Kaartspel

Ik heb een vraag over het klassieke kaartspel. Ik lees veel verklaringen dat de maker van het kaartspel de kaarten een betekenis heeft gegeven: God, Maria en de duivel. Nu heb ik hier nog geen bronnen voor kunnen vinden. Wel heb ik zelfs eens van een predikant gehoord dat dit verzonnen was en gebruikt wordt om het kaartspel te weren in de Christelijke gezindte. Het kaartspel werd vroeger wel veel gespeeld in cafés om drank en om veel geld, maar is het dan ook verkeerd om een onschuldig spelletje kaart zonder enige inzet te spelen met je vrienden? Hier wordt ook door mijn ouders moeilijk over gedaan, wat ik ook respecteer, maar ik vroeg me toch af of het nu wel zo verkeerd is?

De vraag is niet zo erg belangrijk. Het gaat om een vorm van amusement, dat onschuldig kan beginnen en pas echt spannend wordt als het om geld gaat. Maar dan is het geen eerlijke ontspanning meer, maar een valse gewinzucht. Er zijn edele vormen van amusement zoals bijv. het schaakspel, dat opscherpt en de intelligentie op de proef stelt. Waarom dan gezocht naar een spel, dat wel onschuldig begint, maar pas een echte kick geeft wanneer er wel degelijk ingezet wordt?

Overigens is dit een gebied waar men niet te snel algemeen geldende regels voor moet opstellen. Er zijn -zoals de 10 geboden- regels die een volstrekt algemene gelding hebben. Er zijn ook gedragsregels waarin ouders en kinderen samen moeten zoeken -en daarin ook elkaar vinden!- naar de goede, welbehaaglijke en volmaakte wil van God (Rom. 12:2). De [huis]vrede tussen ouders en kinderen is belangrijker dan een spelletje kaart, dat ook in de meest onschuldige vorm toch niet de geest verheft en de intelligentie scherpt. Er is heel veel op dit terrein waarvan Paulus schrijft: “de lichamelijke oefening is tot weinig nut, maar de godzaligheid is tot alle dingen nut, hebbende de belofte van het tegenwoordige en het toekomende leven” (1 Tim. 4:8).

Met een hartelijke groet,
Prof. dr. W. Balke