Rust missen in geloof

Ik mis de laatste tijd zo rust in mijn geloof. Ik ben bang dat ik niet genoeg op God kan vertrouwen en ik vind het zo moeilijk te omvatten waar God is soms.

We kunnen in Gods Woord en met name in de Psalmen veel lezen over "onrust" in de ziel. Ik denk aan Psalm 42:12: Wat buigt gij u neder, o mijn  ziel, en wat zijt gij onrustig in mij? Het is alsof hij in gesprek is met zijn eigen ziel. En dat is ook zo, alleen doet hij dat voor Gods aangezicht. De Heere weet van zijn strijd en onrust in zijn leven. Hij heeft andere tijden gekend toen hij sprak: met mijn God spring ik over een muur en met mijn God dring ik door een bende. Rust ligt er niet in mijn geloof, maar in Christus, wanneer mijn ziel geloofsoefeningen mag houden met de Heere. Het geloof werkt geen onrust in het hart. Het geloof is een gave Gods en die zal geen ongeloof verwekken of onrust. Onrust en ongeloof komen voort uit de oude Adam, de mens der zonde. Daarom horen we de hoofdman bidden: ik geloof Heere, kom mijn ongeloof te hulp.
 
Wanneer er grote onrust is in het hart van Gods kind dan heeft dat ook te maken met het vertrouwen op God en met de vraag: waar is God? Dat is met verstand niet te omvatten, alleen in en door het zaligmakend geloof. Vandaar dat we elkaar naar de Heere uitdrijven omdat Hij alleen het ware vertrouwen en geloven kan en wil schenken, door Zijn Woord en Geest.

Ik wens je van ganse harte de ontdekkende bediening van Gods lieve Geest toe, Die alleen leidt in de waarheid die is naar de godzaligheid.

Wees in alles Gode bevolen, ds. J. D. Heikamp