Ik houd van een jongen die niet naar de kerk gaat

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: ik houd van een jongen die niet naar de kerk gaat. Vroeger gingen ze bij hem thuis wel naar de kerk, maar door omstandigheden zijn ze van het geloof afgeraakt. Hij zegt nu dat hij wel met mij mee wil naar de kerk en dat hij graag zijn oude leven bij de kerk weer op wil pakken. Maar ik vind het verschrikkelijk moeilijk, want mijn vader is er absoluut tegen dat ik iets met die jongen begin. Hij is bang dat hij, als we zouden trouwen, niet meer mee wil of zo.

Ik zit nu tussen mijn vader en die jongen in en ik weet niet wat ik moet doen! Ik raak hier erg overstuur van, want wat is nu wijs? Als ik wat met hem begin wordt het wel steeds moeilijker om het uit te maken als hij toch niet mee wil gaan naar de kerk en zo. Ook vind ik het moeilijk in verband met mijn ouders! Ik houd van mijn ouders en van hem! Wat moet ik hiermee?

Je zit wel in een erg moeilijke situatie. Op zich kan ik mij de zorgen van je ouders goed voorstellen. Het lijkt mij vreselijk als je kinderen later niet meer naar de kerk zouden gaan. Die jongen weet gelukkig wel van vroeger hoe het is om kerkelijk meelevend te zijn, dus het is hem niet allemaal vreemd. Hij wil het ook weer oppakken.

Het lijkt mij het beste dat die jongen eens met je vader gaat praten en dat er dan een open, eerlijk en rustig gesprek plaatsvindt. Zo kan je vader zelf constateren of die jongen het echt meent of niet. Ook zouden jullie samen eens een gesprek kunnen hebben met de dominee.

Er zijn echt wel een aantal gesprekken voor nodig om te zien of die jongen het serieus meent of niet. En als hij het serieus meent: meegaat naar de kerk, naar catechisatie, de christelijke levensstijl aanneemt, dan mag je jullie relatie ook echt een kans geven. Daarom ook heb je verkering met elkaar. Als hij het niet echt meent, dan houdt hij het gewoon allemaal niet vol.