Waarschuwingssignalen van de Heere

In Numeri 11:1 lees ik dat het vuur van de Heere onder het volk brandde en verteerde aan de rand van het kamp. Wat zou het doel zijn om het aan de rand van het kamp te laten branden?

Op deze vraag kan het antwoord kort zijn. Het volk was omsingeld door vuur, het kon geen kant meer uit. Je kent het gezegde: nood leert bidden. Het volk gaat met de nood tot Mozes. Mozes doet daarop voorbede voor het volk. Als type van de grote Voorbidder. De Heere verhoort en het vuur dooft.

Het vuur brandde aan de rand. Die ring van vuur was als een waarschuwingsschot. Een schot voor de boeg. “Was me dat even schrikken”, zullen ze tegen elkaar gezegd hebben. Inderdaad “even”. Want als ze van de schrik bekomen zijn gaan ze weer door met hun geklaag over Gods leiding. En dat terwijl Hij toch zo goed voor hen zorgde. Het leidt er toe dat even later velen sterven. Ze eten zich dood aan de kwakkels. 

We leren uit deze geschiedenis hoe erg de Heere ons ontevreden gemopper en geklaag vindt. We leren er uit dat hij zeer geduldig is. Vandaar eerst een soort waarschuwingsschot. Maar hetzelfde hoofdstuk laat ons zien: Gods geduld is niet eindeloos. Tenslotte leren we er uit: Niet nood leert bidden, maar de Heilige Geest leert bidden. Niet zelden gebruikt Hij daarvoor een noodsituatie. Zo dat er berouw komt en levensverandering, bekering. Ook nu nog gebruikt de Heere waarschuwingssignalen. Laten we die ter harte nemen!  

Met vriendelijke groet,
Ds. A. van Vuuren