Depressief door dood

Ik ben een volwassen (45) vrouw en heb veel meegemaakt. Veel sterfgevallen van dichtbij die een stempel op mijn leven hebben gedrukt en waardoor ik geen dag meer onbekeerd verder durft te leven. Ik ben getrouwd en heb kinderen/kleinkinderen, maar ik ben elke dag bang dat er iemand onverwacht moet sterven of ik zelf en hoe zou het dan zijn? Ik vind dit heel lastig, want ik voel dat ik bijna tegen depressiviteit aan zit en helemaal niet meer kan genieten van andere dingen, wat ik echt niet wil. Hoe kan ik dat los van elkaar krijgen? Toch dichtbij de dood leven en elke dag weer vragen om bekering en toch niet depressief worden?

Je bent onbekeerd en je weet dat je een keer moet sterven. En dan… Ja, wie zou daar niet depressief van worden. Maar waar staat in de Bijbel dat je om bekering moet vragen? Er staat wel iets anders: bekeert u en gelooft het evangelie (Markus 1:15). Een bevel! En bekeren is je 180 graden omdraaien van de wereld naar God en geloven dat Zijn beloften -die in de doop al aan jou persoonlijk zijn gedaan- waar zijn. En dan klinkt helaas van sommige kansels: “Een mens kan zich niet bekeren. God moet het doen. Bid je knieën maar kapot.” En zo worden we oud en gaan we ‘eerlijk’ verloren. We hebben er veel om gebeden, maar God heeft het niet gegeven…

De Bijbel is waar als er staat: “Kom allen die vermoeid en belast zijn”? En dat is geen gevoel, maar dat is onze natuurlijke staat omdat we in het paradijs God hebben verlaten en Hem de rug hebben toegekeerd. Daarom zijn we nu vermoeid, belast en dorstig. Lees ook de evangelische Jesaja in hoofdstuk 55 nog maar eens aandachtig. 

Hoe komt het dan ooit weer goed? Heel eenvoudig, door het Woord te geloven (=vertrouwen =aannemen =omhelzen =amen zeggen op de beloften). Door dus te komen en te buigen aan Zijn voeten zoals we zijn: als dode en verloren zondaren die niet kunnen bidden. We moeten het dus van genade hebben. Genade die ons aangeboden wordt en dat we met een eenvoudig en kinderlijke geloof ook mogen aannemen. Dat is bekering. Dat is zalig worden met de armen over elkaar. Dus God het werk laten doen, zonder dat we zelf iets meebrengen. En in die overgave ligt een blijdschap die alle verstand te boven gaat, want daarmee ontvangen we vergeving van zonden en het eeuwige leven. Dan is sterven niets anders dan het ontvangen van de erfenis die al vanaf de doop voor ons klaar ligt.

Het juk van de wet verdoemt ons. De wet kan ook niet anders. Het evangelie van vrije genade is je enige redding. Klamp je vast aan je Redder, Die op Golgatha riep: "Het is volbracht". En dat betekent dat er voor jou en voor ons niets meer bij hoeft. God verklaart geen vrome bidders rechtvaardig, maar alleen goddelozen die zich volkomen aan Hem overgeven, capituleren. En zo kom je moe, arm en naakt, tot de God die zalig maakt.

Lees ook deze liefdesbrief aan jou.