Gezinsplanning

Er is hier wel al het een en ander over geschreven, maar toch vind ik het nog steeds moeilijk. Hoe moet je omgaan met gezinsplanning? Wat is bijbels verantwoord en wat niet? Kan/mag ik zeggen dat ik het helemaal niet zie zitten om veel kinderen te krijgen of moet ik het zien als een geschenk van God?

Er is inderdaad al diverse keren over geschreven en uitvoerig schreef ik er zelf over op 6-09-2006.

Wanneer een vader of (meestal) de moeder opziet tegen het krijgen (en opvoeden) van nog één of meer kinderen, kun je je afvragen of het (ook voor het komende kind) verantwoord is. Niets is zo tragisch als een kind dat weet ongewenst te zijn. En al spreek je dat nooit uit als vader en moeder, een kind voelt dat haarfijn aan. Kinderen krijgen is altijd een geschenk van God. Dat geldt overigens ook voor het krijgen van adoptiekinderen!
 
Maar of dat er twee is of zes of dertien zijn is niet de vraag. Wel is het de vraag of een kind (zeker in deze tijd) uit een groot gezin wel de aandacht ontvangt die het verdient. In Genesis lezen wij weliswaar de opdracht "gaat heen en vermenigvuldigt". Maar er staat, zoals een oud-ouderling ooit tegen mij zei, niet bij hoeveel keer. Een tekst als deze is dan ook geen verantwoording voor "dan maar" een groot gezin. Daarbij staat dit Schriftwoord ook in een andere context en bedeling, waarbij de aarde nog bewoond moest gaan worden.
 
Het is Bijbels niet onverantwoord om als man en vrouw hierover goede afspraken te maken. Daarbij heeft m.i. de moeder (die baren zal en een groot deel van de opvoeding in de eerste jaren voor haar rekening zal hebben te nemen) toch ook grote zeggenschap.
 
(Ps: De Schepper Zelf heeft ons de gelegenheid tot gezinsplanning gegeven doordat de vrouw maar enkele dagen per maand vruchtbaar is).
 
Ds. M. F. van Binnendijk,
Capelle aan den IJssel