Gaven van de Heilige Geest

In 1 Korinthe 12 lees ik over de gaven van de Heilige Geest. Nu kan ik in de taal der tongen spreken, maar ik kan ze niet uitleggen. Nu is dat wel van belang als ik in de gemeente in tongen ga praten. Moet het ook uitgelegd worden als ik bij een bidstond in tongen praat?

In de eerste plaats moet ik je eerlijk zeggen dat het onderwerp waarover je vraag gaat niet zo'n bekend of vertrouwd onderwerp is binnen de reformatorische kerken. Het spreken in tongen komt er weinig of helemaal niet voor. Alle nadruk wordt binnen de reformatorische kerken gelegd op de profetie, ofwel de prediking van het Woord van God vanuit de Bijbel.

Door mijn werk in Zuid-Amerika heb ik verschillende contacten met gemeenten waar het (buitengewone) werk van God's Geest een belangrijke plaats in de gemeente krijgt, maar ik ben bang dat de pentecostale praktijk van veel van deze gemeenten niet overeenkomt met wat de apostel Paulus hierover schrijft in zijn brieven aan Korinthe. Er wordt namelijk vaak veel meer aandacht geschonken aan het buitengewone, aan het emotionele, aan de muziek, aan het dansen, aan het achterover vallen, dan aan de prediking vanuit God's Woord. En dat is nu precies hetgeen waar Paulus zo tegen gewaarschuwd heeft in 1 Korinthe 14. Paulus geeft aan dat de onderlinge samenkomsten bedoeld zijn om samen op een ordelijke en begrijpelijke manier God te vereren en naar Zijn Woord te luisteren. Het spreken in tongen zonder uitlegging past daar niet tussen. Dat zou te veel vragen en onduidelijkheden oproepen waar God niet mee gediend is. Daarom wordt het spreken in tongen veelal gezien als een persoonlijke lofprijzing of gebedsomgang met de Heere, iets tussen de ziel van de mens en God. Dat persoonlijke aspect maakt het daarom mijns inziens eigenlijk ook onbruikbaar voor andere bijeenkomsten, zoals een bidstond met vrienden waar meerdere mensen aanwezig zijn.