Man wil geen groot gezin

Mijn man en ik zijn een aantal jaren getrouwd. Samen hebben we kinderen gekregen. Daar zijn we dankbaar voor. Mijn man wil niet meer kinderen. Hij zegt: “Ik zie me al aankomen op m’n werk. Een groot gezin hoeft van mij niet.” Iedere keer doet het me pijn om zwangere mensen te zien, of ongesteld te worden. Ik zou graag openstaan voor meer kinderen en ook zoeken naar Gods wil hierin. Voor mijn man is dit geen punt en daar hoeft hij ook geen gesprek erover. Ons kinderaantal is zo goed voor hem. Hoe ga ik hier mee om? Ik weet dat er stellen zijn die geen kinderen kregen; wij wel. Dus ik moet dankbaar zijn. Tegelijk voel ik pijn, misschien nog wel het meest omdat hij het bepaalt en er geen gesprek mogelijk is.

Tja, dat is toch wel erg dat uw man zo eenzijdig beslist dat het kindertal moet blijven zoals het nu is. Eigenlijk kan dat niet. Als het goed is praat je daar geregeld samen over en kom je samen tot een conclusie over al dan niet openstaan voor uitbreiding van het kindertal. Gebeurt dit ook met andere zaken in uw huwelijk? Dat zal de onderlinge band dan niet ten goede komen. Zo iets essentieels als het krijgen van kinderen, daar hoor je samen over door te praten en samen tot een besluit te komen. Dat mag nooit eenzijdig gebeuren.

En als je er echt niet uitkomt, vind ik eerlijk gezegd dat de stem van de vrouw daarin de doorslag mag geven omdat zij zwanger moet zijn, moet bevallen en toch vooral voor de zorg en opvoeding komt te staan, ook al zal haar man haar daar in willen helpen en bijstaan. Uw man komt hierin wel beslist over, zo blijkt uit uw vraag. Hoe dat dan te veranderen, lijkt me moeilijk. Zou een openhartig pastoraal gesprek van u beiden met de predikant hierin kunnen helpen?   

Tegelijkertijd zou ik tegen u willen zeggen: wees vooral dankbaar dat u in ieder geval wel kinderen heeft. Je kunt steeds kijken naar wat je niet hebt of nog zou willen hebben. Daar word je dan alleen maar verdrietig en ongelukkig van. En als je kijkt naar wat je wel hebt, kun je daar tenminste van genieten en ook echt voor gaan.   
 
Alie Hoek-van Kooten