Gesloten cultuur Gereformeerde Gemeenten

Waarom is de cultuur binnen de GG zo gesloten? Zo snel be- en veroordelend? Als ik als vreemde binnen stap voel ik zo'n enorme geslotenheid. Niemand maakt spontaan een praatje. Hoe kan dit?

Ja, dat is even slikken. Ik weet niet over welk deel van ons land je het hebt. Verder denk ik dat je ervaringen kunnen berusten op het binnenkomen in een wat gesloten dorpsgemeenschap, of in een grote kerkelijke gemeente waar je over de hoofden kan lopen. Je ervaringen kloppen wel, want in een vrij gesloten gemeenschap die elkaar ontmoeten binnen de families, dezelfde scholen en kerkelijke verenigingen en vaak ook de bekende gezinscampings, is er het even de kat uit de boom kijken. Wat zal zij/hij wil denken en willen? Maar ik weet zeker, dat is ook mijn ervaring, de aanhoudster/er wint.

Als je niets gevraagd wordt, dan kun je zelf proberen om contact te leggen. Want de contacten en het zich thuis voelen vraagt veel inzet van onszelf. Het afwachten van jouw kant kan komen door je taal, je uiterlijk, je afstand houden (onbewust) e.a.

Het isolement is wel bijna doorbroken, want ook mensen die behoren tot de Gereformeerde Gemeenten kom je overal tegen. Juist door de scholen, de daaraan verbonden stages, het elkaar ontmoeten in betaald werk (schappen vullen, de zorg e.d.) en vrijwilligerswerk zorgen voor een waaierd van nieuwe contacten. Waaruit mogelijk goede vervolgcontacten ontstaan. Verder is het ook goed om met iemand die je wat beter kent in zo'n plaats, je vraag/teleurstelling ter sprake te brengen. Dan kun je een goede sleutel vinden, zodat je je meer thuis gaat voelen.

Het bezoek aan een kerkelijke vereniging, het meegaan met een meerdaags gezamenlijk uitje e.d., het meedoen aan: een bijbelstudiekring, een preekbespreking, een jongerenbijeenkomst van een politieke partij, een actie voor een goed doel, zorgen ervoor dat je ontdekt dat ook deze mensen met de beide benen in de praktijk staan.

Het is ook in deze zaak: bid en werk!
 
Drs. I. A. Kole