Verwijzen naar boeken van mensen

Waarom verwijzen dominees altijd naar de belijdenisgeschriften of boeken van mensen. Waarom niet gelijk naar het Woord? Ik word er beetje huiverig van en het begint veel op de vervangingsleer te lijken en mensen af te trekken van het ware Woord.

Vraag 2: Hebben wij als refo’s niet een eigen geloof gemaakt? Je moet zo leven, je moet op zo’n manier bekeerd worden. En preken gaan alleen maar over de mens hoe die tot bekering komt en hoe dat gaat. Zijn wij niet heel onbijbels bezig en dwalen we niet gigantisch, waardoor geestelijk leven niet meer te bespeuren is?

Panelleden verwijzen wel eens naar de belijdenisgeschriften (zeker niet altijd) omdat ze vaak prachtig samenvatten wat de Bijbel ook zegt over een onderwerp waar iemand een vraag over stelt. We hoeven het wiel immers niet opnieuw uit te vinden. Bovendien bevatten de belijdenisgeschriften verwijsteksten naar de plaatsen waar dit ook in de Bijbel zelf staat. Ze spreken gewoon –samengevat per onderwerp- de Bijbel na. Je zou ze eens moeten lezen en vergelijken met de tekstverwijzingen en je zult verwonderd staan.

Antwoord 2: Geestelijk leven ontstaat alleen door geloof en bekering. Zonder levendmaking (beter is: levendverklaring) kan er van heiliging al helemaal geen sprake zijn. Dat is dus eerst nodig. Daarnaast geeft de Bijbel ons aanwijzingen over hoe dat heilige leven er uit ziet. En het is zeker zo dat binnen reformatorische kringen vaak andere aspecten benadrukt worden, dan in bijvoorbeeld evangelische of Pinkstergemeenten. Maar iedere geloofsrichting kent z’n eigen dogma’s die ‘verplicht’ worden om te geloven en/of na te leven om ‘er bij te horen’. Dat is overigens niet voorbehouden aan het christelijk geloof, maar geldt ook voor de talloze religieuze en niet-religieuze stromingen daarbuiten. Zelfs bij motorclubs.