Prediking begint te verschuiven

Het valt mij op dat in veel kerken de prediking begint te verschuiven. Er wordt steeds meer gepreekt vanuit de belofte en minder vanuit de lijn dat wij ook verloren zondaren zijn. Waarom deze verschuiving? Is deze verschuiving erg? Ik merk dat ik de lijn van zonde en dan de lijn naar Christus het mooist vind en mij geestelijk het meest doet, maar is dat per definitie het enige juiste? Moet er nadrukkelijk benoemd worden, 'bekeer u en geloof het evangelie'? Of mag het ook spiegelend? Is het ook niet zo dat waar Christus verkondigd wordt, Gods Geest ook daardoor juist mensen wil trekken en niet persé alleen maar door het erbij benoemen dat we zondig zijn? Een vraag aan een hervormde dominee uit de rechterflank van de PKN.

De schoonheid van een diamant komt het meest tot zijn recht tegen de achtergrond van zwart fluweel. Zo is het met Christus ook. Zijn gewilligheid en schoonheid schittert op z’n allervolmaaktst tegenover onze diepe val en verlorenheid. Waar hebben we Jezus voor nodig als een predikant deze evangelieboodschap afzwakt? Het valt namelijk niet mee met onze zonde en onze schuld. Daarvoor moest Christus lijden en een afschuwelijke dood sterven. Door jouw en mijn schuld. Maar wat een wonder: door die weg kan nu iedereen zalig worden.

Lees ook deze artikelen:

• Prediking vervlakt
• Teleurgesteld in prediking
• Verlaten voelen in PKN
• Genoeg van oppervlakkigheid in gemeente