Vermoeden dat zoon homo is

Binnen ons gezin zitten wij met een grote vraag die mij erg zorgen geeft. Wij vermoeden al jaren sterk dat onze zoon van 14 homo is. We hebben ook ontdekt dat hij informatie hierover zoekt en naar andere jongens kijkt. We hebben besloten te wachten tot hij er zelf mee komt en niet negatief over homo-zijn te praten. Maar pas preekte onze dominee over het zevende gebod en sprak hij (zoals heel vaak) negatief over homoseksuele relaties en de openheid daarover. Onze zoon was de hele avond en de week daarna stil en teruggetrokken. Voor mijn man was dit de druppel. Hij wil weg uit onze gemeente en naar een kerk die relaties toestaat. Ik laat mijn kind niet kapot maken, zegt hij.

Mijn man is ervan overtuigd dat onze zoon geen gezonde seksuele ontwikkeling kan doormaken in een kerk waarin hij hoort dat hij zijn seksuele gevoelens de rest van zijn leven moet onderdrukken. Hij heeft mij altijd gesteund in onze kerkkeuze en is zeer respectvol (zelf komt hij uit de PKN) maar hier is hij heel stellig over. Hij wil ook niet met de dominee of kerkenraad in gesprek,  dat vindt hij op dit punt trekken aan een dood paard. Ik kan mijn man wel volgen, maar zie ook heel erg op tegen reacties van mijn familie en ben bang dat we de verkeerde keuze maken. Mijn man zegt dan: wij hebben de verantwoordelijkheid voor een gezond kind mét zijn seksuele voorkeur en we maken de verkeerde keuze als hij onder druk wordt gezet door een kerk. Het is al jaren bekend dat het gedwongen onderdrukken van je seksuele gevoelens ernstige psychische problemen veroorzaakt,  zegt mijn man.

Mijn vraag is: is het slecht voor de seksuele ontwikkeling van onze zoon als wij hem verder laten opgroeien in een kerk waarin hij hoort dat zijn seksuele gevoelens zondig zijn en onderdrukt moeten worden? Ik ben heel bang dat onze zoon depressief wordt of ongelukkig. Graag antwoord van een deskundige en niet van een dominee of ambtsdrager.

Beste bezorgde moeder,

Gesteld dat jullie zoon inderdaad homo is, mag hij van geluk spreken dat hij ouders heeft die op dit punt zo begripvol zijn. Helaas kom ik ook heel anders tegen. Onlangs mocht ik namens Hart van Homo’s gastlessen geven op een reformatorische school. Ik hoorde toen dat er ouders waren die hun kind thuis gehouden hadden, omdat ze niet wilden dat hij of zij een les over ‘dit onderwerp’ bijwoonde. Dan hoop ik maar dat die zoon of dochter later geen homo zal blijken te zijn. Want wat erg als je dan van je ouders de boodschap hebt meegekregen: “Over dat soort dingen praten wij niet.”

Wat u beschrijft over jullie dominee is helaas óók geen uitzondering. In veel gemeenten wordt nooit over homoseksualiteit gesproken, behalve in negatieve zin. Het wordt direct in verband gebracht met ‘zonde’ en ‘de wereld’. Nou kan het daar inderdaad mee te maken hebben, maar dat hoeft niet zo te zijn. Je kunt -en moet- ook positief over homo’s praten. Ik sluit me graag aan bij wat ds. W. J. van de Velde, bestuurslid van Hart van Homo’s, onlangs in De Waarheidsvriend (weekblad van de Gereformeerde Bond) schreef: “Homo’s zijn geen opgave voor de gemeente, maar een gave”. Het is zó belangrijk dat onze tieners zulke boodschappen horen!

Om op uw vraag in te gaan: ik geloof dat het inderdaad schadelijk voor een homoseksuele jongen kan zijn als hij opgroeit in een omgeving waarin hij alleen maar hoort dat zijn seksuele gevoelens zondig zijn en onderdrukt moeten worden. Als Hart van Homo’s geloven wij dat het niet zondig is om homo te zijn en dat je (tot op zekere hoogte) mag accepteren dat je homoseksuele gevoelens hebt. De bijbelse opdracht is wél om daar op een verantwoorde manier mee om te gaan. 
 

"Wat wij nodig hebben, is niet ruimte om onszelf te kunnen zijn, maar ruimte om te worden zoals God ons wil hebben. Dat geldt voor homo’s en hetero’s"

Wat dat betreft loopt uw man wel heel hard van stapel door naar een kerk te willen die homoseksuele relaties toestaat. Want dat veronderstelt dat wat jullie zoon nodig heeft, vooral dit is: ruimte om een homoseksuele relatie aan te gaan. Wat wij nodig hebben, is niet ruimte om onszelf te kunnen zijn, maar ruimte om te worden zoals God ons wil hebben. Dat geldt voor iedereen: homo’s en hetero’s. We moeten ons in de eerste plaats afvragen wat God van ons vraagt. Hopelijk is uw man het daarmee eens, maar dat besef lees ik niet terug in uw beschrijving.

In de Bijbel lees ik niet dat een homo zijn seksuele gevoelens moet onderdrukken omdat ze zondig zouden zijn. Maar ik lees óók niet dat het daarom goed is om die seksuele gevoelens te uiten in een seksuele relatie. Integendeel, de Bijbel is er duidelijk over dat er alleen ruimte is voor seksuele gemeenschap binnen een huwelijksrelatie tussen een man en een vrouw. ‘Helaas’ kom ik nergens tegen dat het ook anders kan, bijvoorbeeld in een relatie tussen twee mensen van hetzelfde geslacht. Recent heb ik daarover op Refoweb iets uitgebreider geschreven als antwoord op een vraag van een 15-jarige homo, zie het artikel ‘Ik ben 15 jaar en val op mannen’.

Ik snap natuurlijk heel goed dat dit óók geen makkelijke boodschap is. Als je zoon homo blijkt te zijn, zou je het liefst tegen hem willen zeggen: “Joh, geen enkel probleem, ik hoop dat je gelukkig wordt met een leuke jongen.” Maar dat kun je alleen zeggen als je ervan overtuigd bent dat de Heere God er óók zo over denkt. Zou het niet kunnen zijn dat Hij een weliswaar moeilijkere maar ook betere weg voor ogen heeft? Zelf geloof ik dat dat zo is. Jullie zoon zal, als hij echt homo blijkt te zijn, zelf antwoord op die vraag moeten geven. Als ouders mag je hierin niks afdwingen, maar je hebt op z’n minst de taak om ook hierin te wijzen op het onderwijs van de Schrift.

Kortom, homoseksuele gevoelens zijn niet per definitie zondig en ze hoeven ook niet onderdrukt te worden. Het kan inderdaad erg schadelijk zijn als we dat aan onze homo’s voorhouden. Maar dat betekent niet dat je met die gevoelens kunt doen wat je wilt. Dat geldt voor iedereen trouwens: hetero of homo, single of getrouwd. Seksualiteit is mooi, maar het kan je ook van God afhouden.

Hartelijke groet,
Herman van Wijngaarden