Voor de uitverkorenen onder Israël

Aan ds. Paul. Ik las vanmorgen in mijn dagboekje Jes. 44: 1-8. Daarboven staat dat dit voor de uitverkorenen onder de Joden is. De Heere zegt daar dat Hij de eerste en de laatste is en allerlei beloften. Nu voel ik meteen die lichte ontmoediging als ik lees: voor de uitverkorenen onder Israël. Want denk ik dan: dan moet ik eerst weten of ik dat ben. Ik durf daar dan geen bemoediging voor mijzelf uit te halen. En ik zou dat toch zo graag willen dat ik dat stuk mag lezen voor mijzelf. Hoe moet ik hier mee omgaan? Ik ervaar dit bij zoveel stukken uit de Bijbel. Dan is dat zo rijk en mooi, maar dan denk ik altijd: ik weet niet of het voor mij is. Dat ontmoedigt mij zo enorm.

Beste vraagstel(ler)ster,
 
De hoofdstukken waarvan je er een las zijn rijk van inhoud en vol van beloften. Zij golden het volk Israël dat in Babel gevangen zat. Het wordt het volk van Jakob genoemd. Maar ook het volk van Israel. De beloften gaan onvoorwaardelijk tot hen uit. Maar zij worden vervuld bij allen die er geloof aan hechtten.

Allen die ze hoorden hadden het recht van toegang tot die woorden. Niemand mocht zeggen: zij gelden mij niet. Als ze er geen geloof aan hechtten en in ongeloof voortleefden was het hun schuld. Maar dat is nu het euvel, dat ons bezet. Dat is helaas onze houding vanuit onszelf.
 
Toch is dit niet het laatste woord. De Heere vervult Zijn toezegging in de weg van bekering en geloof om Christus wil. Die genade wordt ons aangeboden in het Evangelie. En niets anders dan ons ongeloof laat ons ervan verstoken. Dus wil niet in Gods Raad treden en zien of je uitverkoren bent. Maar smeek om de genade van het geloof. De Heere biedt welmenend jou Zijn genade aan. Je bent persoonlijk bedoeld. En wat dat inhoudt, lees je in dit hoofdstuk.
 
Zeg maar als Jokob:"Ik laat U niet gaan, tenzij Gij mij zegent." Nergens zegt de Heere: "Zoek Mij maar tevergeefs." Zie hfdstuk 45:18.
 
Hartelijke groeten,
Ds H. Paul