Bijdehand dochtertje

drs. A. Diepeveen- van der Marel / 4 reacties

04-09-2013, 10:04

Vraag

Onze dochter is 3,5 jaar. Ze is erg bijdehand. Mijn man en ik zijn helaas net uit elkaar. Ook heb ik een maand in het ziekenhuis gelegen waar ze erg van geschrokken is. Ze vraagt regelmatig of ik niet meer daar naar toe hoef. Voorlopig is dat ook gelukkig niet het geval. Ze heeft een hele rijke woordenschat en denkt na over geloof en allerlei andere zaken. Nu heb ik het gevoel dat zij mij helemaal "leegzuigt". Ze praat zoveel dat ik zelfs ‘s avonds op bed haar stem nog hoor in mijn hoofd. Tijdens het autorijden en als ik niet in de buurt ben, is zij wel stil. Hoe kan ik haar leren minder te praten? Soms zeg ik tegen haar: "Hou toch even je mond", maar ik snap wel dat ze dat niet begrijpt. Ook als er visite is blijft ze er doorheen praten en eist ze mijn aandacht op. Als je haar negeert gaat ze alleen maar meer praten. Ik zou graag een boek lezen in de tuin, maar dat lukt niet. Graag adviezen hierover. Ze heeft een pittig karakter. Ik had namelijk ook een beloningssysteem met stickers voor het leeg-eten van haar bord. Dan zegt ze voor we gaan eten: “Vanavond hoef ik geen stickertje mama.” Graag uw advies.

Antwoord

Beste moeder,
 
U ervaart uw dochter als een bijdehand meisje dat behoorlijk kan kletsen. U hebt het gevoel dat ze u helemaal leegzuigt en u wilde wel dat ze wat vaker stil zou zijn.
 
In een paar zinnen geeft u echter aan dat u als gezin een heftige tijd meemaakt. Uw man en u zijn uit elkaar gegaan en u hebt een maand in het ziekenhuis gelegen. Twee zeer ingrijpende dingen, vooral voor een kind van deze leeftijd. Een jong kind heeft nog weinig besef van oorzaak en gevolg en tijdsbesef. Scheidingen zoals een ziekenhuisopname en echtscheiding zijn zeer ingrijpend in het leven van ouders én van kinderen. De angstige spanning, “Zal mama weer weggaan?, Zal er weer wat naars gebeuren?”, kan er voor zorgen dat zij moeite heeft om letterlijk geRUST te zijn.
 
Een meisje met een pittig en gevoelig temperament kan juist bij spanning en verdriet een nog sterkere behoefte hebben om te praten en de aandacht van de ouders op te eisen. U heeft zelf natuurlijk ook veel meegemaakt en juist dan kan het moeilijk zijn om ruimte te hebben en te maken voor je kind. Uw kind vraagt dus mogelijk meer dan ze zou vragen als er geen spanningen waren en u kunt mogelijk minder geven dan u anders zou kunnen geven. En met minder geven bedoel ik niet perse minder aandacht. Want je kunt heel veel aandacht geven en toch onvoldoende ruimte hebben. Uw dochter heeft juist nu een hele beschikbare ouder nodig! Ze heeft begrip nodig, momenten van samen doen, ontspanning, ruimte, geruststelling. Anderen in uw omgeving kunnen dit ook geven, zeker als u even geen ruimte heeft, maar bovenal heeft ze dat van haar ouders nodig.
 
Negeren werkt dus inderdaad averechts. Het is beter haar eerst goed te ontvangen en dan duidelijke afspraakjes te maken. Bouw bewust tijd op de dag in dat u onverdeelde aandacht voor haar hebt en baken die momenten duidelijk voor haar af. Geef haar een taakje of help haar even op weg met spelen als er visite komt of als u even wil lezen. Zet zo nodig een kookwekkertje voor de tijd waarvan u verwacht dat ze even alleen bezig is. Maak de tijd in het begin niet te lang en complimenteer haar. Misschien geef ik nu te veel adviezen waarbij er juist veel van u verwacht wordt en u nog minder aan uw boek toekomt. Toch denk ik dat het helpt om eerst het basisvertrouwen van uw dochtertje weer te versterken zodat ze meer gerust kan zijn en ook meer rustig kan zijn. Uw inspanning en geduld zal er waarschijnlijk juist voor zorgen dat zij minder aandacht van u gaat vragen. Het is een meisje met een behoorlijk willetje, ze bedenkt wel een oplossing als ze haar bordje niet leeg wil eten. Dat doet ze toch maar handig. Benoem vooral wat ze al goed kan, versterk haar door haar mee te laten denken over oplossingen die ook voor u win-win zijn. Prijs haar vooral en beloon haar met complimenten. En wees ook duidelijk als iets echt niet gewenst is.
 
Zoek ook voldoende ruimte voor uzelf. Om te verwerken wat u allemaal heeft meegemaakt en ook om rust te vinden. Mogelijk kan dit nu nog vooral op momenten als uw dochtertje niet in uw directe nabijheid is. Zoek daarbij ook steun uit uw omgeving en worstel niet te veel alleen! Ik wens u daarbij alle goeds toe,
 
Met vriendelijke groet,
Drs. Anja Diepeveen-van der Marel

drs. A. Diepeveen- van der Marel

drs. A. Diepeveen- van der Marel

  • Geboortedatum:
    19-10-1976
  • Kerkelijke gezindte:
    PKN (Hervormd)
  • Woon/standplaats:
    Veenendaal
  • Status:
    Actief
  • Bijzonderheden:

    Functie: Orthopedagoog

Tags in dit artikel:

bijdehandopvoeding
4 reacties
Spatie
04-09-2013 / 10:55
Ik lees in de vraag niets over de vader. Ondanks jullie scheiding, hoop ik dat het toch mogelijk is om samen voor jullie dochtertje te zorgen. De dagen dat zij bij hem is, kan jij lekker met een boek in de tuin gaat zitten.
naam
04-09-2013 / 15:17
Mooi antwoord. Paar keer rustig doorlezen en op je in laten werken.

Maar... een boek lezen in de tuin met een dochtertje van 3,5jaar lijkt mij niet echt haalbaar...
Wij hebben een zoontje van 3,5jaar, nou, zijn mondje staat ook in de auto geen minuutje stil hoor ;-). Gewone dingen in huis doen, met hem om mij heen/ hem laten helpen/ er bij betrekken lukt wel (redelijk). Een boek lezen is een activiteit voor als de kids op bed liggen.
Als je alleenstaande moeder bent is het misschien wel extra belangrijk om wat tijd voor jezelf te hebben. Is de peuterspeelzaal misschien een optie? En ik hoop ook dat de vader nog in beeld is voor de verzorging?

Sterkte met alles! U en u dochtertje hebben veel meegemaakt.
altijdwat
05-09-2013 / 00:07
lieve vraagsteller, ik herkende zoveel in je verhaal dat ik ook even wil reageren. Mijn kinderen waren ook rond die leeftijd toen ik ging scheiden. Mijn zoontje was nog maar 3, maar zei kort na de scheiding op de peuterspeelzaal tegen de juf: het gaat goed thuis, want mijn mama kan weer lachen... zoveel heeft ook een klein kind door van wat er thuis afspeelt. Eerst dacht ik dat zijn drukke, pittige gedrag veel te maken had met het gedrag van mijn ex-man, maar een heel stuk later in het proces, toen het met mezelf weer veel beter ging ging ik beseffen dat het net zo goed met mij te maken had. Al het verdriet, de stress, het overleven enz waar ik midden in zat zorgde ervoor dat ik bij tijden 'afwezig' was voor mijn kinderen, hoewel ik er wel was, en hoe ik ook mijn best heb gedaan, iedere dag, om er toch een fijne dag voor hen van te maken. En om ze zoveel mogelijk af te schermen van de dingen die moeilijk waren. Kinderen voelen dat gewoon feilloos aan.. zeker gevoelige kinderen die behoefte hebben aan grenzen en veiligheid.
Het eerste jaar was ik ook alleen maar moe, moe, moe. Wat mij, en de kinderen, enorm geholpen heeft waren de mensen om mij heen waar ik op terug kon vallen. Ik moest dit wel zelf organiseren, en dan moet je even over een drempel heen misschien, om hulp te vragen. Maar het was goed. Zo had ik een bevriend echtpaar die de kinderen ophaalde op een vrije dag zodat ik even kon bijtanken. En vrienden waar ik even heen kon bellen als het even echt niet meer lukte zodat de kinderen rond het eten daar even waren en lekker gedoucht enz weer thuiskwamen. Toen ik alle drama's een beetje verwerkt had, mijn leven weer op de rit kreeg, werden de kinderen ook weer een stuk relaxter. Ik ben het eerste jaar s avonds altijd thuis geweest bij hen zodat ze weer konden leren vertrouwen: mama is er en ze gaat niet weg. Ze zorgt voor ons. Dat was wel echt nodig, want ze waren echt angstig soms. Het gaat nu goed met hen, ze zijn gek op hun vader, die ze ook regelmatig zien. Ik probeer ook daarin stabiliteit en rust voor hen te bieden, op een positieve manier met hen om te gaan, maar ook het verdriet te benoemen. Dat het er mag zijn, omdat het ook verdrietig is. En samen 'praten' we met de Heere, daarmee hoop ik ze te leren dat ze alles bij God mogen neerleggen die voor hen zorgt, ondanks de fouten van hun ouders. Sterkte ermee en neem de tijd, alles kan niet in één keer opgelost.
Samanthi
05-09-2013 / 23:03
@Altijdwat, je bent heel openhartig geweest, ik laat het aan mijn dochter lezen, die heeft een zoontje van ruin 2 enhalf en is sinds kort ook gescheiden, ook het pittige drukke gedrag komt mij heel bekend voor,heel hartelijk dank dat je dit wilde delen.
Gods zegen ook voor de vragenstelster

Terug in de tijd

Aan iemand die verstand heeft van financiële zaken. Mijn vriendin en ik hebben een jaar een relatie. Ik ben net een jaar...
5 reacties
05-09-2019
De ware, oprechte liefde komt alleen van God, zegt de Bijbel ons. God is liefde en wij hebben Hem lief, omdat Hij ons éé...
2 reacties
04-09-2017
Sinds ik mijn benen scheer, heb ik dagelijks enorme jeuk. Ik word er 's nachts ook wakker van. Ik ben hiervoor bij mijn ...
15 reacties
04-09-2012
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering