Beperkte zegengroet

In de reformatorische kerken begint de dienst met votum en groet. Die groet is genomen uit Openbaring 1:4 en 5: "Genade zij u en vrede van Hem, Die is, en Die was, en Die komen zal; en van de zeven geesten, die voor Zijn troon zijn; En van Jezus Christus, Die de getrouwe Getuige is, de Eerstgeborene uit  de doden, en de Overste der koningen der aarde."

Maar in Openbaring 1 gaat het nog verder. Daar staat ook nog: "Hem, Die ons heeft  liefgehad, en ons van onze zonden gewassen heeft in Zijn bloed.  En Die ons gemaakt heeft tot koningen en priesters Gode en Zijn Vader;  Hem, zeg ik, zij de heerlijkheid en de kracht in alle eeuwigheid. Amen." Waarom wordt dit laatste deel niet gebruikt in de groet aan de gemeente? U zult misschien zeggen: dat geldt niet voor iedereen in de gemeente. En helaas is dat zo. Maar dat was in Johannes' tijd toch ook het geval? Zie de brieven uit Op. 2 en 3.

Per ongeluk heb ik de vraag laten liggen. Nu ik er op geattendeerd werd ben ik juist bezig een nieuwjaarspreek voor te bereiden over Openb. 1:4b en 5a: de zegengroet, zoals je die in je vraag noemt. In de Bijbel gaat de tekst inderdaad verder. Na de groet volgt een lofverheffing, een toegevoegde doxologie in de verzen 5b en 6. Dit is niet van elkaar los te maken. M.i. is het ook niet verkeerd deze woorden toe te voegen aan de zegengroet. Af en toe doe ik het ook. Dat dit niet voor iedereen geldt, is nog geen reden het achterwege te laten. De zegengroet geldt de gemeente als geheel, als lichaam van Christus. En dan is een lofverheffing best op zijn plaats. Maar meestal beperkt men zich tot het uitspreken van de (zegen)groet. Zoek er dus niets achter, maar hoor deze groet met eerbied en spel de woorden mee.

Ds. W. C. Meeuse