(Schijn)bekering

Ik heb een vraag over de bekering. Wanneer is bekering schijnbekering? Ik las in de "Droefheid naar God" van ds. Wisse dat God met ons moet zijn begonnen en wij niet met God. Maar dan lees ik ook weer dat wij van nature allemaal vijanden van God zijn. En dan komt direct de vraag bij mij op: Als wij van nature vijanden van God zijn, hoe kunnen wij dan uit onszelf op zoek gaan naar God?

Hoe kunnen we ons bekeren als we vijanden van God zijn? Dat is nu het wonder van het Evangelie dat vijanden met God worden verzoend. Dat komt niet omdat wij zo bereid zijn, maar de Heere zelf. Daarom roept de Heere ons tot geloof en bekering op zodanige wijze dat het wel lijkt dat we dat zelf moeten doen en toch  komen we er achter dat het de Heere is Die het doet.

Een schijnbekeerde schrijft alles toe aan zichzelf. Maar er is geen werk van de Heilige Geest bij. Ten diepste veranderd er niets in zo'n leven. Denk maar aan Judas Iskariot, aan Ezau e.a. Het is de droefheid naar de wereld die de dood werkt, maar de droefheid naar God werkt de onberouwelijke bekering tot zaligheid. Het komt openbaar in het overtuigend werk van de Heilige Geest die overtuigd van zonde, gerechtigheid en oordeel, in een leven waar de oude mens afsterft en de nieuwe opstaat tot een nieuw godzalig leven.

Ds. A. J. Schalkoort