Dansen als uitingsvorm van blijdschap

Ik heb een vraag over dansen. Waarom zijn we hier als 'refo's' op tegen? Ik heb het dan niet over dansen op houseparty's of dergelijke waar mensen 'uit hun bol gaan', maar over het gewoon dansen als uitingsvorm van blijdschap op bijvoorbeeld een verjaardag of huwelijksfeest. En zou je als christen op bijvoorbeeld stijldansen mogen?

Over dansen is al heel wat te doen geweest. Wanneer kinderen met elkaar in een rondje dansen is daar niets mis mee. Ze hebben dolle pret. Verder zit er niets achter. In de Bijbel lees je meer dan eens van reidansen. Van David weten we dat hij uit alle macht danste voor de ark, omdat hij zo blij was, tot ergernis van zijn vrouw, dat de ark van de HEERE er weer was. In de oosterse wereld werd vaak gedanst bij allerlei gelegenheden. Daarbij werden dansen nogal eens uitgevoerd om de goden gunstig te stemmen. Je ziet dat de priesters van Baäl op de Karmel dansen, om hun god tot antwoord te ‘bewegen’. Zo krijgen deze dansen een lading, die haaks staat op wat Gods Woord ons leert.
 
In onze westerse wereld is de dans vrijwel ondenkbaar als mannen of vrouwen afzonderlijk dansen. Het is de bedoeling elkaar op de een of andere manier te ‘naderen’. Vanuit deze optiek is er in de geschiedenis van de kerk steeds bezwaar aangetekend tegen dergelijke dansvormen.

Veel dansen verdragen zich niet met het zingen van een lied tot eer van God! Let maar eens op hoe op een verjaardag of partijtje gedanst wordt. Soms moet je er geen enkele ruimte voor geven om het feest niet te bederven. Er zou veel meer over te schrijven zijn. Ik verwijs voor verdere bezinning op een hoofdstuk dat ik schreef in mijn boekje ‘Ingeschakeld’. In de hoofdstukken daarvoor gaat het over het (christelijk) feestvieren. En dat hangt er mee samen.

Ik hoop dat ik enigszins wegwijs heb gemaakt.

Ds. J. van Amstel, Ede