Porno gezien door buurjongen

Onze zoon kwam een tijdje terug naar me toe en vertelde dat hij iets ergs gedaan had. Hij vertelde dat een buurjongen hem een jaar daarvoor een paar keer porno had laten zien. Hij zat toen in groep 6. Heel jong dus. Daar had hij heel veel spijt van en het zat hem al heel lang dwars. Ik heb toen met hem gepraat en gezegd dat het erg was en dat de beelden een heel ander beeld geven dan de werkelijkheid en dat het iets is tussen man en vrouw in een huwelijk. Ook heb ik gezegd dat als je er spijt van hebt en vergeving vraagt, de Heere je vergeeft.

Maar hij heeft nu nog steeds zoveel schaamte en angst dat het verder verteld wordt, want die buurjongen heeft het waarschijnlijk weer verteld aan een jongen uit zijn klas en die heeft daar al eens een opmerking over gemaakt. Als het in de klas over het onderwerp seksualiteit gaat wordt hij helemaal rood, zegt hij.

Wat kan ik het beste doen? Ik hoop niet dat het hem zo gaat beheersen, of al beheerst, dat hij er zijn leven lang last van heeft. Heeft iemand tips hoe hier mee om te gaan?

Het zal voor uw zoon een hele overwinning geweest zijn aan u te vertellen wat er gebeurd is. Hij heeft het lang verborgen gehouden en dat zal niet gemakkelijk geweest zijn. Maar het hoge woord is er uit. U hebt dat indertijd met hem besproken en hem duidelijk gemaakt dat hij onjuiste beelden heeft gezien en dat wat hij zag niets te maken heeft met de liefde tussen man en vrouw. Al die gesprekken hebben in de loop van de tijd niet alles voor uw zoon opgelost. Dat merkt u uit zijn reacties, ook op school. Het blijkt voor hem min of meer een traumatische ervaring geweest te zijn. Dat is ook begrijpelijk. Op zo’n jonge leeftijd geconfronteerde te worden met porno is ingrijpend. Die beelden blijven mogelijk ook op zijn netvlies staan. Daarbij komt ook nog de angst en onzekerheid dat het doorverteld wordt en dat er opmerkingen over gemaakt worden.

Wat kunt u doen? Met hem in gesprek blijven en wel op dezelfde manier zoals u dat gedaan hebt. U kunt daarbij ook zoeken naar boeken over seksualiteit, geschikt voor zijn leeftijd. Misschien kan een positieve voorlichting het verkeerde dat hij zag, ten goede veranderen. Dat is heel belangrijk! Verder kunt u overwegen om het gebeurde met de leerkracht te bespreken. Deze kan dan opmerkzaam zijn op de reacties van uw zoon, zijn schaamte en angst voor de opmerkingen van zijn klasgenoten. Hij kan het in de klas in de gaten houden en het mogelijk ook met uw zoon onder vier ogen bespreken.  

U schrijft dat er op school opmerkingen gemaakt worden. Welke opmerkingen zijn dat? Misschien kunt u dat met uw zoon bespreken en hem concreet handvatten geven om erop te reageren óf ze te negeren. Hopelijk blijft uw zoon zo open met u in gesprek over wat hem dwars zit.
 
Gun uzelf en uw zoon soms wat tijd om afstand van het gebeurde te nemen. Als schaamte en angst voor de opmerkingen van klasgenoten blijven bestaan, spreek dan met de school of het mogelijk is hulp en ondersteuning voor uw zoon te krijgen.

Al lezend vroeg ik me af hoeveel (jonge) kinderen anno 2026 al niet met dit soort beelden via de moderne media geconfronteerd werden. Wat een groot probleem! Moet onze jeugd met zulke beelden opgroeien? Mogelijk kan de kerk of de school er ook eens een (ouder)avond over organiseren. 

U veel wijsheid en geduld toegewenst,
N. J. Teerds