Berouw van mijn zonden

Ik ben een jongen van vijftien jaar oud. Ik voel mij al een aantal jaar op sommige momenten heel alleen. Ik krijg dan steeds berouw van mijn zonden. Dagen later val ik weer terug. Op zulk soort momenten zie ik in hoe zondig ik ben en kan ik wel huilen van mezelf. Wat moet ik nu doen, ik weet het niet meer. Zijn die momenten door God gegeven of is dat mijn zondige aard?

Beste vriend,
 
Uit jouw mail begrijp ik dat jij een jongen bent van 15 jaar, dat jij je soms heel alleen voelt en dat jij op die momenten van alleen zijn berouw voelt over je zonden. Later val je dan weer terug en dan krijg je verdriet. Je vraag is of die momenten door God gegeven zijn of dat ze voortkomen uit je zondige aard. Uit wat je mij schrijft wordt het niet duidelijk wat je bedoelt. Er komen bij mij veel vragen boven waarop ik zo geen antwoord heb.

Laat ik er een paar stellen. Hoe komt het dat jij je alleen voelt en wat bedoel je daarmee? Jij krijgt op die momenten berouw van je zonden. Over welke zonden heb jij het en wat bedoel je met je terugvallen? Het is me wel duidelijk dat jij het niet gemakkelijk hebt, maar het hoe en het wat blijft voor mij verborgen en maakt een antwoord op je eigenlijke vraag erg moeilijk.

Heb jij niet iemand die je vertrouwt en aan wie je kunt vertellen wat er met jou aan de hand is. Ik denk allereerst aan je ouders, die je hopelijk nog hebt. Maar ook aan grootouders, een leraar van school, een ambtsdrager, dominee of ouderling van de kerk waartoe jij behoort. Als jij niet zo iemand hebt, dan wil ik wel proberen jou antwoord te geven op je vraag, maar dan moet je me eerst wat meer vertellen.

Om te beginnen kan ik je wel één advies geven. In Psalm 62 staat dat wij ons hele hart voor God mogen uitstorten. Leg Hem je nood en je vragen en je verdriet maar voor. Hij is de God Die hoort. En luister dan naar het antwoord dat Hij geeft.
 
Ik wens je veel sterkte toe,
Ds. J. Westerink