Harde en vijandige zondaar

Ik ben een jonge vrouw en worstel met het volgende. Ik ervaar heel sterk Gods afwezigheid in mijn leven en dat dat komt door mijn eigen vijandschap en het keer op keer verbreken van Gods verbond tussen Hem en mij, zoals Hij dat in de doop heeft gemaakt. Bij vlagen (met name onder de zondagse preken of bij het Bijbellezen) raakt me dit enorm en smeek ik God of Hij mij wil redden uit mijn vijandschap en mij in Christus alles wil geven wat ik mis. Ik weet en geloof ook echt dat God dit ten diepste kan en wil en dat Hij niets liever wil dan ook mij dit allemaal geven.

Maar ik sta mijn eigen redding in de weg doordat ik het niet oprecht echt wil. Ik ben er vast van overtuigd dat als ik oprecht tot Hem zou gaan, ik alles zou ontvangen. Maar zoals gezegd blokkeer ik zelf als het ware mijn eigen redding, niet alleen door niet tot God/Jezus te gaan, maar ook door veel te weinig te bidden en Bijbellezen en daarnaast bewust in de zonde te blijven leven. Ik weet dat ik zou moeten kiezen om de zonde te laten en juist wel de middelen te gebruiken, maar de zonde is me veel te lief en ik wil hier niet echt tegen strijden.

Daarnaast ervaar ik zoveel vijandschap dat ik me niet voor kan stellen dat God sterk genoeg is om daar door heen te breken (al klopt dit theologisch natuurlijk niet). Al met al ervaar ik mijn geestelijke situatie als heel hopeloos. Voor arme en verbroken zondaren is er een zee van ruimte en genade bij Christus, maar ik ben juist een harde en vijandige zondaar (voor wie óók plaats is bij Christus weet ik, maar ik wil zelf niet naar Hem toegaan en ik ervaar ook niet dat Hij tot mij komt).

Beste lezeres,

Meestal wordt er op Refoweb een vraag gesteld. Wat je hier schrijft is niet echt een vraag, maar de eerlijke beschrijving van je eigen worsteling. Ik waardeer het dat je op deze manier een blik in je hart geeft. En daarachter zit dan, denk ik, toch een vraag: hoe kom ik hier ooit uit?

Ik heb je woorden gelezen en herlezen en geprobeerd erachter te luisteren. Je stuit op de hardheid van je eigen hart. En dat is een heel ernstige constatering! Je ziet ook wel dat het niet aan de Heere ligt, maar aan je eigen onwil.

Toch meen ik ook iets anders te bespeuren. Namelijk dit: als ik nu maar oprecht was, zou het anders zijn. Om je letterlijk weer te geven: “Ik ben er vast van overtuigd dat als ik oprecht tot Hem zou gaan, ik alles zou ontvangen.” Maar…. Zoek je daarmee ten diepste niet een grond in jezelf? Dat God dan op grond van jouw oprechtheid je genadig zou kunnen zijn? 

Je wedervraag zou kunnen zijn: maar je móet toch ook oprecht zijn? Zeker. Maar hoe kom ik daaraan? Hoe meer in mijzelf daarnaar probeer te vissen, hoe minder ik het tegenkom. Integendeel: “God is waarachtig, maar ieder mens een leugenaar…” (Romeinen 3:4). Ik moet (en mág!) dus zelfs ook nog bidden om oprechtheid. David doet dat, in Psalm 25: “Laat oprechtheid en vroomheid mij beschermen…” 
 

"Rammel maar voor Gods aangezicht met de ketenen waarin je vastzit"

Ik proef in je woorden ook dat je niet echt van de zonde af wilt. Dat betekent dat je in de ban van de zonde bent; dat de touwen van het kwade als boeien om je heen zitten. Ook dat mag je erkennen voor de Heere: “Heere, het lukt mij niet om mijn zonde los te laten. O God, verlos mij uit de banden waarin de boze mij beknelt.” Rammel maar voor Gods aangezicht met de ketenen waarin je vastzit. Daarbij mag je pleiten op het volbrachte werk van de Heere Jezus. Hij kwam om mensen die slaven (!) zijn van de zonde vrij te kopen en vrij te maken (Johannes 8: 34-36). Vrij te kopen door Zijn bloed van de straf die we verdienen, vrij te maken door Zijn Geest van de boeien die ons beknellen.

Terecht schrijf je dat jij een breker van het verbond bent (zoals wij allen, helaas). Maar juist die God, Wiens verbond jij breekt, breekt van Zijn kant het verbond niet! “Wanneer wij soms uit zwakheid in zonden vallen, moeten we aan Gods genade niet twijfelen, en ook niet in de zonde blijven liggen. De doop is immers een zegel en ontwijfelbaar getuigenis dat wij een eeuwig verbond der genade met God hebben.”

Ga met je hele worsteling, met je vijandschap, met je onoprechtheid, met je gebrek aan gebed en Bijbellezen, kortom: met heel je failliete boedel steeds opnieuw tot Christus. Maar dat heb ik al zo vaak gedaan, denk je, en blijkbaar doe ik toch te weinig.  Twee dingen daarover:
 
1. Zoek niet de grond voor je bevrijding in je eigen gebed, maar alleen in het werk dat Christus volbracht.

2. Wees erop verdacht dat satan je in zal fluisteren: “Stop maar, want Hij hoort je toch niet. Aan jou mankeert veel te veel…” Echt, dat maakt de duivel je wijs. De grootste zondaar is bij de Heere welkom!
 

“Als je dan niet tot Christus kunt gaan mét een verbroken hart, ga dan maar tot Hem óm een verbroken hart”

En dan nog iets. Ik merk dat je er mee worstelt dat je niet met een verbroken hart tot de Heere kunt gaan. Ooit kwam ik de uitspraak tegen: “Als je dan niet tot Christus kunt gaan mét een verbroken hart, ga dan maar tot Hem óm een verbroken hart.” Heeft Hij het niet belóófd? “Dan zal Ik u een nieuw hart geven en een nieuwe geest in uw binnenste geven. Ik zal het hart van steen (!) uit uw lichaam wegnemen en u een hart van vlees geven. Ik zal Mijn Geest in uw binnenste geven. Ik zal maken dat u in Mijn verordeningen wandelt en dat u Mijn bepalingen in acht neemt en ze houdt” (Ezechiël 36: 26 en 27).

Hoe kom je daaraan? Ook dat zegt de Heere in dat hoofdstuk (vers 37): “Zo zegt de Heere HEERE: Opnieuw zal Ik hierom door het huis van Israël gevraagd worden om dit voor hen te doen.” Opnieuw… Dus de aanhouder wint, zeker en juist bij de Heere. Houd dus aan, en grijp moed!

Met een hartelijke groet,
Ds. P. D. J. Buijs