Geen haar beter

Vaak wijzen we op de fouten van anderen terwijl we zelf, in onze eigen, ogen, de ellendigsten behoren te zijn. Ik maak me zo vaak druk om anderen. Hoe zondig anderen wel zijn. Is het wel verstandig om anderen te wijzen op fouten (zoals vloeken) terwijl we zelf zo ellendig liggen en dus geen haar beter zijn?

Heel kort geantwoord. We moeten het één niet doen en het andere nalaten. Zeker, kan je zowel zelf als een ander het gevoel hebben of krijgen: "dat zeg je nu wel, maar je bent net zo". Daarom kunnen we ons ook nooit boven een ander verheffen. Maar dat heft jouw verantwoordelijkheid naar de HEERE toe niet op. Als iemand in het water ligt en hij is bezig te verdrinken, ben je er toch niet van af door te zeggen: "ik kan niet zwemmen, dus ik doe helemaal niets".

Maar juist als je mag bemerken dat je zelf tot de ellendigsten behoort (en hoe weet je dat, want het is heel wat om dat te weten), zul je met meer klem een ander waarschuwen voor zijn verderf. Juist dan zul je het zeggen: joh, ik ben net zo, maar het kan niet, het mag niet, want we doen de HEERE er groot verdriet en onrecht mee.

Ds. N. P. J. Kleiberg