Twee verbondsvisies

Aan ds. Van Vlastuin. Ik worstel erg met het volgende. Ik lees een boekje van de HJGB “Voorleven” getiteld, van 0-3 jaar, op aanraden van een kennis. Ik ben bezig in hoofdstuk 1 en lees over het nieuwe verbond, Abraham en de dieren die doormidden waren gezaagd en het smalle pad er tussen en Abraham die er niet overheen durfde. En over God die zei: “IK ZAL het op Mij nemen. Als jij het verbond niet kunt houden dan zal het toch niet ongedaan gemaakt kunnen worden.” Dit troostte mij. Maar de HJGB schrijft dan eigenlijk dat dat nieuwe verbond de doop is en dat wij en onze kinderen in dit nieuwe verbond zijn en dat wij onze kinderen mogen voorleven en moeten voorleven en bij het geloof houden.

Nu kom ik zelf uit een kerk waar werd geleerd: Als je een kindje krijgt, dan moet je dit kindje leren dat het een kind van satan is, overal buiten staat en verloren gaat. En dat het kindje veel om een nieuw hartje moet vragen en dat er een wonder moet gebeuren in ons leven, het wonder van de wedergeboorte etc. Dit lijkt voor mij bijna een andere leer te zijn. En die verschillende visies op het verbond is natuurlijk zeer bepalend voor het Godsbeeld en de leer in de gemeente. En waar de leer afwijkt is ook het geloofsleven ziek.

Zelf ben ik nog altijd tobbend en onzeker en twijfelend (over mijzelf). Omdat ook de echte bekering wordt geschetst hoe die eruit ziet en ik dan altijd weer twijfel. Nu hebben mijn man en ik het er zo heel intens en vreselijk moeilijk mee en daarom willen wij u heel graag onze vraag voorleggen. Bent u bekend met beide verbondsvisies? Welke is nu de meest Bijbelse? En wat moeten wij ons kindje, die nu nog een baby is, nu gaan onderwijzen, dat eerste of dat tweede. Wilt u met ons meedenken? Mijn man komt uit een andere kerk dan ikzelf en we worstelen ook enorm met waar we ons kindje moeten groot brengen, onder welke verbondvisie en prediking. Wat een verantwoording... En we komen er maar niet uit. Durven er in de familie niet over te praten want daar is een heel duidelijke mening over de ‘rechte’ theologie en daar worden onze worstelingen niet begrepen.

Geliefde ouders, 

Het beste antwoord op deze verlegenheid lijkt mij ons klassieke doopformulier te zijn. Daarin worden er geen doekjes om gewonden wie wij zijn: kinderen des toorns, aan alle ellende en zelfs aan de verdoemenis onderworpen, zodat we niet zonder de nieuwe geboorte in Gods koninkrijk kunnen binnengaan. Tegelijk is dit niet het enige. Over onze verlorenheid heen staat de koepel van Gods genadeverbond, zodat ouders “ja” zeggen op de vraag of hun kinderen in Christus geheiligd zijn en als lidmaten van Zijn gemeente behoren gedoopt te wezen. Deze twee realiteiten moeten we niet tegen elkaar wegstrepen en er evenmin een optelsommetje van maken. We mogen wel tegen elkaar zeggen dat er alle verwachting van onze God is, terwijl er geen enkele verwachting van ons is. Deze verwachting toegebeden!

Ds. W. van Vlastuin