HEERE met twee E's

In de kring waarin ik opgevoed ben wordt Heere altijd met twee E's geschreven. In evangelisatiefolders of andere boekjes zie je het ook wel vaak met één E. Is het ene goed en het andere verkeerd of is het een verschil dat niet zoveel betekenis heeft? Eens zei iemand na een blik op zo'n folder: "Heere staat geschreven met één E, dus het zal wel niks zijn.

Persoonlijk schrijf ik HEERE (vertaling van JAHWEH) en Heere (vertaling van Adonai) altijd met twee e's, maar het lijkt me nogal kortzichtig om een evangelisatie folder te typeren met "dat zal wel niets zijn" enkel en alleen omdat in die folder de naam Heere met één "e" geschreven was. Een dergelijk oordeel (zo'n veroordeling) getuigt van gebrek aan liefde en dat kan sowieso niet christelijk genoemd worden.

Het argument dat wordt aangevoerd om de dubbele "e" te verdedigen is: Heere is een eigennaam. Eigennamen worden in het Nederlands niet veranderd, dus mág je ook de naam Heere niet veranderen (net zo min als je Van Slooten verandert in Van Sloten of Van der Steege in Van der Stege.)

Dat klinkt wel heel aardig, maar het is natuurlijk helemaal niet waar dat Heere (HEERE) een eigennaam is. Dan zou het in het Engels en in het Frans ook HEERE moeten zijn. Het is een middeleeuwse vertaling (die in de 17e eeuw in de toen gangbare spelling is overgenomen in de Statenvertaling). In die spelling schreef je bijvoorbeeld ook "op eenen waegen". Schrijft iemand dat nog zo?
Deze dubbele "e" is in 1934 uit de Nederlandse spelling verdwenen. Het is een zaak van gevoel en van trouw aan de gewoonte om nog steeds Heere met dubbel "e" te schrijven. Het heeft niets te maken met eerbied. Misschien heeft iemand die "Here" schrijft wel meer eerbied dan iemand die "Heere" schrijft.

Kortom beide vormen zijn even goed. Laten we vooral niemand veroordelen om de manier waarop hij/zij de Godsnaam in het Nederlands schrijft.

Ds. J.D. van Roest