Aan ds. C. Harinck. Ik las in het boekje van ds. Van Ruitenburg dat we niet moed...

Aan ds. C. Harinck. Ik las in het boekje van ds. Van Ruitenburg dat we niet moedeloos hoeven te worden, want dat de Heere het doen KAN. Maar ik dacht toen ik dat las: dat geeft mij nu juist geen hoop, want ik dacht altijd: ja dat de Heere het doen kan, dat geloof ik wel, en dat Hij het doen WIL, geloof ik ook wel, maar bij mij was de enorme strijd: of dat Hij het doen zal? Als ik dat laatste maar kon en mocht geloven. We zongen een keer: Hij kan en wil en zal... Toen werd ik zo diep bemoedigd. Maar dan blijft die vraag: Zal Hij het doen? Bij de doop is dit beloofd door de Heere, dat is mijn pleitgrond. Hij zegt daar dat Hij het doen zal. Maar toch wordt dat in onze gemeenten zo weinig benadrukt. Ik denk uit angst voor een verbondsautomatisme. Maar als de beloften niet worden gepreekt dan is er toch geen grond om op te rusten? De beloften zijn toch de enige grond van het geloof? Dit mis ik wel in onze eigen gemeente. En dan de vraag: voor wie is die belofte, zijn die beloften? Het wordt vaak zo ontzettend ingewikkeld gemaakt, maar al de beloften zijn toch aan de gemeente geschonken? De Heere biedt deze toch echt aan? En ik mag er toch (ontzettend vermoeid) op rusten, niets hebbend, als de enige grond? Maar dan altijd dat getob: is dit wel voor mij?

De beloften van God zijn inderdaad de grond van het geloof. Je moet de beloften altijd lezen zoals ze er staan. Wanneer je dan goed leest merk je dat ze aan zondaren zijn gedaan en niet aan rechtvaardigen. Dat mag je reeds bemoedigen. Verder spreken ze niet van goede werken, maar van vervulling voor honger, dorst en ellende. Meer heb je er dus niet voor nodig. Maar minder kan ook niet.

Een van zijn eigen goedheid verzadigd mens kan niets met de beloften doen. Het beloofde moet waarde voor je hebben en onmisbaar zijn. Ga als een dorstende naar vrede en verzoening, steunende op de belofte tot God en je zult niet beschaamd worden.

Ds. C. Harinck