Kritiek op psalmberijming van 1967

In een andere vraag op Refoweb las ik het volgende: "(...) Nu werden er ook psalmen uit de nieuwe berijming gezongen. Dat voelde voor mij niet goed in mijn hart omdat ik het daarmee niet eens ben. Voor mijn gevoel is de nieuwe berijming niet compleet en wordt er teveel weggelaten of het te gemakkelijk naar de mens gezien uitgelegd.(...)" Ds. Buijs wilde daar niet inhoudelijk op ingaan, maar mijn vraag is: Is dat zo? Wat wordt er dan overgeslagen of weggelaten en wat wordt er te makkelijk uitgelegd?

Beste lezer(es),
 
Het is ondoenlijk om in kort bestek op deze vraag in te gaan, omdat je dan de hele psalmberijming van 1967 aan een oordeel zou moeten onderwerpen. Een hoofdbezwaar dat tijdens de generale synode van de CGK in 1971 werd genoemd haal ik voor het voetlicht: In de nieuwe berijming heeft men er voor gekozen om de psalmen niet te berijmen in nieuwtestamentisch licht. Dat is in de oude berijming anders: de vervulling in Christus komt duidelijker naar voren (Ps. 2:7, 72:10, 132:7, 45:4, 50:9, 89:20, 110:1, 118:13). Bedoeld wordt: er wordt in woorden of hoofdletters verwezen naar Christus als de Vervulling van de psalmen. We noemen dit wel het Messiaanse element in de psalmen. Als nieuwtestamentische gemeente zingen we de psalmen in dit licht.

Wanneer iemand veel meer detailinformatie wil hebben over allerlei aspecten van de oude en de nieuwe berijming (voor en tegen), verwijs ik naar de Acta van de generale synode van de CGK 1971/72. Deze Acta zijn te lenen vanuit de bibliotheek van de Theologische Universiteit te Apeldoorn, Wilhelminapark 4, 7316 BT, tel. 055-577 57 00, e-mail: theol.tua@planet.nl
 
Met een hartelijke groet,
Ds. P. D. J. Buijs