Vriendin met anorexia

P.M.G.P. Bos / 4 reacties

05-12-2009, 11:12

Vraag

Er zijn al wat vragen gesteld over anorexia, maar ik heb nog niet helemaal een antwoord gevonden. Een vriendin van mij is al jarenlang bezig om af te vallen. Nu lukt het haar eindelijk. Al weken eet en drinkt ze weinig. Drinken bestaat voornamelijk uit thee en eten doet ze bijna niet. Ze wordt steeds magerder en magerder, haar kleren hangen om haar lichaam, zelfs de kleinste rokken past ze niet meer. Hoe kan ik haar helpen? Ik heb geprobeerd om er over te praten, maar ze wimpelt het af: “O, het valt wel mee!” Ondertussen gaat ze door. Ik zit er erg mee, omdat ik niet weet of dit wel goed afloopt. Ik wil haar graag helpen, maar vind moeilijk hoe ik dat aan moet pakken. Waar praat ik over, wat ga ik doen, welke dingen kan ik zeggen enz.?

Antwoord

Het lijkt mij verstandig om er niet teveel of misschien wel niets over te zeggen. Alle extra aandacht geeft weer nieuwe impulsen, bovendien zal dit niet helpen om haar gedrag te veranderen. Zij zal zelf moeten inzien dat het zo niet goed gaat en wellicht hulp moet gaan zoeken. Het is wel lastig want ik ken haar leeftijd niet. Ook is niet bekend wat de reden van haar afvalwens is.

Met vriendelijke groet,
P. M. G. P. Bos

P.M.G.P. Bos

P.M.G.P. Bos

  • Geboortedatum:
    06-05-1953
  • Kerkelijke gezindte:
    PKN (Hervormd)
  • Woon/standplaats:
    Veenendaal
  • Status:
    Actief
  • Bijzonderheden:

    (Hoofd) Maatschappelijk Werk bij st. Schuilplaats (1983-2018)

Tags in dit artikel:

eetstoornis
4 reacties
filia
05-12-2009 / 12:51
Beste vragenstelster,

Een vriendin van mij heeft al jarenlang anorexia, met alle ups en downs die daarbij horen. Ik ben dus inmiddels ervaringsdeskundige op het gebied van vriendschap met een anorexia-patient, hoe wrang dat ook klinkt. Vanuit die ervaring een paar tips, wie weet heb je er wat aan:

1. Bedenk voor alles dat jij géén therapeut bent en dat wat zij doet, háár keuze is!!! Zij is je vriendin, niet je patiënt. Ik heb me best wel eens schuldig gevoeld dat ik mijn vriendin niet kon helpen. Inmiddels weet ik wel dat ik haar eetprobleem niet ga snappen, al ga je bepaalde denkpatronen in de loop van de tijd misschien wel ontdekken. (zeg dus nooit: ik SNAP dat je het moeilijk vindt, misschien kun je op een gegeven ogenblik wel zeggen: ik WEET dat een bepaalde situatie moeilijk voor je is)
2. Blijf leuke dingen met haar doen. In haar hoofd is je vriendin de héle dag bezig met wel/niet eten, ze zal het heerlijk vinden om even afleiding te hebben met iemand die ze vertrouwt. In het begin is het misschien best even zoeken naar andere gespreksonderwerpen/activiteiten, maar met een beetje inzet gaat je dat best lukken. ;)
3. Laat merken dat je om haar geeft en er wilt zijn als ze je nodig heeft. Maar -dat is de andere kant- bewaak ook je eigen grenzen. (de Heere Jezus zegt: je moet je naaste liefhebben als jezelf, niet: ten koste van jezelf)
4. Als je ziet dat het slecht(er) gaat, mag je daar gerust wat van zeggen, maar houd dat kort. Ik zeg vaak iets van: "ik zie dat het weer slechter met je gaat. Als er ook maar iets is wat ik voor je kan doen, dan moet je het zeggen hoor!" Vervolgens wil ze er soms wel over praten, maar soms ook niet. En dat probeer ik dan maar weer te accepteren...
5. Het zou best eens kunnen dat jij heel veel liefde/aandacht/tijd aan je vriendin geeft, terwijl je er niet altijd wat voor terugkrijgt doordat ze veel met haarzelf bezig is. Ik hoop dat je naast deze vriendschap ook gezonde, gelijkwaardige vriendschappen hebt en dat je daar zuinig op bent!
6. Ik noem het hier als laatste, maar begin maar met dit punt: bid voortdurend voor je vriendin, of ze Gods nabijheid en liefde mag ervaren en of ze mag gaan inzien dat ze verkeerd bezig is & hulp moet zoeken!

Ontzettend veel sterkte toegewenst, ik bid met je mee!
filia
05-12-2009 / 13:54
Nog even een kleine aanvulling: ik ben ook te vinden op het forum, dus mocht je door willen praten, PB gerust...
pannenkoek
05-12-2009 / 22:55
Probeer als het kan hulp in te schakelen.

Een nicht van mij heeft er ook jaren meegelopen en is bij het 'randje van het graf langs gegaan' misschien een beetje cru uitgedrukt, maar je weet wat ik bedoel. . Op het ergste leefde ze 40 dagen op 1 kopje water per dag. Er is veel voor haar gebeden. Als een Godswonder leeft ze nog. En nu mag het de goede kant op gaan.

Sterkte!
dijna61
06-12-2009 / 12:57
M.i. is er een achterliggend probleem.
Bidden is goed, maar hier is professionele hulp bij nodig.

Terug in de tijd

Ik ben een meisje van 19 jaar en ik heb nog nooit verkering gehad. Daar is natuurlijk niets mis mee. Maar hierbij komt d...
geen reacties
05-12-2005
Ik ben Hervormd gedoopt op achtjarige leeftijd, daarvoor nooit naar de kerk geweest of christelijke opgevoed. Tussen 8-1...
geen reacties
06-12-2018
Ik, vrouw van in de 20, heb meer dan vijf jaar een goede vriendin. Onze band is heel hecht, we zijn een soort van twee h...
2 reacties
05-12-2013
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering