Omgaan met samenwonen

Naar aanleiding van een echtscheiding in de familie heb ik een vraag. Een direct familielid is gaan samenwonen met een vrouw en heeft hiervoor zijn huwelijk verbroken. Echter, nu de scheiding definitief is, zet dit ons voor vragen hoe nu te mogen/moeten omgaan met hem en zijn vriendin. In dit licht las ik een eerder beantwoorde vraag hierover en kwam in de Bijbel op de tekst in 1 Korinthe 5:11. Kanttekening 27 schrijft hierbij o.a. het volgende: "Anderszins verbiedt de apostel niet, dat van man en vrouw, ouders en kinderen en dergelijke, de burgerlijke gemeenschap (waar de wet der natuur en zeden de mensen aan verbindt) zelfs met zodanigen onderhouden worde." Hoe moet je het contact in de praktijk met hen dan onderhouden, of wat mag hier in? Ik denk dan bijvoorbeeld aan verjaardagen, e.d.? Onze bloedband geeft dat je van diegene houdt en ze liefhebt, maar de situatie is niet bijbels en dit geeft worstelingen.

Wat het antwoord op deze vraag betreft, denk ik dat de vraagsteller zelf reeds behoorlijk antwoord geeft mede naar aanleiding van de kanttekeningen bij de genoemde bijbeltekst. Situaties als deze blijven een spanningsvol gebeuren waarin we aan de ene kant niet het signaal mogen afgeven als zouden we ons te goed voelen voor het onderhouden van dergelijke contacten, terwijl we aan de andere kant tegelijk wel geroepen worden kenbaar te maken dat dit gedrag tegen Gods wet in gaat, de Heere verdriet doet en schade toebrengt aan de ziel. Intens zullen de contacten niet kunnen worden, doch het onderhouden van de familieband kan zeker zijn plaats hebben. Laat ik eindigen met wat de vraagsteller zelf aan het slot opmerkt nl. "dit geeft worstelingen". Laten dit vooral geestelijke worstelingen zijn aan de troon der genade, niet enkel voor zichzelf om voor zoiets bewaard te mogen blijven, doch ook voor betrokkenen dat zij tot inkeer en bekering zullen komen.
 
Met hartelijke groet,
Ds. R. H. Kieskamp