Anderen accepteren

Helaas erger ik me vaak aan anderen. Ik kan dingen die me tegenvallen van een ander moeilijk accepteren. Nu las ik op deze site iets opmerkelijks. Er staat: Als ergens uit blijkt dat mensen zichzelf accepteren, dan is dat uit hun acceptatie van anderen. Ik snap dit niet goed. Wat is het verband?

Beste vragensteller,
 
Ik begrijp je vraag heel goed, want de tekst is niet heel duidelijk. Ik denk dat het volgende bedoeld wordt: als je andere mensen accepteert met hun (on)hebbelijkheden, kun je ook je eigen (on)hebbelijkheden accepteren. Het is namelijk heel vaak zo dat je de onhebbelijkheden van de ander niet accepteert, maar je eigen onhebbelijkheden of helemaal niet ziet, of deze als een voldongen feit accepteert. Door de ander te accepteren, ook of vooral degene met zijn/haar onhebbelijkheden, laat je iets van jezelf zien. Je staat er dan niet boven, omdat je weet dat je zelf ook genoeg onhebbelijkheden hebt.
 
Voor de goede orde; het gaat hier om acceptatie in het algemeen. Het is duidelijk dat je als christen niet alles hoeft te accepteren. Gedrag en/of opvattingen die haaks op de Schrift staan, hoef je niet te accepteren. Je mag dan mild richting persoon en scherp richting het gedrag of de opvattingen zijn.
 
Met vriendelijke groet,
Gertjan Jansen