Man vloekt steeds

Hoe ga ik om met mijn man die iedere keer vloekt? Hij heeft een kort lontje, wordt om de kleinste dingen boos en dan rollen de vloeken uit zijn mond. Dit kan al zijn als de een van de kinderen niet gelijk doet wat hij zegt. Het is iets wat dagelijks gebeurt. Ik ben al zo vaak met hem hierover in gesprek geweest, Hij zegt dan: jij ziet alles als een vloek. Het gevolg is dat een van onze kinderen ook begint te vloeken. Die beseft niet wat het zegt. Het maakt mij zo moedeloos, ik wil dat het stopt. Ik heb al gedreigd dat als het zo doorgaat ik opstap. Hoe moet ik kinderen tot Gods eer opvoeden terwijl er een vader in huis rond loopt die vloekt?

Tja, dat is nogal wat. Te moeten leven met een vloekende man, een met een kort lontje. Je vertelt er niet bij of hij regelmatig naar de kerk gaat. Als daar 's zondags de tien geboden worden gelezen dan hoort hij telkens: “U zult de Naam van de Heere uw God niet ijdel (onnodig) gebruiken.” En als hij het Onze vader bidt, dan bidt hij precies om het tegenovergestelde van zijn vloekgedrag. “Uw naam worde geheiligd.” 
 
Eerst maar even de psychische kant. Mogelijke oorzaken. Tracht er achter te komen, waarom hij dit doet. Is hij vroeger thuis vaak uitgekafferd? Verkeert hij op zijn werk of vrije tijd soms in een omgeving waar veel gevloekt wordt? En laat de duivel dat resoneren in zijn hart? Of gebruikt hij krachttermen uit onmacht? Laat hem dan zien dat dat een teken van zwakheid is. Dat je bewijst een goede opvoeder te zijn als je dat niet nodig hebt. Zo van eerst even tot tien tellen en dan je onhandelbare kind zo nodig straf geven.
 
Zit er soms een soort (verborgen) verslaving in zijn leven die hij maar niet te boven kan komen? Uit hij soms zijn daardoor ontstane onvrede door krachttermen te gebruiken? Als het echt structureel de spuigaten uitloopt zou een bezoekje aan een christelijk psycholoog hem mogelijk kunnen helpen. 
 

"Bunyan was eerst een vloekende ketellapper. Maar God bekeerde hem"
 
 

De beste aanpak voor jou is te vragen of hij zich daarover weleens innerlijk schuldig voelt.  Vooral als je hem duidelijk maakt dat de bekende ‘knoop’ een vraag, een bede, is om eigen verdoemenis. Welke dwaas doet nu zoiets.  

Ik zat eens in de metro. Er ging een veertiger naast me zitten. Hij begon te vloeken uit onvrede over dit of dat. Ik vroeg: waarom zit je te  bidden? Hij: ik bidden? Ik zei: ja, negatief bidden. Jij vraagt of God het ergste met jou wil doen wat er maar bestaat.  Er volgde een goed gesprek.

Ik begrijp dat het vloekgedrag van je eigen man ondragelijk voor je is. Maar daarom gaan scheiden lijkt me niet de eerst aangewezen stap. Afgezien nog van de gevolgen dat dat zal hebben voor de kinderen. Zo'n dreigmiddel zal trouwens zijn hart niet vertederen. Je kunt beter zeggen: Ik vind jouw gevloek zo erg, waarom doe je me dat aan als je van me houdt? Maar bovenal je doet er God zo veel verdriet mee. Het beste is als je samen in gebed gaat en vraagt of God hem daarvan wil verlossen, zelfbeheersing wil geven. 
 
En wat dat korte lontje van hem betreft… vertel hem dat de Heilige Geest wil schaven aan de negatieve kanten van ons karakter. Zo heb ik het zelf ook mogen ervaren.

Dus houd hoop en bid veel voor hem. De Heere kan wonderen doen. Zodat jullie samen de Naam van de Heere gaan loven en prijzen. Denk maar aan Bunyan. Die man was eerst een vloekende ketellapper. Maar God bekeerde hem. Hij schreef het prachtige boek "Christenreis naar de eeuwigheid”.
  
Met vriendelijke groet,
Ds. A. van Vuuren