(...) Toen ze (boos) wegfietste zag ze haar moeder aan tafel zitten huilen en ze...

Wij hebben een vriendin die de laatste tijd in het weekend vaak in een (christelijke) bar zit. We zitten als vriendinnen elke zondagavond bij een van ons thuis, maar zij is er vaak niet. Pas geleden vertelde ze dat ze met haar moeder ruzie had gehad over het feit dat ze zo vaak in die bar zat. Toen ze (boos) wegfietste zag ze haar moeder aan tafel zitten huilen en zei tegen ons dat ze vond dat haar moeder zich niet aan moest stellen. Hoe moeten wij hier als vriendinnen mee omgaan? Moeten we haar gedrag negeren, of haar juist erop aanspreken.

Uit je vraag begrijp ik dat jullie je zorgen maken over jullie vriendin en dat jullie moeite voor haar willen doen. Echte vriendschap is zorg voor elkaar hebben, niet elkaars gedrag negeren. Jullie hebben al een goed aanknopingspunt voor een gesprek. Ze heeft zelf verteld dat over hoe ze wegfietste en haar moeder zag huilen.
 
Het is wel belangrijk dat jullie op de goede toon met haar praten. Het is nodig dat jullie niets veroordelends of afwijzends in jullie houding of woorden hebben. En dat jullie haar niet laat vallen omdat ze anders doet dan jullie. Uiteindelijk moet zijzelf kiezen, het is nodig dat ze die vrijheid ook van jullie kant voelt. Voordat julllie met haar praten zouden jullie kunnen bidden voor haar, persoonlijk of met elkaar.
 
In het gesprek kunnen jullie zeggen dat jullie je zorgen om haar maken. Maar het zou ook wele ens heel goed kunnen zijn als het gesprek niet start in de sfeer van “het is fout wat je doet” maar in de sfeer van: waarom doe je dit, wat zoek je daar, hoe ga je om met God, wat verwacht je van ons? Dat zijn zogenaamde open vragen die haar ruimte geven en die als het ware “achter haar gedrag” zoeken naar haarzelf en haar hart.

Ik wens jullie wijsheid,
Ds. J. het Lam