Moeder verdrietig over andere geloofskeuzes

Ik doe dit jaar belijdenis in het kerkverband van mijn ouders. Dit is op zich een keuze waar ik helemaal achter sta, want ik geloof in de gereformeerde leer. Ik heb overwogen om dit in een andere kerk te doen, maar heb dit niet gedaan vanwege mijn moeder. Vroeger stond ze erg positief in haar geloof, maar dat lijkt steeds verder af te nemen. Ze heeft last van depressies en moet regelmatig huilen omdat ze bang is dat haar kinderen en kleinkinderen verloren zullen gaan. Een deel van mijn gezin gelooft niet meer en het andere deel is echt oprecht wedergeboren. Wel zijn sommige naar een ander kerkverband overgegaan.

Wat ik lastig vind is dat mijn moeder de andere kerkverbanden moeilijker lijkt te vinden dan mijn ongelovige familie. Over mijn niet gedoopte neefje heeft ze niets gezegd, terwijl ze om de laatste doopdiensten van mijn neefjes/nichtje steeds hard moest huilen omdat ze de preek zo verschrikkelijk vond. En dan hebben we het echt nog over degelijke bijbelgetrouwe gemeenten. Ook in onze eigen kerk moest ze laatst huilen om de belijdenisdienst; ze vond dat er zo gemakkelijk over bekering werd gesproken. Ze kan hier echt lange huilbuien van krijgen. Vroeger had ze dit helemaal niet zo sterk.

Ik kan hier niet goed met haar over praten, ik ben bang dat ik haar dan een nieuwe sombere bui stort. Ze reageert ook nauwelijks als ik een vraag stel. Ondertussen word ik er zelf somber van als ze zo verdrietig wordt van het geloofsleven van anderen, meer dan om het atheïsme van mijn broers en zussen. Tegelijkertijd merk ik dat ik al mijn keuzes en de manier waarop ik over geloof praat op haar aanpas, zodat ze maar niet somber wordt. Ik kan me niet lostrekken van haar mening en al haar emoties, maar voel me daardoor erg onvrij als het niet over oppervlakkige dingen gaat. Heeft u advies?

Beste lezer(es),

Het is best een complexe situatie waarover u/jij schrijft. Een paar dingen lijken door elkaar heen te lopen. Enerzijds blijkt moeder een bepaalde geestelijke instelling te hebben waarbij ze moeilijk kan omgaan met de keuzes die sommige van haar kinderen in kerkelijk opzicht hebben gemaakt. Anderzijds zit er een psychische component in: ze heeft last van depressies en lange huilbuien.

Dat laatste doet mij denken: heeft ze geen professionele hulp nodig met het oog op haar depressies? Het zou wel eens kunnen zijn dat als die mogen verminderen, ze ook wat anders kan leren omgaan met de keuzes van (sommige van) haar kinderen.

Daarnaast is het ook van belang dat ze leert om de keuzes van haar kinderen te respecteren. Ze hoeft het er niet mee eens te zijn, maar het zou zo goed zijn als ze de verantwoordelijkheid voor die keuzes laat waar die hoort: bij haar kinderen. Als kinderen volwassen zijn geworden, maken ze hun eigen keuzes. Daar moeten ze ook de ruimte voor krijgen, ook als het keuzes zijn die vader/moeder niet mee kan maken.

Uiteraard hebben ouders het recht om met hun kinderen over zulke keuzes te spreken. Maar niet op een manier dat ze hen in hun eigen koers willen ‘dwingen’. Trouwens, als het zo zou moeten: dan staan de kinderen er zelf niet van harte achter en dat gaat niet werken.

Ik heb in de loop van de jaren vaak gemerkt dat sommige ouders hun kinderen niet op een gezonde manier loslaten, maar hen blijven ‘claimen’. Dat werkt altijd averechts. De verhouding tussen ouders en kinderen wordt anders als de kinderen volwassen zijn geworden.

Nu is het zeker zo dat kinderen soms een keuze kunnen maken die grote zorgen geeft. Vooral als ze breken met de Heere en Zijn dienst. Zeker zullen ouders dan in liefde hun zoon of dochter mogen en moeten waarschuwen. Dat is zeker Bijbels. Toch zullen ze dan ook de verantwoordelijkheid moeten laten waar die thuishoort: bij het kind. En altijd zullen ze hun handen blijven vouwen en de Heere smeken om de bekering van zo’n kind.

Zou het niet goed zijn om in deze lijn eens met moeder te spreken? Om zo zelf ook vrijuit met haar te kunnen spreken, ook als je op bepaalde punten anders denkt? 

En wanneer anderen over ons willen oordelen, geldt altijd de Bijbelse lijn: “Het betekent zeer weinig voor mij dat ik door u beoordeeld word of door enig menselijk oordeel. Ja, ik beoordeel ook mijzelf niet (…) Wie mij echter beoordeelt, is de Heere” (1 Korinthe 4: 3 en 4).

Wijsheid, tact en liefde toegewenst. En die zijn bij de Heere te verkrijgen!

Met een hartelijke groet,
Ds. P. D. J. Buijs