Geestelijke strijd

J.F. (John) Tollenaar / 3 reacties

12-03-2016, 12:08

Vraag

Al toen ik een klein meisje was, was ik al heel erg met het geloof bezig. Ik voelde mij altijd al sterk verbonden met God. Zo weet ik nog goed dat ik als klein meisje alles vertelde aan God wat ik allemaal had beleefd op school en dat ik zo’n mooi lied had geleerd (“Als ik mijn ogen sluit”). God is dus altijd een deel van mijn leven geweest en belangrijk geweest. Ik heb heel goede ouders waarmee ik veel over het geloof kan praten en veel dingen van heb geleerd, waar ik nu nog steeds blij mee ben. Steeds meer ga ik ook ervaren hoe gezegend ik ben dat ik een christelijk gezin terecht mocht komen.

Helaas heb ik de afgelopen tijd steeds meer vragen gekregen. Ook heb ik last van godslasterlijke en zondige gedachten die ik helemaal niet wil! Ze schieten zomaar door mijn hoofd. Ik heb geleerd om deze te negeren, afleiding te zoeken, te bidden of te gaan zingen. Het werkt, maar soms heb ik het heel moeilijk. Het punt is dat ik geen vergeving durf te vragen, omdat ik bang ben nog niet genoeg berouw te hebben... Wat moet ik doen?

Het punt waar ik ook mee zit is dat ik een paar andere vragen heb. Wat gebeurt er met je als je bijvoorbeeld onbeleden zonden hebt? Stel je voor dat je iets doet dat verkeerd is, je geen vergeving nog hebt gevraagd, maar dan plotseling sterft. Mag je dan op Jezus zien dat Hij je al verlost hebt van alle zonden?

Wat ik soms moeilijk vind is om God als een machtige God te zien. Ik weet dat Hij mij hoort en dat heeft Hij al zo vaak aan mij laten zien in mijn leven! Zoveel gebeden zijn al verhoord! Nu ik dit schrijft ontroert het mij dat God zo met mij begaan is geweest en nog is! Waar ik mee zit is, dat ik soms misschien bid zonder besef dat ik het tegen God heb. Wat kan ik hier tegen doen? Ook vind ik het soms moeilijk om te beseffen waarom Jezus moest lijden en hoe erg dat lijden was... Zou u mij hierin kunnen helpen?

Ik ben een echte perfectionist. Alles wil ik altijd goed doen en ook voor God. De laatste jaren heb ik soms gemerkt dat ik het eeuwige leven probeerde te verdienen. Gelukkig ben ik er achter gekomen dat dit verkeerd is en heb God hierover vergeving gevraagd. Ik bid heel vaak tot God. Eigenlijk de hele dag. Ik heb gemerkt dat het soms ook dwangmatig is en dat is verkeerd! Ik probeer daarom ook nu om te bidden voor de dingen en dan aan God over te laten. Is dit een goede manier?

Ik ben soms heel erg bang om in de hel terecht te komen. Ook bang voor de mensen die ik lief heb. Iedere dag bid ik of God mij of anderen alstublieft niet wil laten sterven, voordat we Hem ontmoeten. Ik mag gelukkig weten dat God niet wil dat iemand verloren gaat. Wat ik zo moeilijk vind is dat mensen van wie ik houd misschien in de hel terecht komen. Daarom is mijn vraag: wanneer mag je nu zeker weten dat je bij God mag komen? God mag ik altijd zien als een Vader die voor mij zorgt en alles van mij kent. Dit kan soms zo’n rust geven. Ook het idee dat God en Jezus van mij houden geeft vaak in bange perioden enorme rust. Soms kan ik zo bang wezen voor de hel en de pijn die daar is en andere dingen waar ik over 'tob' die met het geloof te maken hebben, dat het mijn hele dag beperkt. Het leren voor school gaat dan niet. Ik heb mijn hoofd niet bij die dingen en voel mij niet goed. Iedere morgen en avond lees ik uit mijn Bijbel en bid ik. Ook ben ik een boekje aan het schrijven met dingen die ik heb geleerd over het geloof en uit de Bijbel. Dit werkt, maar hoe krijg ik een goede balans zodat ik wel kan blijven functioneren ook als ik met dingen worstel?

Ook kan ik intens genieten van het leven. Koken/bakken met mijn moeder, tijd met het gezin en familie, tekenen, leren, de zon, vriendinnen, een knipoog of glimlach naar mij van iemand die ik liefheb of helemaal niet ken... Gewoon de kleine, maar soms ook grote dingen. Ik weet dat je van het leven mag genieten, maar geef je dan ook zo eer aan God, dus dat je Hem eer geeft door blij te zijn en te genieten van de dingen die je in je leven hebt gekregen? Hopelijk kunt u mij helpen! Alvast bedankt! Een 19-jarig meisje.

Antwoord

Beste medestrijdster, 

Om maar met de deur in huis te vallen: “En ook allen, die godzaliglijk willen leven in Christus Jezus, die zullen vervolgd worden”, 2 Tim. 3:12. Daar begin ik mee. Uw brief heb ik toch een aantal keren moeten overlezen omdat er enorm veel in ligt. Vooral een enorme strijd. De tekst waar ik mee begon die ervaart u dagelijks. Bij vervolging denken we vaak aan vijanden van buitenaf. Daar rekenen we de satan met z’n vazallen niet altijd bij. Maar één van de dingen die hij doet is: Gods volk vervolgen. Hij maakt ze wijs dat hun liefde niet oprecht is; dat ze de zonde tegen de Heilige Geest begaan hebben; dat ze nog te zondig zijn om tot Christus te vluchten; dat er echt wel meer nodig is om je een kind van God te kunnen noemen etc. Al deze dingen komen in je ontroerende brief terug. Want dat is het: ontroerend.

U schrijft zelf: “God is dus altijd een deel van mijn leven geweest.” Hoort u wat u zegt? Weet u welke vraag bij me oprijst: “Waarom laat gij u zo kwellen en beroerd zijn o ziel mijn...” Psalm 42 (Datheen). Want dat is namelijk wat er aan de hand is. U wordt heen en weer geslingerd. En natuurlijk ziet de satan dat u  al vanaf uw jeugd God vreest. Misschien vinden mensen dit een voorbarige conclusie. Maar misschien heeft u weleens eens van ds. B. Smytegelt gehoord. Die gaf destijds al de raad mee om “verstandig te redekavelen.” Dat wil zeggen: verstandig na te denken. Wanneer we dat in uw situatie doen dan kom ik tot de volgende conclusie. 

Het heeft de Heere behaagd om u al vroeg Zijn wegen te leren. Ja zelfs met Hem te spreken. Alles tegen Hem te vertellen. Uw hart open te leggen. “Niets is o Oppermajesteit bedekt voor uw alwetendheid.” Hoe verblijdend is dat! Ik kan u garanderen dat een natuurlijk mens dat uit en van zichzelf nooit zal doen. Die wil het hart gesloten houden. U niet. U legt het open voor Hem. Dus u bent, heel kort door de bocht, een kind van God. Dat is duidelijk.

Andere conclusie is dat de satan dit ook ziet. En ik lees dat hij weer eens één van zijn oude pesterijen uit z’n duivelse brein op u heeft losgelaten. Godslasterlijke gedachten en innerlijke zondige gedachten. Het is een oude gewoonte van hem. Laat ik dit voorop stellen: Ons eigen hart is slecht genoeg om deze lasteringen zelf te verzinnen. Absoluut! Maar het kan niet uit uw eigen hart vandaan komen want dan zou u achter deze godslasteringen staan. En u haat ze. En een koninkrijk dat tegen zichzelf verdeeld is... kan niet bestaan. Dus: ze zijn van de satan.

Het zal voor velen herkenbaar zijn wat u doormaakt. Hij durft zelfs zover te gaan dat men soms de hand op de mond moet houden omdat men anders bang is dat de lasteringen uitgesproken zouden worden. Eigenlijk moesten deze dingen ons troosten. De satan valt alleen volle schepen aan.

U zegt dat zingen helpt. Dat klopt. Hij haat het als we op zulke momenten in plaats van God te vloeken Hem zegenen. En dan vlucht hij. Wijs hem eens op zijn afkomst. Dat vind hij niet echt prettig. Hij vindt het vreselijk als er gezegd wordt: Je was een prins in de hemel en nu moet je nog toestemming vragen om in een kudde zwijnen te varen ( Markus 5:12). Hoe diep kun je vallen? Dan is hij weg. Ik ben van mening dat we te vaak zwijgen. En dat we vergeten dat de rollen omgedraaid zijn. Nu zijn wij prinsen... Lees 1 Petr. 2:9: “Maar gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterdom, een heilig volk, een verkregen volk; opdat gij zoudt verkondigen de deugden Desgenen, Die u uit de duisternis geroepen heeft tot Zijn wonderbaar licht.” En straks... dan zullen we onze voeten op zijn nek zetten. 

Ik lees nog een pesterij van hem in uw brief. U zou niet genoeg berouw hebben. Lees Psalm 51! Kijk naar Petrus! Hoe rijk heeft God Zijn genade over hen uitgestort. Er is zeker berouw nodig. Zeker. Maar wees ervan overtuigd dat de Heere u altijd voor is. De genade die Hij schenkt is niet afhankelijk van de mate van ons berouw! Maar van Zijn oneindige zondaarsliefde. “En het zal geschieden, eer zij roepen, zo zal Ik antwoorden; terwijl zij nog spreken, zo zal Ik horen” Jes. 65:24. De Heere beklaagt Zich als wij denken dat onze zonden te groot zijn of als we denken dat we niet genoeg berouw hebben. Hoor maar: “Is er geen balsem in Gilead? Is er geen heelmeester aldaar? Want waarom is de gezondheid der dochter mijns volks niet gerezen?” Jer. 8:22.

U staat in beide Zijn handpalmen gegraveerd. Daar kunt u nooit uitgeschreven worden. Onuitwisbaar. En ook al zou u plotseling sterven en u zou voor uw gevoel een zonde nog niet beleden hebben, dan nog is Hij zo oneindig goed dat Hij het al vergeven heeft. Wat mij treft is dat u denkt dat het zondig is om tegen God te spreken zonder dat u er eigenlijk erg in heeft. Ik zal u geen aanleiding geven om hier de hoogte mee in te gaan. Want u omschrijft u zelf als zondaar. Maar beste jonge christin wat een rijkdom! Dat is nu wandelen met God. Dat is nu een soliloqium, een alleenspraak met de Allerhoogste. Dat kan alleen omdat u van kindsbeen af zo vertrouwd met Hem bent geraakt dat u dat nu zo ervaart. Dat is niet zondig! Het is een uiting van een teer nabij leven. Het ontroert me. En uit ervaring weet ik dat wanneer zulke dingen met anderen gedeeld worden er vaak negatief over gedaan wordt. Dat is niet omdat ze het op grond van Gods Woord kunnen veroordelen maar omdat ze het zelf missen. Dus het enige dat u daar tegen kan doen is ophouden met u daarvoor te verontschuldigen! Lees Hebr. 4:16! Vrijmoedigheid. Wat is er heerlijker dan zo intiem met God, dat Grote Wezen, te mogen spreken. Maar velen zijn door anderen, soms zelfs door ambtsdragers, geestelijk doodgeslagen. En dan laat het je wel om nog ‘zomaar’ te zeggen: God heb ik lief... Wat een verdriet dat u zo heen en weer geslingerd wordt. Maar put er moed uit! Dit is nu geestelijke strijd. Dit is nu wat iedereen zou moeten kennen. Ik gun iedereen die strijd. Maar in Hem zullen we meer zijn dan overwinnaars. 

Tsja, zelf de zaligheid proberen te verdienen. Ook herkenbaar. Maar dan wijkt de Heere. Het is volbracht! Zie Efeze 2: “En dat niet uit u, het is Gods gave”! Het is een levenslange les om te leren, en dat klinkt misschien heel bevindelijk: “Uit u geen vrucht meer in der eeuwigheid.” Maar weet u, nu mag u door genade weten dat het anders ligt. Hoe dan? Hos.14:9b “uw vrucht is uit Mij gevonden.” En dat zal ook in het leven van u nog weleens terugkomen. Dat u toch weer loopt te sjouwen met die volbrachte wet. En dat hoeft en mag niet meer.

Bang voor de hel zegt u. Ook dat moet u tegen spreken. Er is geen plaats voor u in de hel. Want dan zou er Bloed in de hel komen. Evenwel weet ik dat Gods volk daar veelvuldig mee aangevallen wordt. Toch mag ik u ook dan wijzen op het feit dat de hel alleen voor de duivel, zijn engelen en degenen die God in hun leven verworpen hebben, bereid is. En bij die groep hoort u duidelijk niet.

Nog even over de verantwoordelijkheid van de mens. Elk mens blijft ten allen tijde verantwoordelijk voor zijn eigen ziel en zaligheid. Ik proef het tere medelijden met degenen die God nog niet lief hebben. Blijf ervoor bidden en met hen praten! Beweeg hen tot bekering. Moet een kind van God dan niet vrezen voor de hel? Nee! Niet meer! Omdat Christus de helse smarten heeft doorstaan hoeven wij die niet meer te lijden. Het aloude Avondmaal formulier drukt het zo krachtig uit: “IK voor u daar gij anders de eeuwige dood had moeten sterven.”
 
De vraag die u als laatste stelt is een logisch gevolg van al uw strijd. Eigenlijk vraagt u of het genieten wel mag? Wilt u hier een kort en krachtig Bijbels antwoord op? “Geniet het goede ten dage des voorspoeds, maar ten dage des tegenspoeds, zie toe”, Prediker 7: 14a. Er zouden vele voorbeelden van gepast genieten te noemen zijn. Maar geniet gerust van het samen dingen doen met je moeder. De Heere laat ons in Zijn Woord juist zien hoe belangrijk het is om samen dingen te doen. Om elkaar te helpen. En hoe vaak gebeurd het niet dat juist ook tijdens zulke bezigheden mooie geestelijke gesprekken gevoerd worden. 

Ik ga afronden. Nu hoop ik dat u iets aan dit antwoord heeft. Uw vraag heeft mij getroffen en ik kan niet anders schrijven dan dat ik wel wenste dat alle Refoweb lezers deze strijd persoonlijk kenden. Want in deze strijd blijkt de grote liefde voor onze Heere Jezus Christus die Hij in uw hart gelegd heeft. Als u dat maar altijd onthoudt dat Hij altijd de Eerste is. En dan hoort Hij het graag uit ons uit onze mond met Psalm 71: 4 en 5
 
Zo Gij, van dat ik werd geboren,
Ja, van mijn eerst begin,
Mij niet, uit teedre min,
Hadt ondersteund, 'k waar' lang verloren;
Dies doe ik, in gezangen,
U steeds mijn lof ontvangen.

'k Was als een wonder in elks ogen;
Doch Gij, mijn toevlucht, Gij
Stond mij met sterkte bij;
Laat dan mijn mond Uw Naam verhogen,
En al mijn levensdagen
Van Uwen roem gewagen.

Ontvang een hartelijke pastorale groet! Gods zegen toegewenst en Zijn wasdom om maar steeds meer in de voorzegde leer breder onderwezen te worden!

John Tollenaar

Lees ook de vervolgvraag 'Geestelijke strijd (2)' van 14 juli 2016.

J.F. (John) Tollenaar

J.F. (John) Tollenaar

  • Geboortedatum:
    21-12-1972
  • Kerkelijke gezindte:
    PKN (Hervormd)
  • Woon/standplaats:
    Terneuzen
  • Status:
    Inactief
  • Bijzonderheden:

    Student Theologie

Tags in dit artikel:

geloofsstrijd
3 reacties
hvdijk66
13-03-2016 / 23:00
Lieve zus,

Bijzonder om hier op Refoweb een kijkje in jouw leven te krijgen terwijl we elkaar niet kennen. Je verhaal en je vragen raken me en geven me een gevoel van blijdschap en dankbaarheid. John heeft in zijn antwoord al veel mooie dingen gezegd, graag geef je ook nog een paar persoonlijke opmerkingen mee.

Wat mooi dat je in je opvoeding al zoveel hebt geleerd over Gods liefde. Fijn ook dat je goede herinneringen hebt aan de gesprekken die je met je ouders had over het geloof. Dat is helaas niet in ieder christelijk gezin het geval. Je mag nu langzaam maar zeker groeien in dit geloof. Dat waar je ouders en anderen je in zijn voorgegaan wordt nu meer en meer iets van jouzelf. Een persoonlijke relatie met God de vader. Dat is een proces dat met veel aanvechting en strijd gepaard kan gaan. Wees daarover niet te bezorgd.

Gods tegenstander ziet jouw geloofsgroei met lede ogen aan. Juist omdat je zo serieus met deze dingen bezig bent past hij zijn tactiek aan. Hij is de grote misleider en fluistert jou quasi gelovige gedachten in die jou aan het twijfelen brengen.

Geloven is overgave. Ga juist als je aanvechting ervaart naar Jezus. Hij weet wat je doormaakt. Bij Hem mag je alles neerleggen, geen situatie is voor Hem te groot. Probeer daarin kinderlijk te vertrouwen. Je noemt in je vraag een kinderliedje. Ik neem aan dat je dit paaslied bedoelt:

----
1. als ik mijn ogen sluit en denk aan Golgotha dan lijkt het net of ik daar op die heuvel sta. ik zie het houten kruis zie wat de mensen doen dat Jezus sterven moet, want dat gebeurde toen

2. ik hoor opnieuw zijn stem die roept het is volbracht en daarna wordt het stil 't is donker als de nacht, toen stierf hij aan het kruis toen was de pijn voorbij o ik weet meer dan ooit dat hij dit deed voor mij

3. ik doe mijn ogen dicht en vouw mijn handen stil ik bid met heel mijn hart wat ik hem zeggen wil hier aan dat houten kruis droeg U de straf voor mij ik had nog nooit een vriend die zoveel hield van mij
-----

Ik hoop van harte dat je dit kinderliedje uit je jeugd weer binnen laat komen ook al klinkt het misschien wat eenvoudig. Volg maar "gewoon" wat je in dit lied zingt:

1. Sluit je ogen, vouw je handen, zoek de stilte en ga in gebed naar Jezus.

2. Laat de diepte en de ernst van zijn leiden op je inwerken. Probeer te beseffen hoe groot Zijn offer van verzoening is geweest, ook voor jou.

3. Breng al je moeilijkheden, twijfels en strijd bij Hem. Wees eerlijk over jezelf. Geef je over aan Zijn liefde en laat alles wat in de weg staat bij Hem achter. Dank God voor vergeving en bevrijding!

Ik bid voor je.
Muziek96
14-03-2016 / 10:44
Beste John Tollenaar en @hvdijk66,

Bedankt voor uw mooie antwoord en reactie op mijn vragen. Ik wist helemaal niet dat mijn brief ontroerend was. Ik heb gewoon beschreven hoe ik mij voelde op dat moment en hoe ik de dingen zie. Toch mooi om te lezen dat je soms mensen kan raken, terwijl je het helemaal niet zo bedoelt. Het geeft ook een andere kijk op mijn vragen en geloof.

Uw antwoord en reactie hebben mij zeer goed gedaan! Vanaf het moment dat ik het antwoord las kwam er een soort rust. Steeds als ik het moeilijk heb denk ik gewoon dat IK Gods Kind ben en niet bang hoef te zijn, omdat God een plan met mijn leven heeft en Hij voor mij zorgt (ook als ik het soms niet besef).

De laatste acht/negen jaar waren niet makkelijk en ook nu lijkt het steeds slechter te gaan qua lichamelijk gezondheid (ben een darmziekte). Het laatste jaar ben ik meer in het ziekenhuis dan op school. Gelukkig niet voor opnames (soms dagopnames door onderzoeken), maar heb wel veel controleafspraken en onderzoeken. Mijn dikke darm is helemaal kapot en moet er ooit uit, ook het risico op darmkanker is hierdoor erg toegenomen. Waarschijnlijk wordt het een keer een stoma en hoop liever vandaag dan morgen dat ik een stoma krijg, omdat ik dan zo mijn leven weer terugkrijg.

Hierdoor heb ik eigenlijk heel mijn middelbare school leven thuis gezeten. Gelukkig kon ik vorig schooljaar heel het jaar naar school tot april. Hierdoor ben ik ook gezakt voor mijn examen, maar eigenlijk ben ik daar dankbaar voor. Als ik wel geslaagd zou zijn, zou ik misschien een opleiding volgen die ik helemaal niet zo leuk zou vinden , maar ook zou ik niet naar school kunnen, omdat ik het nu ook niet kan. Steeds weer leer ik dat God echt een plan heeft en dat uit iedere ''tegenvaller'' iets goeds achter zit.

Het mooie is dat mijn ziekte ook veel mooie dingen heeft gebracht. Namelijk dat ik in die periode heel erg met God bezig ben geweest. Ik heb daarin ook fouten gemaakt, maar mag steeds weer mooie en nieuwe dingen leren. Ook door mijn ziekte heb ik veel mooie dingen gekregen, zoals lieve vriendinnen (die ik heb ontmoet, nadat ik ben blijven zitten door mijn ziekte). Samen met hen praten we ook wel eens over het geloof en voelen ons ook vrij om er met elkaar over te praten. Wat ook mooi is, is dat ik door mijn ziekte ook graag (kinder)verpleegkundige mag worden. Mijn moeder zei altijd dat er soms dingen in je leven gebeuren, maar dat het altijd mee zal werken aan het goede. Daarna zei zij dat dit mijn plan is voor mijn leven (en zeker NIET moet zien als straf) en dat ik hier misschien allemaal doorheen moet om zo later mensen te kunnen helpen. Daarom wil ik (kinder)verpleegkundige, omdat ik als geen ander weet hoe het als kind, tiener, jongvolwassenen weet hoe het je leven beïnvloedt en ook andere om je heen als je ziek bent. Ik bid en hoop dat deze ''droom'' uit mag komen, ondanks mijn beperkingen.

Wat ik fijn vind om te lezen is dat u zegt (@hvdijk66) dat u voor mij bid. Ik vind dat altijd heel mooi om te weten dat er iemand is die bid voor mij. Het is inderdaad het liedje dat ik vroeger heb geleerd op school. Ik denk dat door jullie antwoord en reactie mijn geloof een heel ''nieuwe glans'' krijgt (weet niet goed hoe ik het moet zeggen)

In ieder geval heel erg bedankt!
Jaleco
18-03-2016 / 22:20
Dit antwoord was ook heel nuttig voor mij. Bedankt!

@Muziek96
Nog mooier is het dat Gods Zoon voor je bidt... http://www.oudesporen.nl/Download/OS1144.pdf

Terug in de tijd

Onlangs is mijn relatie stukgelopen met de vrouw waar ik heel lang voor heb gevochten om haar liefde te kunnen winnen. D...
2 reacties
11-03-2011
Meneer van den Heuvel. U heeft mijn vraag behandeld. Het gaat over mijn vader die mij en mijn broertjes heeft mishandeld...
geen reacties
11-03-2006
Ik heb het gevoel dat ik het toppunt van falen ben. Ik zit in het laatste jaar van mijn opleiding (leerkracht), maar de ...
2 reacties
11-03-2019
website-ontwikkeling door webdevelopment by Accendis
design website door design website by Mooimerk
hosting website door hosting website by STH Automatisering