Mijn ouders nemen me niet serieus

Het is verschrikkelijk moeilijk om met mijn ouders om te gaan. Iedere keer als ik iets serieus vertel, bijvoorbeeld hoe ik over iets denk, houden ze of hun mond dicht of gaan er grapjes over maken. Een normale reactie heb ik mijn hele leven lang nog nooit gehad. Altijd is het onzin of belachelijk als ik zeg hoe ik iets ervaren heb of tegen dingen aankijk. Soms word ik zelfs midden in mijn gezicht uitgelachen.

Enkele jaren geleden ben ik depressief geweest. Volgens mijn familie was het allemaal mijn eigen schuld en heb ik me vooral zitten aanstellen. Nu is mijn zus hetzelfde overkomen: zij is ook depressief geworden. En zij krijgt wel meeleven en begrip. Bij haar nemen mijn ouders/familie het wel aan, terwijl ze het van mij belachelijk vinden. Dit alles doet me erg veel pijn: er is thuis geen enkele ruimte om mezelf te zijn.

Maar hoe moet ik hier nu Bijbels mee omgaan? Het gebod zegt “eert uw vader en uw moeder.” Maar hoe doe je dat als er geen enkel serieus, echt contact of band met je ouders op te bouwen is en zij alles bekritiseren wat ik doe? Anderen zeggen dat ik mijn ouders moet loslaten. Maar ik vind dat bijbels gezien moeilijk om te doen. Ondanks alles zijn het immers wel mijn ouders. Heeft u advies?

Beste vraagsteller,

Eigenlijk zou ik meer van je moeten weten om tot een goed antwoord te kunnen komen. Hoe oud ben je bijvoorbeeld? Ga je nog naar school? Of werk je inmiddels? Woon je bij je ouders thuis? Dat soort persoonlijke dingen.

Over het gebod “eert uw vader en uw moeder” wil ik wel een opmerking maken: mooi hoe je schrijft dat ‘loslaten’ moeilijk is juist omdat je ouders ondanks alles je ouders zijn! Zeker en dat blijven ze ook. Helaas zijn ouders ook mensen die fouten maken en die niet altijd verstandig handelen tegenover hun kinderen. Daar kun je veel verdriet van hebben, zoals uit jouw verhaal blijkt. 

Het gebod heeft dan ook niet alleen te maken met onder alle omstandigheden ‘gehoorzamen’, maar veel meer met respecteren dat ze zijn wie ze zijn: jouw vader en jouw moeder.

Ik laat het eerst maar hierbij, en zeg tegen jou: Gode bevolen!

Marijke Rots