Omgaan met woedeaanval

Als moeder van twee pittige kinderen (3 en 1,5) heb ik een vraag. Als mijn kinderen na drie keer waarschuwen niet luisteren, kan ik woest worden. Ik krijg dan een soort c waarin ik tegen ze ga schelden en waarin er slechte woorden gebruikt worden waar ik me voor schaam. Ik voel me super-gefrustreerd. En daarna een hele slechte moeder. Mijn vader mishandelde ons vroeger. Mede daarom ben ik snel bang en ook bang om boos te worden. Heeft u een advies hoe ik met deze woedeaanvallen om kan gaan?

Dag,
 
Wat moedig dat je deze vraag stelt! In een paar regels weet je het probleem goed te omschrijven. Snel boos worden en dan taalgebruik toepassen waar je later spijt van hebt. Ik kan goed begrijpen wat er gebeurt. Vind je het goed dat ik je een paar vragen stel? Wat heb je met jouw stuk gedaan toen je als kind mishandeld werd? Heb jij zelf hulp gehad? Wat heb je met je boosheid ten opzichte van je vader gedaan? Heb je weleens gehoord van de roulerende rekening?

Als je geen hulp gehad hebt bij de verwerking van jouw persoonlijke stuk zou ik je dringend willen verzoeken dat toch alsnog te gaan zoeken. Ik ken je natuurlijk niet, maar EMDR is een goed therapie bij traumaverwerking, dit dan wel bij een gecertificeerde EMDR-therapeut!. Het gevaar bestaat namelijk dat je zelf al je opgekropte boosheid uit op je kinderen of in ieder geval aan iemand die veilig voor je is. Wat er gebeurt is dat je hetzelfde gedrag van je vader gaat vertonen. Dit is de roulerende rekening en dat komt dan omdat je niet goed weet hoe het anders kan, dit goede voorbeeld heb je mogelijk niet gehad.

En als je gedrag wilt veranderen bij jezelf vraagt dat iemand die professioneel mee kijkt en dat je daadwerkelijk oefent. Deze roulerende rekening is te doorbreken, maar vraagt grote inzet van jou als moeder. Want mijn vraag over wat je met je boosheid t.o.v. je vader hebt gedaan, heeft daar ook mee te maken. Boosheid, frustratie, onmacht gevoelens zoeken ook vaak een uitweg in schelden of slaan. Als jij jouw boosheid ten opzichte van je vader nog bij je draagt ben je dubbel kwetsbaar, het slechte voorbeeld wat je hebt gehad en de emotie die een uitweg zoekt. Jouw reactie op je kinderen is dus wel te begrijpen maar natuurlijk niet goed te keuren en dit is wat je jezelf ook goed realiseert. Angst en boosheid zijn heftige emoties en als ik me niet vergis vraagt dit nog een behoorlijk aandacht! Eigenlijk wil ik je gewoon dringend verzoeken hulp te zoeken, voor jezelf en je kinderen!

Hierbij wens ik je sterkte en vooral Gods zegen van harte toe.
 
?Met vriendelijke groet,
Ria van der Leer