Depressieve klachten van jong meisje

Ik ben een meisje van 15 jaar en heb al een aantal jaren te maken met depressieve klachten. Hierover heb ik een aantal vragen.

1. Is zelfbeschadiging een zonde? Zo ja, waarom?

2. Als ik overlijd aan zelfmoord, kan ik dan nog in de hemel komen?

3. Een hulpverlener zei altijd tegen mij: je moet van jezelf leren houden, in je leven moet je gelukkig zijn en je moet trots op jezelf zijn. Maar volgens de Bijbel mag je toch niet van jezelf houden en al helemaal niet trots zijn op jezelf?

4. Vroeger ben ik vaak geslagen door mijn vader. Is dit een zonde van hem, of hoort dit bij de opvoeding en was ik misschien gewoon heel erg vervelend waardoor ik straffen nodig had?

5. Waarom maakt de één ergere dingen mee in zijn/haar leven dan de ander? Alle zonden zijn voor God toch gelijk?

Beste vraagstelster,

Ach meisje, wat een verdrietige en intense vragen leven in je hart. Ik vind het erg moedig van je dat je deze vragen stelt en iets wilt delen over je achtergrond en wat je bezighoudt. Vooral hoop ik dat je niet alleen bent en dat er iemand in je omgeving is aan wie je ook deze vragen kunt stellen. Probeer iemand te vinden die dichtbij je staat, die je vertrouwt en met wie je je vragen en nood kunt delen. Misschien moet je daar een drempel voor over, maar bid in ieder geval tot God of je iemand mag vinden aan wie je je nood en verdriet kunt toevertrouwen. Dat is natuurlijk in de eerste plaats God Zelf. Maar Hij wil mensen gebruiken om je te helpen, te ondersteunen en uitkomst te geven. Is er geen goede vriend of vriendin bij we je hart eens kunt uitstorten? De vragen en de noodkreet die je hebt komen vaker voor dan je misschien denkt. Misschien een docent op school die je in vertrouwen durft te nemen? Eventueel kun je samen met iemand anders naar hem toe gaan? Docenten hebben wel vaker met dit soort vragen te maken. Het zou je erg helpen als je iemand hebt bij wie je altijd aan kunt kloppen als je vastloopt met je vragen en gevoelens. Ga niet alleen deze strijd aan maar zoek hulp. Ik begrijp dat je met een hulpverlener hebt gepraat, maar iemand die echt dichtbij staat, je kent en steunt in moeilijke en donkere tijden zou je heel goed doen. Tegelijk is professionele zorg wel belangrijk, zeker als het gaat om depressieve klachten, maar ook als het gaat om de vraag hoe je omgaat met je vader. Ben je thuiswonend bij hem? En is je moeder (als je die hebt) op de een of andere manier in beeld?

Daarnaast kunnen in de leeftijdsfase die je nu doormaakt, hormonen ook een grote rol spelen. De puberteitsfase is in veel opzichten nu eenmaal een stormachtige en grillige periode waarin je lichaam en geest zich ontwikkelen op weg naar de volwassenheid. Maar deze fase van puberteit gaat een keer voorbij! Wat betreft je depressieve klachten begrijp ik dat die al jaren spelen. Dat is ingrijpender en structureler. Toch wil ik tegen je zeggen, wanneer je in een periode van duisternis zit, dat dit niet altijd zo blijft. Hoe donker je jezelf nu misschien ook voelt, het gaat over. Daarbij kan juiste hulp en goede vriendschap erg helpen. 

Om de vraag of zelfbeschadiging een zonde is of niet, moet je jezelf nu niet te druk maken. Het feit dat je aan zelfbeschadiging doet, laat zien dat je veel innerlijke pijn hebt en dat je geen raad weet met je vele gekwetste gevoelens. Je zoekt een uitlaatklep en je weet niet hoe je die moet vinden. Daarom reageer je je gevoelens in je nood af op je lichaam. Misschien ook wel omdat je juist je gevoelens zo hebt verdrongen dat je eigenlijk niets meer voelt. Om dan toch nog maar wat te voelen, beschadig je zelf. Omdat ik niet precies weet wat voor jouzelf de specifieke reden voor zelfbeschadiging is, is het belangrijk om hier professionele hulp voor te zoeken. Wat ik wel denk, is dat je dit vooral uit een groot gevoel van machteloosheid en hulpeloosheid doet. En wat ik ook graag tegen je wil zeggen, is dat de Heilige Geest je lichaam en ziel heel wil maken en dat God je lichaam tot een tempel van Zijn Geest wil maken waar Hij Zelf in kan wonen. Hij wil je vervullen met Zijn troost, Zijn liefde en oneindige ontferming! 

Je tweede vraag, of je met zelfmoord wel in de hemel kunt komen, is heftig maar ook eerlijk. Of je wel of niet in de hemel kunt komen met zelfmoord, is niet de belangrijkste vraag. Zelfmoord is in ieder geval niet de manier waarop God Zijn kinderen tot Zich wil nemen, al besef ik heel goed dat Gods kind overmand kan worden door geestelijke duisternis en wanhoop. Ik zou je willen vragen of je al concrete plannen hebt voor het beëindigen van je leven. In dat geval moet je niet langer wachten met direct hulp te vragen en aan de bel te trekken. Of heb je meer passieve gedachten, in de zin van: ik wou dat ik er niet meer was? Wil je echt je leven beëindigen of is het de gedachte aan een wanhoopsdaad: ik wil wel verder leven, maar niet op deze manier? Je hoeft namelijk ook niet op deze manier verder te leven, ook al zie je dat op dit moment niet. Er is altijd ergens hulp verkrijgbaar, desnoods via de telefoon: bel 113. Er is altijd ergens iemand die zich jouw lot aantrekt. Misschien is er iemand die dit via Refoweb leest en zich gedrongen voelt om je helpen en er voor je te zijn. Je kunt bij de redactie altijd de gegevens achterlaten die je kwijt wilt zodat iemand contact met je op kan nemen. Leg je zelf neer in de handen van Jezus Christus Die Hij uit liefde voor jou heeft laten doorboren. Het zijn liefdevolle en zegenende handen die Hij aan het kruis liet spijkeren om jou in Zijn liefde te kunnen omarmen. Hij gaf Zijn leven voor jou opdat jij eeuwig leven zou krijgen in Zijn nabijheid vol genade en ontferming. Zijn lichaam werd zwaar beschadigd omdat Hij onze zonden wilde dragen aan het kruis tot verzoening van al onze schuld. Jezus is met innerlijke ontferming over jou bewogen, meer dan je nu beseft en ervaart. 

Op Refoweb kun je meerdere antwoorden vinden die te maken hebben met je derde vraag of je wel van jezelf mag houden en trots mag zijn op jezelf. In aansluiting daarop wil ik zeggen dat het afhangt van de vraag wat iemand bedoelt met trots zijn op jezelf. Trots zijn in de zin van hoogmoedig zijn is natuurlijk niet wat de Bijbel leert. Maar je mag wel blij zijn met wie je bent en hoe God jou heeft gemaakt. God heeft jou gewild. Hij heeft jou het leven gegeven. God is onvoorstelbaar blij met jou en heeft jou onvoorstelbaar veel lief. Hij heeft jou zo lief dat Hij jou Zijn Zoon gegeven heeft opdat je eeuwig met Hem zou leven. God wil jou het hoogste geluk geven, je grootste vreugde, je diepste vrede in Hem. Hij heeft je geschapen met het doel om je een eeuwige heerlijkheid te geven door het geloof in Christus. Daarom mag je dankbaar en blij zijn voor wie je bent en dat God je heeft gewild en nog steeds graag wil en buitengewoon liefheeft. 

Ik begrijp dat je het moeilijk vindt om zo naar God en naar jezelf te kijken. Dat heeft alles te maken met je vierde vraag. Je bent vroeger vaak door je vader geslagen en nee, dat hoort niet bij de opvoeding. En nee, je had deze straffen zeker niet nodig. Het is het tegenovergestelde. De straffen van je vader hebben veel stuk gemaakt bij je en diepe sporen nagelaten. Het heeft geleid tot zelfbeschadiging, depressieve klachten, gedachten aan zelfmoord, een laag zelfbeeld en een verkeerd beeld van Gods als Vader. Dat heeft te maken met je laatste vraag, of niet alle zonden voor God gelijk zijn. Waarom maakt de één dan ergere dingen mee dan de ander?
 

"Omdat je aardse vader niet is hoe een vader hoort te zijn, is het moeilijk voor je om God als je liefhebbende hemelse Vader te zien Die het beste met je voor heeft"

In die vraag proef ik dat je denkt dat God straft door iemand erge dingen in zijn of haar leven te laten meemaken. Maar zo is God niet. Hij is een liefhebbende Vader, vol genade en ontferming en Hij wil maar één ding: jouw geluk, jouw lichamelijk, psychisch en geestelijk welzijn en dat voor eeuwig. Maar omdat je aardse vader zo heel anders is en daarin niet het beeld van God vertoont en een heel ander beeld geeft van hoe een vader hoort te zijn, is het moeilijk voor je om God als je liefhebbende hemelse Vader te zien Die het beste met je voor heeft. Toch is het zo, niet omdat je dat voelt maar omdat de Bijbel dat zegt. 

Je kent waarschijnlijk de geschiedenis van Job in het Oude Testament. De ene na de andere ramp trof Job, zo erg, dat zijn vrouw uiteindelijk zei: “Zeg God maar vaarwel, Job, en sterf.” Dit advies dat nota bene van zijn eigen vrouw kwam, kan ook in jou opkomen en dat is heel begrijpelijk. Maar het is niet de stem van God. Het is niet de stem van Jezus. Zijn stem klinkt heel anders. Hij nodigt je van harte uit: kom tot Mij, met al je zorgen en noden, met al je verdriet en vragen, met al je wanhoop en vertwijfeling. Kom tot Mij en Ik zal je rust geven. Ik zal je vrede geven. Kom, leg alles maar neer in Mijn handen. 

Er waren nog andere stemmen in het leven van Job, die van zijn vrienden. Ze zeiden: als je zo zwaar gestraft wordt, Job, dan heb je ongetwijfeld veel zonden gedaan. Geen wonder dat al die rampen je treffen. Maar ook dat is niet de stem van God. God spreekt Job vrij van al de beschuldigingen die zijn vrienden tegen hem inbrachten. Het is niet zo dat alles wat je meemaakt aan moeite en verdriet vanzelfsprekend straffen van God zijn. Dat is wel iets dat je gemakkelijk kunt denken en anderen kunnen je soms dat gevoel geven. De discipelen van Jezus vroegen Hem eens naar aanleiding van iemand die blindgeboren was: “Wie heeft er nu gezondigd, hij of zijn ouders?” En dan zegt Jezus duidelijk dat hij niet gezondigd heeft en zijn ouders evenmin, in ieder geval niet als oorzaak of als reden voor zijn blindheid. Zijn blindheid heeft niets te maken met zijn persoonlijke zonden of die van zijn ouders. 

Nu valt er veel te zeggen over de relatie tussen de zonde en ellende die ons treft, maar het belangrijkste voor jou is dat wat je in je leven overkomen is, niets te maken heeft met Gods straffende hand. In Jezus Christus strekt Hij Zijn hand juist in liefde naar je uit. Christus verlangt er naar jouw beste Vriend te zijn. Hij wil je hemelse Arts zijn, voor je lichaam en ziel. Hij drukt je aan Zijn hart dat klopt vol liefde voor jou. Je kunt altijd bij Hem terecht, al is het midden in de nacht. Je mag in het gebed Hem voortdurend zoeken en vragen om hulp en troost. Je mag je hart voor Hem uitstorten. En ook al voel je of zie je het niet direct, Hij is er altijd en hoort je altijd en geeft je wat je nodig hebt. 

Hartelijke groet en de Heere zij met je, 
Ds. B. M. Meuleman