Voorwaardelijk preken

Er wordt door dominees vaak voorwaardelijk gepreekt. Is dat nu wel bijbels? Ik raak er zo door in verwarring.

De vraag die je stelt is heel belangrijk en heel wezenlijk. Hoe wordt er gepreekt? Ik weet gelukkig niet waar je ter kerke gaat, dus ik kan vrijuit spreken.
Begrijp ik je vraag goed, dat je ermee bedoelt te zeggen dat er in de prediking die je regelmatig hoort, voorwaarden worden gesteld voordat je tot Christus mag vluchten?

Ik kan je vraag misschien het beste beantwoorden door te zeggen: koop en lees het boek van ds. C. Harinck, "De toeleidende weg." Op pag. 211-215 vind je bijvoorbeeld iets uitgelegd over het verschil of we de ellendekennis als voorwaarde hanteren of als de gewone weg waarlangs God de zondaar leidt om hem tot Christus te brengen. De beloften van het evangelie moeten onvoorwaardelijk aan ieder worden voorgehouden, met bevel van geloof en bekering. Zie Dordtse leerregels H. 1 par. 3 en H.. 3-4 par. 8

God stelt geen voorwaarden aan ons. De enige voorwaarde -volkomen betaling van onze schuld - heeft Christus vervuld. Wij hoeven en kunnen niet onszelf eerst op de een of andere manier aangenaam of geschikt maken (ook niet met verbrokenheid, schuldbesef of tranen) voordat we bij de Heere welkom zijn.
Komt allen tot Mij, die vermoeid en belast zijt. Vermoeid en belast zijn is geen voorwaarde, maar het tekent de diepe nood waarin we verkeren. Dat peilt de Heere nog veel dieper dan wij dat zelf ooit zullen doen. Daarom weet de Heere dat we Hem zo nodig hebben en dringt Hij er zo welgemeend en lieflijk bij ons op aan, ja sterker nog: hier klinkt het bevel van geloof en bekering.

Er is wel schuldbesef nodig uiteraard. Maar dat is geen voorwaarde, maar een vrucht van genade. Van het werk van de Heilige Geest, die maakt dat je bedroeft wordt omdat je de Heere zo bedroefd hebt.

Als je goed luistert, valt het misschien wel mee met die voorwaardelijke prediking. Laat je in elk geval op geen enkele manier weerhouden om de toevlucht te zoeken bij Hem, Die nog nooit een bidder heeft laten staan.

Met vriendelijke groet, Ds. H. Korving