Harde hart

Ik heb een hartelijk verlangen gekregen om de Heere te zoeken. Dit gebeurde drie jaar geleden toen er een bekende van mij overleed. Toen ik bij de kist stond kwamen de woorden in mij op: de mens gaat naar zijn eeuwig huis. Vanaf toen had ik geen rust meer. Ik bad, dag en nacht. Ook kreeg ik licht over Gods Woord. Soms als ik hopeloos was of Hem had gebeden om licht over het Woord, kreeg ik ook antwoord en licht! Maar na een poosje verwaterde het weer... twee jaar lang zonder God geleefd. Al bleef het verlangen in me knagen, ik zag geen licht, geen hoop meer. En ik zondigde maar door.

Tot nu. Ik wil Hem zo graag leren kennen en dienen! Maar mijn zondige harde hart zit zo in de weg! Het lijkt wel of ik God niet aan kan roepen of niet wil! Is het nu wel van God geweest of niet? Ja ik weet het zeker! Maar hoe kan ik nu zo zijn? Ik voel me zo’n zondares. Maar aan de andere kant voel ik de liefde tot de Heere. En acht ik alle dingen schade en drek om de uitnemendheid van Christus! Ik weet niet hoe het verder moet. Hoe moet het verder? Als je niet kan (of wil) bidden omdat je harde zondige bestaan je tegenwerkt, je tegen houdt. Ik hoop dat iemand mij de weg wijst, want het is zo donker...

Hoe moet ik nu verder, vraag je. Jouw vraag is: Waar dan heen? Mijn antwoord is: naar Jezus alleen! Zijn Persoon en werk is het rustpunt voor je hart. Hoe vind je Hem? Door biddend de Bijbel te lezen, te onderzoeken en trouw naar de kerk te gaan. God werkt middellijk. Kom zoals je bent, in je hopeloosheid en duisternis! Het gaat niet om jouw mooie gebed. Nee...

De vraag is: Is het je om de Heere te doen? En een echte zoeker vindt, op Zijn tijd en wijze. Houdt aan, grijpt moed, je hart zal vrolijk leven; nooddruftigen veracht Zijn goedheid niet; nooit zal Hij Zijn gevangenen begeven (Ps. 69:13 ber.).

Ds. D. W. Tuinier