Vergeestelijken van het OT

In hoeverre mag je het OT vergeestelijken? Ik denk dan aan de profetieën, enz. Mag je dit bevindelijk voorstellen in de prediking?

Ds. M. J. Paul onderscheidt in een artikel in Theologia Reformata (1992) vier soorten van vervulling van profetieën ten aanzien van Israël in de Oude Testament: 1. In de eigentijdse geschiedenis van de profeet; 2. geestelijk-typologisch, betrekking hebbend op de christelijke gemeente; 3. letterlijk-eschatologisch: handelend over Israël en de volken nu en in de toekomst; 4. in eeuwigheid, tijdens de nieuwe hemel en de nieuwe aarde.

Het is nodig om bij een profetie te kijken, of deze eerst letterlijk vervuld is in de tijd van de profeet. Het is echter  legitiem om te kijken of een profetie ook iets te zeggen heeft voor de christelijk gemeente. Dat hoeft dan geen vergeestelijken genoemd te worden. Want dat zou betekenen dat je er zelf een geestelijke strekking aan verbindt. Het blijkt echter dat in het Nieuwe Testament beloften die te maken hebben met Israël doorgetrokken worden naar de gemeente. In het Oude Testament lees je bijvoorbeeld over de belofte van een nieuw verbond (Jeremia 31, Ezechiël 36), dat de Heere met Israël zal oprichten. In 1 Korinthe 11 lees je echter heel duidelijk van datzelfde nieuwe verbond voor de christelijke gemeente, namelijk als er in verband met het avondmaal gesproken wordt over het “nieuwe testament (verbond)  in mijn bloed.” Het is dan geen vergeestelijken, wanneer de lijnen doorgetrokken worden naar vandaag en de inhoud van het nieuwe verbond ook persoonlijk (en dat kun je bevindelijk noemen)  wordt toegepast.

Ondertussen moeten we niet vergeten, dat er in zo’n profetie, zoals genoemd in Jeremia 31 en Ezechiël 36 meer staat dan wat nu zijn vervulling vindt binnen de christelijke gemeente. Er staat ook bijvoorbeeld: “En gij zult wonen in het land, dat Ik uw vaderen gegeven heb” (Ezech 36:28a). Wanneer zal dat zijn vervulling vinden, tegelijk met wat in de omgeving van deze tekst staat?

Ik hoop dat je zo wat stof tot nadenken hebt.

Ds. W. G. Hulsman