Geloofsreis van Josh Garrels

Beste heer Slurink. Omdat u uw visie altijd zo Bijbelgetrouw onderbouwt en beargumenteert, wil ik u vragen wat uw mening is over Josh Garrels. Zijn teksten zijn niet direct theologie, maar ik vind het mooi hoe hij zijn worstelingen op muziek weet te zetten en elke CD weer een 'momentopname' is waarin je door de CD's heen als het ware mee reist met zijn geloofsreis. Het doet mij denken aan de pieken en dalen die we ook in de psalmen tegenkomen. Daarnaast spreekt het muzikale mij enorm aan, maar dat is natuurlijk persoonlijke voorkeur. Moet muziek altijd theologisch 'kloppen' of mogen we in de lijn van de psalmen ook onze persoonlijke worstelingen vertolken? David riep uit “waarom heeft U mij verlaten?” wat in zekere zin bijbels weerlegd kan worden, want God had David niet verlaten.
 

Beste vraagsteller,

Het centrale thema in je vraag is denk ik: geloofsreis. Maar dat lijk je voor een deel in te vullen met een ‘reis in geloofservaringen’ (inclusief worstelingen), terwijl ik het vooral zou willen invullen met ‘reis in geloof’. Dat is een subtiel, maar belangrijk verschil. Het verschil zit er in wat leidend is. 

Wat je vooral aanspreekt in de muziek van Josh Garrels, naast het muzikale, is hoe het naar jouw idee een inkijk geeft in zijn geloofsreis, met op elke CD een momentopname ervan. En zo’n geloofsreis gaat uiteraard gepaard met vragen en worstelingen, want een geloofsreis is nooit een effen pad. Je ziet dan een tegenstelling met, om het maar zo te noemen, bepaalde Bijbelse waarheden. Deze Bijbelse waarheden lijken in strijd te zijn met de praktische ervaringen. Immers de praktische ervaring van David was dat hij zich verlaten voelde. Hij was omringd door zijn vijanden die hem belaagden en hulp van God bleef uit. Maar de Bijbelse waarheid is dat God David absoluut niet verlaten had. We hoeven maar te kijken naar Gods beloften en naar Gods karakter (bijvoorbeeld Deuteronomium 31:6, Jozua 1:5, Hebreeën 13:5) om daar zeker van te zijn. Wat moeten we hier nu mee? Moeten we ons (in dit geval in de muziek) beperken tot de Bijbelse waarheid dat God David niet verlaten had? Of hebben worstelingen als deze ook een plaats?

Je raakt hiermee denk ik de kern van het christen zijn, namelijk te leven uit geloof. De bovenstaande schijnbare tegenstelling is een gevolg van op twee verschillende manieren kijken naar de werkelijkheid. De eerste blik is de zintuiglijke ervaring (David voelt zich verlaten en de omstandigheden wijzen ook die richting op). De tweede blik is de niet-zichtbare werkelijkheid (God had David niet verlaten en hoorde Hem wel degelijk). Dit laatste kon David echter op dat moment alleen zien met de ogen van het geloof, door te vertrouwen op Gods beloften en Gods trouw. Merk op dat beide in zekere zin realiteit waren. De dreiging van Davids vijanden was reëel, dat was geen inbeelding. Maar dat God David niet verlaten had was ook reëel. Maar op dat moment was alleen het eerste zichtbaar voor David, het tweede niet. Dat moest geloofd worden.

 Als we Psalm 22 dan verder lezen dan zien we dat David deze omslag ook maakt. Eerst kijkt hij nog naar de zichtbare ervaring. Maar dan denkt Hij aan wie God is en begint steeds meer te kijken met de ogen van het geloof. En dan zien we hoe zijn wanhoop omslaat in een vertrouwen dat God wel degelijk hoort en zal redden en dan gaat de Psalm over in een lofprijzing.

Dit is iets waar iedere christen dagelijks mee te maken heeft en dat onderdeel is van onze reis in geloof. Aan de ene kant is er onze dagelijkse praktijk die vol met vragen en worstelingen is. Dat is de realiteit en dat komen we ook veelvuldig tegen in de Bijbel. De Bijbel is daar heel eerlijk over en doet niet alsof die vragen en worstelingen er niet zijn en zegt ook niet dat ze er niet mogen zijn. Maar het is maar de helft van het verhaal. Er is ook een andere helft en dat is de niet-zichtbare werkelijkheid die we alleen kunnen zien met de ogen van het geloof. Dat zijn de beloften van God. De Bijbelse waarheden. Soms ervaren we er misschien iets van maar vaak ook niet. Het is de werkelijkheid die we niet altijd zien of ervaren, maar waar we ons wel op moeten richten in geloof en aan vast moeten houden. We wandelen in geloof, niet in aanschouwen (2 Korinthe 5:7). In onze ervaring zien we moeiten en worstelingen. Maar met de ogen van het geloof zien we redding en verlossing, omdat ons geloof gevestigd is op onze God en onze Heere Jezus, die trouw is, en die niet liegen kan.

Dat zien we bijvoorbeeld ook bij de geloofshelden uit Hebreeën 13. Ze hebben in hun leven allerlei dingen meegemaakt, ook veel moeitevolle dingen. En ze zijn allen in het geloof gestorven en hebben de vervulling van de beloften niet verkregen, maar hebben die vanuit de verte gezien en geloofd en begroet. Ze verlangden naar een beter, dat is naar een hemels vaderland. Daarom schaamt God Zich niet voor hen om hun God genoemd te worden. Zo leven wij als christen ook bij de woorden van God, zoals die van de Heere Jezus: “Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld.” (Mattheüs 28:20). Dat geloven we, en daar houden we ons aan vast, ook als onze omstandigheden wat anders lijken te zeggen.

Het belangrijkste is dus dat we steeds weer aan deze niet-zichtbare werkelijkheid herinnerd worden zodat we ons daar steeds weer aan oprichten. Dat is wat we het meest nodig hebben. De zichtbare realiteit met de bijbehorende worstelingen en aanvechtingen is er ook en die heeft ook een plaats. Die hoeven we niet te ontkennen of te negeren. Het is een realiteit. Maar die zien we meestal wel. Daar hoeven we meestal niet aan herinnerd te worden. En die moeten we ook niet ophemelen. De worsteling heeft geen waarde in zichzelf. De wereld zoekt nog wel eens een soort van existentiële betekenis in ervaringen, inclusief negatieve. Maar een christen doet dat niet. Een christen weet dat deze worstelingen er zijn maar ook dat deze voortkomen uit een gevallen wereld, die onder de vloek van de zonde is, maar die ook een einde nemen zal. Tot die tijd zullen worstelingen een realiteit blijven. Daarbij hebben deze worstelingen voor ons overigens ook nog een doel. Want zoals Jakobus 1:2-4 zegt: “Acht het enkel vreugde, wanneer u in allerlei verzoekingen (aanvechtingen) terechtkomt, want u weet dat de beproeving van uw geloof volharding teweegbrengt.” Net zoals een boom die veel wind vangt vaak steviger in de grond staat, krijgt een aangevochten geloof vaak sterkere wortels. Dus zoals God doet met alle dingen gebruikt hij ook deze dingen voor ons ten goede (Romeinen 8:28). 

Dus de conclusie is dat de persoonlijke worstelingen een realiteit zijn die we niet hoeven te ontkennen of te negeren. En ze hebben zelfs een functie. Maar daar mag de blik op de niet-zichtbare werkelijkheid niet bij ontbreken. Als die ontbreekt kunnen we verzinken in wanhoop of apathie. Dus laat ze altijd samen op gaan, waarbij de bijbelse werkelijkheid die niet altijd zichtbaar is, maar waar we aan vasthouden door het geloof, altijd het laatste woord krijgt. Ik laat het verder aan jou over te beoordelen in welke mate dit bij de muziek van Josh Garrels het geval is.

Ik hoop dat dit de vraag beantwoordt.

Een hartelijke groet,
Gerard Slurink