijzonderheden:

    Marijke leverde op 25-05-2017 haar 1000ste antwoord in de vragenrubriek af. Lees hier het jubileuminterview.

Tags in dit artikel:

echtscheidingoverspel
5 reacties
Catherine
15-08-2014 / 10:33
Wanhopige mevrouw, inderdaad, wat een noodkreet! Het valt mij op in uw brief dat uw man alle schuld bij u lijkt te leggen, terwijl u het steeds over ONS en WIJ hebt.
Waar twee kijven hebben twee schuld, maar niet volgens uw man.
Hij voelt geen of weinig schuld en heeft al meteen een nieuwe "oplossing" voor zijn probleem, nl. een nieuwe vriendin.
Lieve mevrouw, het is gemakkelijker gezegd dan gedaan, maar stop met u schuldig te voelen!
Ik hoop dat u nog lieve en meelevende, maar bovenal BIDDENDE (schoon)ouders hebt!
En verder kan ik u alleen maar heel veel sterkte wensen.
Ik hoop dat u het bij de Heere kan brengen!
Lieve groet van Catherine
alleenmoeder
15-08-2014 / 11:34
Dag Lieve Zuster
Ik herken jouw verhaal, ik zit in precies dezelfde situatie.
Wat een pijn, ik weet het!
Je mag contact met me opnemen, als je dat wil.
altijdwat
16-08-2014 / 00:37
Ik ben ook gescheiden, als ik je de tip mag geven: zoek hulp bij bijv een psycholoog. Het is zo nodig om iemand te hebben bij wie je even iedere week of twee weken je verhaal kwijt kan en die objectief meedenkt. Die je laat nadenken: wat wil ik, wie ben ik en wat moet ik doen.
Familie en vrienden kunnen steunend zijn, maar nooit zo objectief.
Het verwerken van schuldgevoel, het leven met de pijn van een gebroken gezin en het goed willen maken voor de kinderen...hoort er allemaal bij. Maar je zit nu in een proces waarin iedere dag er één is. Heel veel kracht, liefde, geduld en wijsheid toegewenst!!! En bovenal Bid. God wil helpen en steunen, dat heb ik zo mogen ervaren!
ceciel72
16-08-2014 / 13:54
Helaas herken ik veel van uw verhaal. Als uw man een andere vrouw heeft dan gaat u in dit geval vrij uit. Elk mens heeft zijn/haar fouten. Is er een vermoeden dat uw man een NPS stoornis heeft? Dit heeft een enorme inpact op het gezin een kenmerk is ervan dat de schuld altijd bij een ander de oorzaak is. Veel moed kracht en sterkte toegewenst om dit kruis te dragen.
juni
21-08-2014 / 08:39
vreselijk voor u vragenstelster.
wijsheid en ondersteuning van Boven toegewenst.
worden ontbreken in zo,n situatie
sterkte in alle verdriet

Terug in de tijd

Al een tijdje worstel ik met een probleem. Ik ben nogal thuis in de computerwereld en weet daar goed mee om te gaan. Sin...
geen reacties
15-08-2004
Ik ben opgevoed in de Ger. Gem. Door allerlei problemen -misbruik, daarna in het sm-circuit gekomen waar ik tot voor kor...
geen reacties
16-08-2017
Ik zit met een zaak waar ik de laatste tijd veel mee bezig ben. De Bijbel spreekt heel duidelijk dat ik me moet bekeren ...
geen reacties
15-08-2004
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering