Acceptatie verschillen tussen mannen en vrouwen

Graag wil ik een vraag stellen over onderstaande waardevolle reactie van mevrouw Westeneng, ook al ben ik niet de vraagsteller. Ik herken me namelijk erg in de vraagsteller. U schrijft: “Ben je bang, dat als je accepteert dat het is zoals het is, dat het dan toch niet goed blijkt te zitten tussen jullie? De kans is groot dat je met je pogingen tot verleiden, praten, lief doen een averechts effect bereikt. Ik adviseer je om je te richten op de goede dingen die jullie samen hebben en er niet meer uit te willen halen. Dat geeft rust, zowel voor jou als voor je man.” Mevrouw Westeneng, waar komt de angst vandaan dat als ik accepteer zoals het is, dat het dan toch niet goed blijkt te zitten tussen ons? Ik heb ook een superlieve man, maar ik streef altijd naar meer diepgang, en erger me als het van de kant van mijn man maar zo oppervlakkig blijft. (in gesprekken ben ik altijd degene die zorgt voor diepgang), anders gaat het nergens over. Toch is hij een zeer goede man. Hoe kan ik genieten van wat er is, hoe kan ik hier stap voor stapje concreet aan werken? Heeft u a.u.b. een tip?

Het gaat ten diepste om de acceptatie dat mannen en vrouwen verschillend zijn en ook zullen blijven. Het is de uitdaging als vrouw om niet alleen vanuit je eigen kader te blijven denken, maar ook uit het kader van je man. De verschillen zijn helder omschreven in het boek “Mannen komen van Mars, vrouwen van Venus”, van John Gray. De man komt vooral met oplossingen en is niet zo bezig met gevoelens. De vrouw wil gevoelens uiten en frustraties bespreken en zo oplossen. De man wil helpen, de vrouw wil gekoesterd worden. Bij spanningen trekt de man zich terug en gaat de vrouw praten. Partners dreigen iedere keer opnieuw dat verschil te "vergeten", met als gevolg teleurstelling en onbegrip. Pas als het gaat lukken om rekening te houden met de sekseverschillen, komt er ruimte om die verschillen te accepteren en te "overbruggen".

Betsy Westeneng,
psychotherapeute en seksuologe NVVS,
werkzaam bij Eleos