Zondag als sabbatdag

Er staat nergens een goddelijk gebod voor de zondag als sabbatdag. De eerste christenen hielden ook de zaterdag als rustdag. Net als Messiasbelijdende joden. Waarom hebben we het gebod dan toch eigenlijk veranderd?

Moeten wij alleen dat doen dat ons uitdrukkelijk geboden wordt? Of ligt er ook de roeping de Schriften te onderzoeken en steeds weer antwoorden te formuleren op vragen en situaties die zich aan ons voordoen? Met deze gedachten in het achterhoofd wil ik op de vraag ingaan.

Staat er letterlijk een zondagsgebod in de bijbel? Nee. Net zo min als een opdracht tot de kinderdoop. Dat betekent dat er dan ook telkens weer discussies ontbranden over dergelijke onderwerpen. Toch heeft de zondag als rustdag oude papieren. Bijbelse papieren.

Zondag, de naam is van heidense oorsprong, is de dag naar de zon genoemd. Deze naam leende zich uitstekend om er een christelijke betekenis aan te verbinden. Op deze dag is Christus, de Zonne der gerechtigheid, opgestaan uit de donkere nacht van de dood en van het graf. Reeds in de bijbel lezen we van de viering van deze dag als zondag, rustdag = sabbat (Handelingen 20:7; 1 Korinthe 16:2; Openbaring 1:10).

De opstanding van Christus is zo alles bepalend voor de gelovigen dat de eerste dag van de week gewijd is als Zijn dag. De bijbel kent daarvoor de uitdrukking: dag des Heeren. Je zou het een ontwikkeling kunnen noemen in de bijbel zelf. Een voortgang in Gods handelen vanuit het Oude Testament in het Nieuwe Testament. Van de schaduw naar het licht, van de belofte naar de vervulling.

Ter vergelijking geef ik een voorbeeld in het Oude Testament. In Exodus 20 wordt de rustdag gefundeerd op het rusten van God in de schepping. Daarom zullen wij rusten op de zevende dag. In Deuteronomium 5 wordt erop gewezen hoe Israël een slaaf is geweest in Egypte en door Gods hand is uitgeleid. Daarom zullen zij dat gedenken en rusten.

Deze overwegingen lijken mij voldoende om ons op goede gronden aan te sluiten bij deze zeer oude christelijke traditie en op de rustdag op te zien naar Hem, Die opgestaan en opgevaren is, de grote Rustaanbrenger, Jezus Christus.

Ds. B. J. van Vreeswijk