De lekke Ark van ons soort mensen
Anneke Adriaans | Geen reacties | 12-10-2026 | 10:03
De Irakees Rasak Avakthi diende in het leger van Saddam Hoessein. In zijn gezin was hij de baas maar had vragen over God en de waarheid. Die stelde hij aan zijn Imam maar kreeg geen bevredigende antwoorden. Na veel wederwaardigheden is hij met zijn Iranese vrouw en de kinderen op de vlucht geslagen. Uiteindelijk terecht gekomen in Nederland, waar ze via vrijwilligerswerk onder asielzoekende vrouwen in aanraking kwamen met het christendom en de Bijbel. De vragen in het leven van deze mensen stapelden zich op. Toen ze eenmaal een verblijfsvergunning kregen en een woning in Staphorst konden betrekken besloten ze met hun vragen naar de grote kerk in Staphorst te gaan.
Op zondagmorgen in alle vroegte kwamen ze daar echter voor een gesloten deur. Toen de deuren eenmaal opengingen, zijn ze helemaal vooraan gaan zitten, maar werden door de koster naar een andere plaats verwezen. Ze meenden hier hun vragen te kunnen stellen, maar kwamen diep teleurgesteld weer thuis. Enfin, uiteindelijk heeft een schilder, die een echte christen was en wel aanvoelde dat Avakthi geestelijke bijstand nodig had, ervoor gezorgd dat een evangelist Avakthi thuis bezocht. Eindelijk konden deze mensen hun prangende vragen stellen. En ze kregen antwoorden. Diezelfde avond zijn deze man en vrouw voor God door de knieën gegaan, onder leiding van de evangelist, en hebben ze die wonderlijke vrede met God en vergeving mogen ontvangen en ervaren. Avakthi is daarna maar één ding gaan doen: iedereen vertellen over de God van de Bijbel. Evangeliseren, zijn verhaal vertellen aan jongeren, in kerken, voor verenigingen, aan iedereen die het maar horen wilde. In zijn gebrekkig Nederlands met zwaar accent klonk het nog wel leuk ook.
Maar ja… was er uiteindelijk echt plaats voor deze prachtige christen in ‘onze kringen’? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ze uiteindelijk in een evangelische gemeente zijn terecht gekomen. Iets wat me tot op de dag van vandaag pijn doet.
Op een dag kwam Johan Huibers op het idee om de ark van Noach na te bouwen. Een kleinere versie dan de boot in werkelijkheid is geweest. Het schip kwam in Nederland te liggen en was toegankelijk voor iedereen die het maar zien of bezoeken wilde. Later heeft Huibers nog een ark gebouwd, maar nu zo goed mogelijk op ware grootte. Iedereen in Nederland was welkom, toeristen, inwoners, kerkmensen. Wat wilde Johan aan iedereen laten zien? De ark, zoals die er echt is geweest. Zo groot, zo immens, zo overweldigend. Pas wanneer je echt in die boot loopt begrijp je dat alles er ooit in paste. Aan ruimte geen gebrek. Prachtig beeld van Christus. Dat gun je iedereen. Wanneer we achteraf de bezoekersaantallen bekijken is dat om te janken. Natuurlijk, er zijn best veel mensen geweest, maar niet in verhouding tot wat had gekund. Miljoenen mensen hebben beide arken links (of rechts) laten liggen. De kleine ark is overgegaan in handen van een nieuwe evangelische eigenaar. De grote ark ligt weg te rotten en te wachten op… ja, op wat? Het doet me pijn.
Sefa is een jongen uit een moeilijk gezin. Al jong kwam hij in de hardcore muziek terecht. Hij was er goed in. Maakte carrière. Reisde als DJ over de wereld en werd door duizenden bezoekers en fans toegejuicht. Totdat! God kwam in zijn leven en alles werd anders. Er kwamen vragen, gesprekken met predikanten, een totale omkeer. De grote evenementen werden door hem afgezegd. Het muzikale talent bleef.
Het werk van God was niet te keren en Sefa werd gedoopt in een traditionele Nederlandse kerk. Sefa is een denker en voelt zich verantwoordelijk voor de mensen met wie hij eerder altijd optrok. Hij gunt ze hetzelfde geluk wat ook hem is overkomen: de Heere Jezus leren kennen, vergeving van zonden en het eeuwige leven ontvangen. Wie zou je dat niet gunnen? Hij gooit zijn leven en muziekstijl totaal om en gaat nu met dezelfde mensen psalmen, gezangen en geestelijke liederen zingen en spelen. Dat wil hij delen met andere christenen en met mensen die dit nog niet kennen. Het lijkt erop dat hij probeert te zaaien aan alle wateren.
Hoe zal dit verdergaan? Net zoals met Avakthi? Of met de ark van Noach? Vinden we Sefa straks ook terug in evangelische kringen omdat ook voor hem geen plaats was in onze met vrome regeltjes dichtgetimmerde reformatorische herbergjes? Ik hoop het niet. Het doet me al bij voorbaat pijn.
